Καλησπέρα στην παρέα,
Απλά θέλω ένα μέρος να εκφράσω τις ανησυχίες και τους φόβους που δεν μπορώ να πω πουθενά αλλού.
Λοιπόν,έχω φτάσει τα 21 μου και νιώθω ότι η ζωή μου έχει πάρει την κάτω βόλτα. Από τότε που έγινα 18 είχα αυτή την φρικτή αίσθηση από μέσα μου αλλά όλο και εντείνεται όσο περνάει ο καιρός. Το θέμα είναι ότι απλά δεν θέλω να μεγαλώσω.
Νιώθω ότι μπήκα στην ενήλικη ζωή χωρίς να έχω προετοιμαστεί αρκετά και χωρίς να έχω ζήσει τα “εφηβικά χρόνια” που τα άλλα παιδιά ζούσαν. Πιο πολύ με θυμάμαι κλεισμένη στο σπίτι μου κάθε καλοκαίρι,βλέποντας κινητό και το μυαλό μου σε μια παράλληλη “πραγματικότητα” όπου είχα φίλους και μια καλή σχέση με τους γονείς μου. Το σπίτι μου ήταν πάντα με πολύ φασαρία,με τις φωνές των γονιών μου,και στο σχολείο ήμουν αυτό το περίεργο παιδί που δεν μιλούσε κανένας και δεν μιλούσε σε κανέναν. Πάνω κάτω όλη η εφηβεία μου πέρασε σε αυτή την κατάσταση. Για αυτό και ανέπτυξα την τάση να ταξιδεύω σε άλλο κόσμο,να ζωγραφίζω και να διαβάζω βιβλία.
Όταν έφτασα τα 18 πίστευα ότι ήρθε η ώρα να αλλάξουν τα πράγματα,ωστόσο η καραντίνα με περίοδος πάρα πολύ και πάνω κάτω ήταν τα ίδια πράγματα. Ακόμα και τώρα νιώθω ότι σε σύγκριση με τους άλλους είμαι πολύ πίσω. Πόσοι γνωστοί μου έχουν κάνει σχέσεις , δουλεύουν ή έχουν βρει μια παρέα στην οποία ανήκουν,και εγώ με βρίσκω να κάνω τα ίδια λάθη που έκανα πιο πριν,τις ίδιες τοξικές παρέες και να φοβάμαι να παίρνω πρωτοβουλίες γιατί η ζωή μου ήταν γεμάτη δρόμους που οδήγησαν στη απογοήτευση.
Υποτίθεται τώρα πρέπει να βρω και εγώ δουλειά,μια σχέση να έχω εμπειρία οτιδήποτε,απλα δεν θέλω. Η να το θέσω πιο καλά δεν μπορώ. Νιώθω ότι δεν θα μπορέσω να βρω αυτό που ψάχνω σε αυτή τη ζωή,θέλω απλά να πάω στον δικό μου κόσμο όπου με αγαπουν και έχω αυτα που θέλω και δεν βιώνω την απόρριψη και το αίσθημα ανεπάρκειας που βιώνω τώρα.
Φοβάμαι να περάσουν τα χρόνια και απλά να επιβεβαιώνεται ότι δεν θα είμαι ο άνθρωπος που θέλω να είμαι,θέλω να φύγω μακριά απο όλους και από όλα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Χαμένη στον κόσμο της
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πρεπει να καταλαβεις το εξης βασικο: ΚΑΝΕΙΣ μας ουτε στα 18 του ουτε στα 21 ουτε πιο μετα ηξερε/ξερει τι «πρεπει» να κανει, κανεις δεν ειχε προετοιμαστει αρκετα, κανενας δεν ειναι ετοιμος για τα προβληματα και τις προκλησεις που αντιμετωπιζει. Οι περισσοτεροι εχουμε απλα μια γενικη και πολυ αφηρημενη ιδεα και απο κει και περα προχωραμε βλεποντας και κανοντας. Να ξερεις οτι το “fake it until you make it” (κανε πως τα καταφερνεις μεχρι οντως να τα καταφερεις) ειναι ο βασικος κανονας στην πραγματικη ζωη.
Αχ και να ήξερες πόσοι άνθρωποι θα ΠΛΗΡΩΝΑΝ για να ήταν ξανά 21,μαζί με αυτούς και εγώ!!! Όλοι έχουμε περάσει την φάση που δεν θέλουμε να μεγαλώσουμε.Πράγματι η μετάβαση από τα 18 στα 20+ είναι δύσκολη,καθώς συνεπάγεται με εργασία ή/και σπουδές,άρα ευθύνες .Κατά την γνώμη μου, καλό θα ήταν να απευθυνθείς σε κάποιον αρμόδιο για αυτό το θέμα που σε απασχολεί,προκειμένου να σου δώσει κατευθυντήριες γραμμές για το πως θα μπορέσεις να διαχειριστείς αυτό το άγχος σου και τώρα αλλά και μελλοντικά. Όλα θα πάνε καλά!!!
Καταρχάς να ξεκινήσω λέγοντας ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι μεταξύ τους. Δε μας λες τίποτα για σπουδές (αν ήδη σπουδάζεις ή θα σπουδάσεις κάτι και τι είναι αυτό, με τι σου αρέσει να απασχολείσαι κλπ). Και δεν “υποτίθεται” τίποτα. ΔΕΝ υποτίθεται τώρα ότι πρέπει να έχεις μια σχέση για την εμπειρία. Θεωρώ ότι το πρόβλημά σου ξεκινάει από την οικογένειά σου. Πιθανότατα ποτέ δεν αισθάνθηκες “αρκετή” για αυτούς ή βίωνες αυτή την κακιά σχέση μεταξύ γονέων με συνεχείς τσακωμούς? Έχω τρία παιδιά και είναι τόσο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Μου θυμίζεις πολύ τη μεγαλύτερή μου κόρη (16,5 ετών… Διαβάστε περισσότερα »
Το έχεις πάρει λάθος, αλλά είναι φυσικό γιατί έτσι το παίρνουν οι περισσότεροι στη εφηβεία. Κι εγώ στην ηλικία σου, νόμιζα ότι έρχεται το τέλος της νεότητας και ότι πια είμαι πολύ μεγάλη να κάνω οτιδήποτε διασκεδαστικό. Μέχρι που διάβασα κάτι που με σημάδεψε, η 90χρονη μητέρα του Ρίτσαρντ Μπράνσον του έστειλε γράμμα στα γενέθλιά της ευχαριστώντας τον για την πιο ευτυχισμένη δεκαετία της ζωής της και συνειδητοποίησα ότι η ευτυχία, η χαρά, η διασκέδαση δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο την παιδικής/εφηβικής ηλικίας. Έχεις απλά σχηματίσεις αγκυλωμένες προσδοκίες στο μυαλό σου για το πως έπρεπε να ζεις, πως έπρεπε να νιώθεις,… Διαβάστε περισσότερα »
Σα μεγαλυτερη θα σου πω οτι η δεκαετια των 20 δεν ειναι παντα τοσο ευκολη και ειδυλλιακη. Τουλαχιστο οχι για ολους! Ειμαι και γω ρομαντικη και αποφευκτικη ψυχη οπως ακουγεσαι κι εσυ, κ εκει γυρω στα 25 ειχα περασει μεγαλη υπαρξιακη κριση. Αισθανομουν τη ζωη να ειναι πολυ δυσκολη, ο κοσμος σκληρος, μοναξια, φοβομουν/δεν ηθελα να δουλεψω, τα καλοκαιρια επισης τα περναγα με τον υπολογιστη στο σπιτι και αραια και που κανενα μπανιο (μονη μου η αν ειχα κανενα αγορι μαζι του… καποιες φορες φορτονωμουν στον αδερφο μου με το ζορι). Ποιο ηταν το νοημα να υπαρχω αν δεν ανηκω… Διαβάστε περισσότερα »
Το να μεγαλώνεις δεν είναι αυτό που περιμέναμε και έρχεται με πολλές ευθύνες. Μην πέφτεις στην παγίδα να ζηλεύεις τους άλλους, όλοι κουβαλάμε τα δικά μας πράγματα. Μην συγκρίνεις, ο καθένας έχει τα δικά του, το ίδιο κι εσύ. Δουλειά κανένας μας δεν βρίσκει επειδή θέλει, αλλά επειδή αναγκαζόμαστε, όπως και πολλά πράγματα και ευθύνες. Πίστεψε με, πολλοί από αυτούς που δουλεύουν, θα ήθελαν να είναι οπουδήποτε αλλού. Κανένας μας δεν ξέρει τι κάνει, όλοι τυχαία πάμε. Ψάξε ψυχολογική υποστήριξη. Η ζωή δεν έρχεται όπως την θέλουμε, δεν είναι αυτό η ζωή. Η ζωή είναι να προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες που… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει χειρότερη ηλικία από αυτή που είσαι. Ναι μεν είσαι πολύ νέα και μπορείς να κάνεις πραγματικά ο,τι θέλεις, αλλά είναι τόσα τα άγχη που σε κατακλίζουν όταν είσαι 20 που δε μπορείς να σταθείς και να το καταλάβεις. Οπότε τι να το κάνεις; και ερχόμαστε όλοι εμείς να σου πούμε τι ωραία που είναι να είσαι μικρός και είναι σαν να μη σε καταλαβαίνει κανείς. Θυμάμαι ότι μέχρι τα 23 -24 έννοιωθα πως δε με χωρούσε ο τόπος. Και οι φίλες μου, που είχαν υποτίθεται καλύτερη ζωή, τώρα που τα συζητάμε ούσες μεγαλύτερες, τα ίδια… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι παράδοξο που από την μια (σωστά) κρίνεις εκείνους που ισχυρίζονται πως τα 20 είναι ωραία, από την άλλη, όμως, ισχυρίζεσαι ότι από τα 25 στρώνουν τα πράγματα, λες και είναι κάτι καθολικό, κοινό για όλους. Λες και τότε δεν μπορεί να μας συμβεί κάτι που να μας ρίξει. Γενικά είναι παράδοξο που έχετε βάλει προκαθορισμένο χαρακτηρισμό σε κάθε ηλικία λες και είναι οι ίδιες για όλους. Το πότε “στρώνουν τα πράγματα” δεν έχει ηλικία. Η γραφούσα είναι σε μεταβατική ηλικία, όντως. Αλλά αν δεν κάνει κάτι, τα πράγματα δεν θα στρώσουν ούτε στα 25, ούτε στα 30, είναι σίγουρο.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω σκοπό να κρίνω κάποιον, σκοπός μου είναι να νοιώσει η γραφούσα λιγότερο μόνη. Και επίσης, ναι, δε δημοσιεύω paper για να επισυνάψω βιβιλιογραφία. Κάνω μια εκτίμηση, ανώνυμα, στο ίντερνετ, από τις εώς τώρα παρατηρήσεις μου σε ένα κάποιο δείγμα του πληθυσμού. Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί επίσης να συμβεί κάτι απρόοπτο, βέβαια, στα 25 και η ψυχική σου δομή (το σου είναι γενικό) να είναι τέτοια που να σε ρίξει πολύ. Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή άλλωστε. (Επίσης να σου πω ότι από την προσωπική μου παρατήρηση κάπου γύρω στα 25-30 συμβάινει κάτι “απρόοπτο” που σε αναγκάζει να βάλεις… Διαβάστε περισσότερα »
Σχολιάζω κι εγώ πάνω σε αυτό που ανέφερες για το πολεμικό κλίμα γιατί κι εμένα με προβληματίζει αρκετά. Χρειάζεται όμως να ακούγονται και πιο ψύχραιμες απόψεις. Θα σου έλεγα κι εγώ να συνεχίσεις να σχολιάζεις όποτε νιώθεις ότι έχεις κάτι να πεις.
Και κάτι ακόμα. Ποιοί είμαστε αυτοί που “έχουμε βάλει προκαθορισμένο χαρακτηρισμό σε κάθε ηλικία”; κάποια γκρούπα με επαναστατικό όνομα; κάποια ανώνυμη πολυπληθής ιντερνετική σέχτα; δε σε καταλαβαίνω. Σαν κάτι να σε πείραξε πολύ σε αυτά που διάβασες. (Είδες ότι την προέτρεψα να κάνει θεραπεία και κάτι δημιουργικό;) Τί όμως; θες να μου πεις;
Ναι, ότι τα πράγματα δεν στρώνουν μετά τα 24-25. Δεν θα επεκταθω γιατί το λέω αυτό, αλλά όχι, δεν στρώνουν μετά τα 25. Αυτό είναι μόνο ένα όμορφο ψέμα, που φέρνει ακόμη περισσότερη απελπισία αν περιμένεις να συμβεί και φτάσεις τα 25 και δεν έχει βελτιωθεί κάτι, αλλά έχει δημιουργηθεί κάτι χειρότερο.
Θα στρώσει όταν αποφασίσεις να πράξεις κάτι. Είτε είσαι 20, είτε είσαι 25, είτε 30, είτε 40.
Πραγματικά με πείραξε που, γνωρίζοντας πώς ήταν τα 24 και τα 25 και για φίλους τα 30, διαβάζω πως “αρχίζει και στρώνει η κατάσταση”, ενώ κυριολεκτικά έγινε χειρότερη από ποτέ.
Προφανώς η αλήθεια σου είναι σεβαστή. Ξαναγράφω, η ζωή είναι δύσκολη όπως και να το κάνεις, φέρνει κύματα καλά και κακά, και βεβαια πρέπει να τη παλεύουμε κάθε μέρα. Και γω που τα λέω αυτά δε ζω σε κάποιο ροζ σύννεφο. Αντιμετωπίζω δυσκολίες σε όλα τα επίπεδα, ευθύνες, οικογενειακά προβλήματα, γονείς που μεγαλώνουν, τις αγωνίες της επιβίωσης, μια πραγματικότητα που είναι κοινή πάνω κάτω σε όλους μας. Δε θέλω να πάρω αυτό τον χώρο για να μιλήσω για όσα πήγαν όχι και τόσο καλά, ούτε φυσικά και για να υποτιμήσω την δική σου εμπειρία. Παρόλα αυτά, ερχόμενη μάλιστα από ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Το πρώτο πράγμα θαρρώ που πρέπει να κάνεις είναι να φύγεις απ’ το σπίτι.Βρες μια δουλειά,μάζεψε χρήματα και βρες συγκατοικο.Μετα θα ανοίξει το μυαλό σου περισσότερο και θα δεις πως μπορείς να τα καταφέρεις
Το πιο ωραίο του να είσαι ενήλικας είναι ότι τις συνθήκες αγάπης, ηρεμίας και περιβάλλοντος αποδοχής μπορείς να τις διαμορφώσεις πλέον ο ίδιος. Το περιβάλλον που στερηθηκες μπορείς να το φτιάξεις η ίδια για τον εαυτό σου.
Η ενηλικίωση στα 18 είναι απλά μια σύμβαση, μια συμφωνία, σε επίπεδο κοινωνίας, ώστε να υπάρχει μια βάση συνεννόησης και να εξυπηρετούνται διάφορες πρακτικές ανάγκες. Άλλωστε, δεν είναι μακριά η εποχή που η ηλικία ενηλικίωσης στην Ελλάδα ήταν τα 21 χρόνια, ενώ η ηλικία αυτή διαφοροποιείται ανάλογα το κράτος και την κουλτούρα. Μην συγκρίνεις τη δική σου εφηβεία με αυτή των άλλων γύρω σου, ούτε να θεωρείς ότι οι επιλογές των άλλων είναι επιτυχημένες, ή ότι θα έχουν απαραίτητα διάρκεια ή ότι όλοι γύρω σου είναι ευτυχισμένοι και συνειδητοποιημένοι. Άλλωστε, η ζωή είναι απρόβλεπτη, με ανατροπές, σκαμπανεβάσματα, λύπες, χαρές, προβλήματα,… Διαβάστε περισσότερα »