Έχω μια απορία που θα ήθελα να την θέσω προς συζήτηση. Νιώθετε αγάπη για τους πρώην σας?
Ειδικά με όσους δεν έληξε καλά.
Ήμουν σε μια σχέση 2 χρόνια, πέρασα πολύ όμορφα αλλά και με πολύ άσχημες στιγμές. Ξεκάθαρα δεν ταιριάζαμε και μου φέρθηκε απαράδεκτα λόγω της ανωριμότητάς του. Απαίσιος χωρισμός. 2 χρόνια μετά σκεπτόμενη το παρελθόν και μολονότι πληγώθηκα βαθιά νιώθω ότι τον αγαπάω ακόμα σαν άνθρωπο.
Δεν θα έκανα σχέση μαζί του ξανά προφανώς, άλλωστε στο μεσοδιάστημα γνώρισα κι άλλους κι ερωτεύτηκα αλλά στον απόηχο αυτής της σχέσης νιώθω αγάπη γι αυτόν τον άνθρωπο και όχι πικρια.
Παρ’όλο που με πίκρανε πολύ και δεν μου ζήτησε ποτέ συγγνώμη. Ούτε τον δικαιολογώ.Είναι φυσιολογικό?
Σας έχει συμβεί?
Να πω οτι δεν έχουμε καμία επικοινωνία και επ’ουδενί δεν θέλω να τα ξαναβρω μαζί του. Αλλά πχ αν τον έβλεπα θα ήθελα να τον αγκαλιάσω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία με τα κίτρινα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μόνο υγιής φαίνεται η σκέψη σου. Σημαίνει ότι πραγματικά προχώρησες κι ότι πραγματικά αγάπησες! Από μένα καρδούλα!
Δεν μου έχει τύχει να σκέφτομαι κάποιον που μου έχει συμπεριφερθεί άσχημα και να νιώθω κάτι όμορφο, ούτε και κάτι άσχημο νιώθω βέβαια….απλά δεν νιώθω τίποτα, αδιαφορώ θα έλεγα.
Δεν μπορώ να αγαπώ έναν άνθρωπο που εσκεμένα με έχει πληγώσει..αδυνατώ.
Καρδούλα μου δεν έχει να κάνει με αυτόν, με εσένα έχει να κάνει, αυτοπροστατευεσαι κρατώντας θετικά συναισθήματα και όχι αρνητικά.
Πιστεύω πως η έννοια της αγάπης είναι η πιο “αφηρημένη” απ΄ όλες τις έννοιες. Συχνά πιστεύουμε πως αγαπάμε πολλούς ανθρώπους, αλλά στην ουσία δεν νιώθουμε τίποτα άλλο πάρα έλξη, έρωτα, εξάρτηση, μας είναι χρήσιμοι σε δεδομένη φάση της ζωής μας, μας βολεύουν, μας κολακεύουν, συμπληρώνουν τις αδυναμίες μας, ενισχύουν το εγώ μας και πάρα πολλά άλλα- είναι ατέλειωτη η λίστα. Δεν μιλάω μόνο για την ερωτική αγάπη, αλλά για όλες. Τη γονική, τη φιλική, τη συγγενική, όλες. Αν σκεφτείς όμως ειλικρινά τι θα μπορούσες να κάνεις γι΄ αυτόν τον άνθρωπο που “αγαπάς” σε δεδομένη, κρίσιμη στιγμή, ίσως καταλάβεις ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Νιώθω αγάπη γι’αυτόν που υπήρξε όταν ήμασταν καλά. Ευγνωμοσύνη γιατί ήταν εκεί σε μια πάρα πολύ τραυματική περίοδο της ζωής μου. Θυμό ακόμα και τώρα όταν αναλογίζομαι πώς φέρθηκε στο τέλος. Και όλα αυτά παλατζάρουν τελικά σε ένα συνολικό συναίσθημα απάθειας. Δεν αγαπώ ούτε μισώ αυτόν που έγινε. Ο άνθρωπος που αγαπούσα και θυμάμαι δεν υπάρχει πια. Έχει “πεθάνει”. Ο σημερινός εαυτός του είναι κάποιος άλλος που τον νιώθω σαν κάποιον ξένο που κατοικεί πλέον το σώμα του. Ένα ζόμπι που προτιμώ να μη συναντήσω ποτέ ξανά 😐 Αυτός που εγώ αγάπησα έχει πάψει να υπάρχει.
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Ίσως οι επόμενοι έρωτες δεν ήταν τόσο δυνατοί.
Ναι, μου έχει συμβεί. Με τον πρώτο μου έρωτα – πρώτη σχέση, που ήταν καλή ψυχή, περάσαμε όμορφα και με στήριξε σε κάποιες δύσκολες φάσεις, αλλά με τα χρόνια έμπλεξε με εθισμούς και ήταν πάντα ασταθής και αναποφάσιστος και με πλήγωσε αρκετά. Δεν ξέρω γιατί συνέχισα να νιώθω καλά απέναντί του, παρόλο που με απογοήτευσε και με έριξε ψυχολογικά πολύ, παραμένει ερώτημα και για μένα.
Μήπως γιατί στο συναίσθημα αυτό υπάρχει ο άνθρωπος που ήταν πριν τους εθισμούς? Το μετά δεν σου άρεσε, αλλά είχες προλάβει να τον γνωρίσεις πριν. Θα ήταν αυτό μία λογική εξήγηση?
Και πριν τους εθισμούς ήταν πολύ ασταθής και η σχέση δεν είχε σταθερότητα που ήθελα να νιώθω. Μιλάμε για ηλικίες μέχρι 25 βέβαια. Είχε κάποια καλά στοιχεία και εγώ τα εξιδανίκευσα ίσως γιατί ήταν ο πρώτος μου έρωτας που συνέπεσε μαζί με σημαντικά γεγονότα στη ζωή και των δύο.
Kαι οι εθισμοί μια αιτιολογία της συμπεριφορας του επίσης.
Αν ο εθισμενος ειναι ενας αρρωστος άνθρωπος ποσο μπορεις να θυμωσεις με εναν αρωωστο ειδικα οταν γνωριζεις οτι η συμπεριφορα του ειναι αποτελεσμα της ασθενειας;
Δεν θυμώνεις όμως δεν μπορείς μόνιμα να δικαιολογείς μια συμπεριφορά επειδή επηρεάζεται από τους εθισμούς.
Νιώθω έτσι για έναν άνθρωπο που είχε πολλά ναρκισσιστικά/οριακά στοιχεία στην συμπεριφορά του, με αποτέλεσμα να είναι πολύ κακοποιητικός χρόνια. Επειδή υπήρχαν, ελάχιστες, στιγμές διαύγειας, αδυνατούσα να τον κατηγορήσω εκείνον, και δικαιολογούσα κάθε συμπεριφορά πως προκύπτει από την διαταραχή, την οποία δεν επέλεξε να έχει, το παρελθόν του και γενικά τις ατυχίες που του είχαν συμβεί. Είχα πάντα το ότι δεν ήθελα άλλο, και είδα και την ζωή χωρίς εκείνον, μετά από χρόνια, αλλά εμένα οι ενοχές (που μου δημιούργησε) και η κατανόηση/ενσυναίσθηση/το ενδιαφέρον κερδίζουν πάντα, γιατί έβλεπα έναν άνθρωπο που υποφέρει και αυτός ο πόνος προβάλεται στους τριγύρω και… Διαβάστε περισσότερα »
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης??? Ίσως
Αν εξαιρέσεις εναν μ@λ@κ@ που εβγαινα πριν 2 χρονια κ με ειχε τρελλαβει στο κέρατο, τη ζήλια και ολα αυτα που διαβάζουμε εδω μεσα (αλλα απο οτι ξερω βρήκε τον δάσκαλο του και πολυ το διασκεδάζω οταν μαθαίνω νέα του απο κοινούς γνωστους) ναι, για ολους τους αλλου νιώθω αυτο που λες, παρότι για καπους έκλαιγα για μήνες κ χρονια, τους ευχομαι να ειναι καλα και ευτυχισμένοι, και κυριως μακρυα μου!