Το αγόρι μου δεν παραπονιέται ποτέ: είναι καλό σημάδι ή απλώς αποφεύγει τις συγκρούσεις;

Γεια σου αμποπαρέα!

Ήρθε η ώρα να γράφω κι εγώ ένα θεματάκι μου. Κατά καιρούς έχω μικρά παράπονα από το αγόρι μου (π.χ. η ακαταστασία του ή ότι ένα διάστημα κάπνιζε τόσο που για εμένα που δεν καπνίζω το σπίτι ήταν σαν ένα τεράστια καπνιστήριο ή ότι σε μια φάση έβγαινε περισσότερο με φίλους κι όχι και μαζί μου)Αυτός δεν μου κάνει ποτέ κανένα παράπονο. Κι αναρωτιέμαι, είμαι τόσο άψογη; (δεν το νομίζω), είναι αδιάφορος; τόσο χαλαρός και δεν κάθεται να τα ψειρίζει όλα; με βλέπει επιφανειακά;

Τον έχω ρωτήσει κάποιες φορές πες μου τι σε ενοχλεί σε εμένα και μου λέει δεν με ενοχλεί τίποτα, σ αγαπώ. Είναι νορμάλ αυτό τώρα; Γενικά δεν του αρέσουν καθόλου οι καυγάδες και οι εντάσεις, ούτε κι εμένα, αλλά κάποιος φορές μπορεί να χρειάζεται κάτι να εκτονωθεί ή να λυθεί μέσω μιας διαφωνίας (δεν μιλάω για τρελές καταστάσεις με φωνές, αντικείμενα, προσβολές) αλλά να διαφωνήσεις με το άτομο που έχεις δίπλα σου σε φυσιολογικά πλαίσια. Όσες φορές έχουμε διαφωνήσει, μετά το θυμάται σαν: τότε που είχαμε καυγαδάκι έχασα ημέρες ζωής από τη στενοχώρια μου.

Η σχέση μας γενικά είναι πολύ καλή, είναι τρυφερός, δείχνει ενδιαφέρον αλλά αυτή η έντονη αποφευκτικότητα απέναντι σε κάθε διαφορά μου φάινεται κάπως. Οι γονείς του είναι αρκετά επικριτικοί, ιδίως η μητέρα του έχει πολύ αυστηρό ύφος και τα λόγια της είναι λίγο αουτς, πιθανόν να παίζει ρόλο; Μου είχε πει κάποτε στις αρχές της γνωριμίας μας ότι μισεί τους καυγάδες γιατί έχει εικόνα από πρώην να του ουρλιάζει και να του λέει χοντράδες… Τι λέτε εσείς;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Α.Π.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News