Ρένα μου και κορίτσια,
Έχω φάει τρελό κόλλημα!
Χώρισα από μία σχέση κάποιων μηνών πριν 2 μήνες. Δεν είμασταν ούτε χρόνο μαζί αλλά αυτό που έζησα ήταν πολύ έντονο με απίστευτη χημεία και από τις 2 μεριές. Ο λόγος που χώρισα ήταν ότι ενώ στην αρχή πραγματικά η συμπεριφορά του ήταν ιδανική όσο περνούσαν οι μήνες και γνωρίζαμε καλύτερα ο ένας τον άλλο αυτός απομακρυνόταν. Κάθε φορά που γινόταν κάτι που μας έφερνε πιο κοντά (πχ ταξίδι) αυτός μετά φρίκαρε.
Τον ήθελα πολύ αλλά επειδή το έχω ξαναδεί το έργο και επειδή έβλεπα ότι στη σχέση δημιουργούνταν μια δυναμική στην οποία αυτός θα είχε τον έλεγχο, να αποφασίζει πότε θα με δει κλπ και εγώ θα ήμουν σε κατάσταση αναμονής το έκοψα. Τον χώρισα γιατί άρχισε και μου δημιουργούσε αυτό το κρύο-ζέστη ανασφάλειες και άγχος. Ένιωθα ότι χάνω την αυτοεκτιμησή μου, υποτιμάω τον εαυτό μου και χάνω τον χρόνο μου περιμένοντας αυτόν να αποφασίσει για το πώς θα κυλήσει το μεταξύ μας.
Τη μία μέρα μου έλεγε πόσο με θέλει και να πάμε την Χ εκδρομή, να με γνωρίσει στον Χ φίλο του. Την επόμενη σα να μην ειπώθηκε τπτ. Δεν το μετανιώνω, ξέρω ότι ήταν η σωστή απόφαση να το τελειώσω. Εγώ θέλω μια σχέση ισότιμη και έναν άνθρωπο ισορροπημένο. Το θέμα είναι ότι τον σκέφτομαι πολύ, δεν υπάρχει καμία επικοινωνία και μου λείπει. Σα να παθαίνω σύνδρομο στέρησης.
Μου έρχονται στο μυαλό μόνο τα καλά, ότι πρώτη φορά είχα κάποιον γκόμενο που να μπορώ να μιλάω για ώρες ατελειωτες, να γελάω από καρδιάς και να τον θέλω τόσο πολύ ερωτικά. Είχα κι άλλες σχέσεις αλλά δεν ένιωθα όλα αυτά σε αυτό τον βαθμό. Κι αυτός με τη σειρά του. Ήταν αμοιβαίο. Αυτά όμως είναι η πίστα Α. Στην πίστα Β που έχει να κάνει με συναισθηματική ωριμότητα , διαθεσιμότητα κλπ αυτός αποδείχτηκε πως δεν την είχε. Και ενώ βλέπεις τα αναγνωρίζω , είναι σα να μην με αγγίζουν, να τα θυμάμαι αλλά να μη μου δημιουργούν κάποιο συναίσθημα (θυμό έστω) το οποίο θα με βοηθούσε να τον ξεπεράσω. Δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να βγω, γυρνάω σπίτι μετά τη δουλειά και τον σκέφτομαι.
Μπορειτε να μου δώσετε κάποια συμβουλή? Γιατί κολλάω τόσο. Ήμουν σε σχέση 2 χρόνια και έκανα 1 χρόνο να τον ξεπεράσω. Δεν θέλω να κάνω πάλι ένα χρόνο για να ξεκολλήσει το μυαλό μου από τον τωρινό. Νιώθω ότι χάνω τη ζωή και τα νιάτα μου και δεν είμαι και καμιά μπέμπα. 32 χρονών.
Πώς χαλιναγωγείς την σκέψη σου και την μνήμη σου? Υποτίθεται ότι τον έκοψα και νωρίς ακριβώς για να μην αναλωθώ και χάσω ενέργεια και ψυχικά αποθέματα. Και να που 2 μήνες μετά η σκέψη μου γυρνάει πάλι γύρω του. Τι φάση???
ΑΠΟ ΤΗΝ – κολλημένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μακάρι ολες μας να ειμασταν τοσο συνειδητοποιημένες οπως εσείς!!
Respect!
Μια χαρά πράξατε μόνο σε καλό θα σας βγει στο μέλλον.
Άνθρωποι που μας προκαλούν ανασφάλειες δεν ενδιαφέρονται για μας.
Έτσι. Μακάρι όπως λες. Νομίζω ότι κάποια στιγμή η Ρένα το είχε εξηγήσει πολύ καλά (την εξιδανίκευση μετά από χωρισμούς και το πως ο εγκέφαλος διαλέγει να θυμάται μόνο τα καλά) αλλά δεν θυμάμαι ούτε πότε αλλά ούτε και σε ποια ιστορία.
Έκανες πολύ καλά που χώρισες. Έχεις πλήρη επίγνωση επίσης, απλά το συναίσθημά σου κλωτσάει, γιατί είχες προσδοκίες αφού πήγαινε καλά, αλλά απογοητεύτηκες, και είναι απόλυτα λογικό. Δύο μήνες δεν είναι πολλοί. Εμένα αυτό που με έχει βοηθήσει σε όλους τους χωρισμούς μου είναι να λέω στον εαυτό μου ότι αν με ήθελε πραγματικά ο άλλος, θα συμπεριφερόταν ανάλογα. Δεν θα με έκανε να αισθάνομαι έτσι. Και λέω οκ, άρα δεν με ήθελε, δεν προσπάθησε αρκετά, δεν ταιριάξαμε. Το παίρνω εγωιστικά, με το ζόρι. Και κάθε φορά που πάει να ξεφύγει η σκέψη και να ξεκινήσω υπερανάλυση, μου το κόβω (δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Πολλές φορές η απάντηση βρίσκεται μέσα στην ερώτηση και αρκεί να την διαβάσει το άτομο που τη στέλνει. Κολλημένη μου, το γράφεις και μόνη σου: “Σαν να παθαίνω σύνδρομο στέρησης”. ‘Οχι ΣΑΝ, παθαίνεις σύνδρομο στέρησης, ακριβώς αυτό παθαίνεις. Τα λες και μόνη σου “μου δημιουργούσε αυτό το κρύο-ζέστη”. Δηλαδή, σου δημιουργούσε high & low, ακριβώς ότι δημιουργούν οι ψυχοτρόπες ουσίες στον εγκέφαλο. Και με το συνεχές σκαμπανέβασμα, εθίστηκε σε αυτό ο εγκέφαλος σου και τώρα λαχταρά και περιμένει το επόμενο high. Υπομονή θέλει να απεξαρτηθείς, να σπάσει αυτό το μοτίβο και να ηρεμήσεις. Πραγματικά είσαι συνειδητοποιημένη, και σε πολύ καλή… Διαβάστε περισσότερα »
“Επειδή σε έκανε να χάνεις τον εαυτό σου”! Αχχχχ είσαι ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ, δεν είναι ούτε εμμονή ούτε “κόλλημα” ούτε χρειάζεσαι αποφασιστικότητα! ΕΡΩΤΑΣ λέγεται αγαπητή μου! Έχουμε ξεχάσει να ριχνόμαστε στη φωτιά χωρίς να σκεφτόμαστε τις συνέπειες! Έχουμε χάσει την ορμή, κοιτάμε μόνο να απομακρυνθούμε πριν πληγωθούμε, επειδή “δεν πάει καλά το πράγμα”, επειδή “το έχουμε ξαναδεί το έργο” και τέτοια! Ομως οι άνθρωποι δεν είναι επαγγελματικά πρότζεκτς, όλοι χρειαζόμαστε χρόνο καμιά φορά, όχι βεβιασμένες αποφάσεις! Μη μετανιώσεις μετά που άφησες έναν άνθρωπο επειδή δεν φαίνονταν όλα αψογα – πάντα έτσι ήταν οι άντρες, ας μην τους κρίνουμε πια τόσο πολύ! Ειδικά… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρετε τι γίνεται όμως; Αν η ίδια «έπεφτε στη φωτιά», όπως αβασάνιστα προτείνετε, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ακολουθούσε ένα ακόμα μεγαλύτερο διάστημα στο οποίο ο άλλος θα έκανε μπρος πίσω συνέχεια. Και αυτό να μη γινόταν, κάθε φορά που η σχέση θα προχωρούσε ένα σκαλί, αυτός πάλι θα φρικάρε και γενικά η γράφουσα θα έτρωγε τα χρόνια της για να «τον στρώσει». Κι αν τελικά πέρναγαν χρόνια, ο τύπος την είχε ταλαιπωρήσει πολύ και εκείνη μας έγραφε εδώ τι να κάνει, σίγουρα θα της λέγαμε «έδειχνε σημάδια απ την αρχή». Δεν είμαστε υποχρεωμένες να πετάμε τη ζωή και τα νιάτα… Διαβάστε περισσότερα »
Το αντίθετο. Όμως τους άντρες που έχω συναντήσει τους αγάπησα και τους ήθελα με πάθος. Αυτό προσπαθώ να περάσω σε αυτά εδώ τα σχόλια. Από εκεί και μετά, ο καθένας προφανώς φτάνει μέχρι εκεί που αντέχει η ψυχή του.
Τι θα πει το ότι οι άντρες ήταν πάντα έτσι; Εμείς δεν είμαστε πλέον έτσι ώστε να ανεχόμαστε τέτοιες συμπεριφορές. Κάποια στιγμή θα πρέπει να προσαρμοστούν και αυτοί. Δεν θα πάμε εμείς 10 βήματα πίσω επειδή αρνούνται αυτοί να κάνουν ένα μπροστά.
Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι καψουροτράγουδα. ” και πίνω μπουκάλια και γίνομαι χάλια…..”
μπράβο σου!
είσαι συναισθηματικά ώριμη και κέρδισες το πιο πολύτιμο,τον χρόνο.
το ότι πήρες την απόφαση του χωρισμού,δεν σημαίνει πως όλα σβήνουν αυτόματα.
θα περάσει…πρέπει να κανεις κουράγιο και να σε “πιέσεις” για εξόδους,χομπι,εκδρομες.
Καλή μου, διάβασα και τα σχόλια των υπόλοιπων κοριτσιών περί συνεξάρτησης, συνειδητοποίησης, επίγνωσης των προσδοκιών σου κλπ αλλά θα διαφωνήσω. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι χώρισες για τους λόγους που αναλύεις ενώ ερωτικά, σωματικά και συναισθηματικά γούσταρες ακόμα και δεν σου είχε τελειώσει. Το να έχουμε επίγνωση και του πώς αισθανόμαστε για το άλλο άτομο εκτός από το τί επιθυμούμε ακριβώς να συμβαίνει μέσα στη σχέση μας, καμιά φορά έχει κι αυτό την αξία του σαν κριτήριο για να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Για μένα, αν το συναίσθημα είναι ακόμα ζωντανό και ισχυρό μέσα μας, μένουμε στη σχέση και προσπαθούμε… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ πολύ μου άρεσε το σχόλιό σας! Έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει ΕΡΩΤΑΣ! Ναι καλά το γράφετε με κεφαλαία, είναι το απόλυτο συναίσθημα, είναι η ίδια η ζωή!
Θα πω το εξής απο προσωπική εμπειρία.
Όσες σχέσεις μου δημιουργούσαν ανασφάλειες και ερωτηματικά και συνέχιζα να παλεύω για την σχέση γιατί ήμουν ερωτευμένη το τέλος ήταν μονόδρομος με πολλές πληγές.
Τα σημάδια δεν κάνουν λάθος και ούτε αλλάζει ο χαρακτήρας του άλλου αν δεν “νιώθει”.
Να νιώθει λαχτάρα να με ακούσει,να με δει,να με ψάξει να με κρατάει ήρεμη και ασφαλής.
Όπως τα δίνουμε εμείς απλόχερα όταν ερωτευόμαστε.
Όταν είναι ούτε κρύο ούτε ζέστη,δεν θα ασχοληθώ ούτε εγώ.
Υπάρχουν πολλών λογιών έρωτες. Και επειδή έχω πάει πολύ κοντά στο οριστικό (μου) τέλος με έναν έρωτα, και ξαναερωτεύτηκα μετά (δε κοιμίζονται ποτέ οι δυνάμεις της ζωής), θα σου πω ότι η καταστροφή δεν είναι προϋπόθεση ενός αληθινού έρωτα. Ίσα ίσα, μια χαρά μπορείς να ερωτευτείς και να γεμίζεις χαρά, να ξεκλειδώνεται το μέσα σου, να ανακουφίζονται οι ανησυχίες σου, να ακουμπάς όσα σου φορεθηκαν έξω απο τη πόρτα και να είσαι πραγματικά ελέυθερη και σε επαφή με τον εαυτό σου. Δε χρειάζεται να σε βάζει ο άλλος σε διαδικασία εμμονής, συνεχούς τεσταρίσματος, να παίζει με τις ανασφάλειές σου και… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, τα αποθέματα τα κρατάμε για να τα δώσουμε απλόχερα σε κάποιον που θα τα εκτιμήσει. Που θα μας αγαπήσει πραγματικά, θα σεβαστεί τις ανάγκες μας, θα δώσει κι αυτός. Ο έρωτας δεν είναι το δράμα και το τραβολόγημα και το “χωρίζουμε” και τα ξαναφτιαχνουμε και κλάματα και ανοησίες. Ο έρωτας είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις ηρεμία και πληρότητα, όχι χάσιμο και ανασφάλεια. Όταν σου αρέσει το δράμα, κάτι έχεις μέσα σου που πρέπει να θεραπεύσεις με ψυχοθεραπεία για να σωθείς εσύ και να μην παιδευεις και άλλους. Όλα τα υπόλοιπα είναι για ταινίες και ξενυχτάδικα.
Δεν ξέρω εάν βοηθήσει αυτό που θα προτείνω, κάθε φορά που χώριζα το έριχνα στη δουλειά ή στο τρελό διάβασμα.
Αγαπητή “κολλημένη”, Έχουν περάσει 4 μήνες και κάτι μέρες από τότε που χώρισα από μια τέτοια τοξική, απαίσια σχέση. Ένιωθα όπως εσύ. Εξαρτημένη, ότι χάνω τον εαυτό μου, ότι είμαι σε μια ατελείωτη αναμονή, σε ένα συναισθηματικό roller coaster. Το να χωρίσω ήταν κάτι που μου φαινόταν ακατόρθωτο κι ας σκεφτόμουνα κάθε μέρα σχεδόν ότι πρέπει να τρέξω να σωθώ. Κράτησε κάτι λιγότερο από 3 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο είχα αρχίσει να βλέπω πιο καθαρά και να ξενερώνω όλο και περισσότερο κάθε φορά που κάτι με χάλαγε. Ξαφνικά σταμάτησα να τον δικαιολογώ. Οι τελευταίοι 3 μήνες της σχέσης ήταν ουσιαστικά… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου πω τη δική μου εμπειρία, που ήταν λίγο πιο σκληρή, αλλά μπορεί και να σε βοηθήσει. Πριν αρκετά χρόνια είχα μια σχέση περιπου δύο χρόνια μ έναν συνομήλικο μου. Η σχέση ξεκίνησε πάρα πολύ γρήγορα μ εμένα να μην έχω προλάβει να καταλάβω καν ότι είμαι σε σχέση. Σταδιακά άρχισε να γίνεται επικριτικός για να καθοδηγεί τις πράξεις μου, παρεμβατικός, ελεγκτικός και ζηλιάρης. Όλο αυτό κλιμακώθηκε μετά τον πρώτο χρόνο σταδιακά σε βία. Θα μου πεις δεν είχα κάποια σημάδια απ την αρχή ότι αυτή η σχέση ίσως δεν ήταν καλή για μένα; Είχα, αλλά ήταν λεπτά πχ… Διαβάστε περισσότερα »
“Τον χώρισα γιατί άρχισε και μου δημιουργούσε αυτό το κρύο-ζέστη ανασφάλειες και άγχος. Ένιωθα ότι χάνω την αυτοεκτιμησή μου, υποτιμάω τον εαυτό μου και χάνω τον χρόνο μου περιμένοντας αυτόν να αποφασίσει για το πώς θα κυλήσει το μεταξύ μας.” Αν συνειδητοποιήσεις ότι αυτό το έκανε σκόπιμα για να σε έχει στην πρίζα ώστε να κολλήσεις, όπως και έγινε, είναι πιο εύκολο να του κάνεις delete μέσα στο μυαλό σου. Κάποιος που συμπεριφέρεται έτσι δεν σε αγαπάει, δεν μπορεί να σε αγαπήσει, δεν πρόκειται να αλλάξει συμπεριφορά ποτέ, σε χειρίζεται γιατί αυτό του ανεβάζει λίγο την αυτοπεποίθηση. Στην πραγματικότητα είναι… Διαβάστε περισσότερα »