Παρέα γεια σας!
Θέλω πρακτικές συμβουλές.
Τι κάνετε όταν έχετε μικρά παιδιά κ σας καλούν σε μαζώξεις (πχ γάμους,βαφτίσεις,τραπεζωματα ή έστω έναν απλό καφέ),αλλά γνωρίζεις από πριν ,ότι το ενός έτους παιδί σου δεν θα σε αφήσει να πιεις ούτε μια γουλια καφέ,γτ είναι η φάση που θέλει όλο να περπατάει κ να ανακαλύπτει κτλ κτλ κτλ.
Τα “μεγαλύτερα” παιδια μου λόγω παιχνιδιού,ζητούν την προσοχή μου μόνο όταν θέλουν να φάνε ή χρειάζονται να πάνε στην τουαλέτα.Αλλα το μικρο είναι κολλημένο πάνω μου κ έτσι κάθε έξοδο μας,με κάνει να μετανιώνω κ να σκέφτομαι ,γτ είπα ξανά “ναι” σε μια πρόσκληση που ξέρω ότι δε θα βάλω πωπο για πάνω από 10 λεπτά στην καρέκλα κ θα καταλήξω να γκρινιάζω στον σύζυγό.
Μια θεία μου μου έιχε πει όταν μας έβλεπε να είμαστε όλο βόλτες με τα μωρά “καλά κάνετε κ βγαίνετε έξω κ χαίρεστε τα παιδιά σας,εμείς πέρα απ’ τις κούνιες δεν πηγαίναμε πουθενά,γτ μας κουραζαν”‘ κ τώρα συνέχεια σκέφτομαι τα λόγια της.
Εν τω μεταξύ ο σύζυγος με βοηθάει πριν φύγουμε απ’ το σπίτι να ετοιμάσω τα παιδιά ,τα ντύνει,τα παίρνει ένα 5 λεπτό πιο νωρίς κ κάθεται μαζί τους στο αμάξι έτσι ώστε να μαζεψω με την ησυχία μου ο,τι χρειάζεται να πάρω μαζί μας ,αλλά με το που φτάνουμε στον προορισμό μας ,έχει πιάσει την πάρλα κ αράζει.
Θα σηκωθεί καμία φορά για τα μεγαλύτερα παιδιά εάν χρειαστούν κάτι,αλλά για να κυνηγήσει το μικρο ούτε λόγος.Εγω εν τω μεταξύ για να μην γίνω δυσάρεστη παρέα κ ακούν οι υπόλοιποι την γκρίνια του μωρου ,σηκώνομαι κ είτε περπατάω,είτε θα βρω κάποιον τρόπο να το απασχολήσω.
Καμια φορά όλο κ κάποιος απ’ την παρέα θα πάρει το μωρό αγκαλιά για να με βοηθήσει αλλά ρε παιδιά ντρέπομαι όταν μια μαμά που έχει αφήσει το δικό της παιδί σε παππουδογιαγιαδες ,να παίρνει αγκαλιά το δικό μου παιδί γιατι μου κόπηκαν τα χερια απ’ το κράτημα κ θέλει να με ξεκουράσει.
Εχω πει επανειλημμένως στον σύζυγό πως όταν βγαίνουμε έξω καταλήγω να σιχτιριζω στην επιστροφή,γτ μπορεί να έχω ανταλλάξει 20 κουβέντες όλο κ όλο με την παρέα μας,λόγω του ότι εκείνος δεν σηκώνεται ένα τέταρτο κ να πει”φέρε εδώ την μικρή κ κάτσε πιες τον ρημαδοκαφε σου με την ησυχία σου για λίγο”.
Έχω αρχίσει κ λέω όχι πλέον ,ειδικά όταν ξέρω ότι στο μέρος που μας καλούν δεν γίνεται να αφήσω ούτε μισό λεπτό το παιδί για να χαλαρώσω λίγο.Λεω από εκεί που θα πάω κ θα θέλω στην μια ώρα να φύγω,δεν πάω κθλ ή ας πάει ο σύζυγός με τα υπόλοιπα παιδιά για να περάσουν έστω αυτοί καλά.
Κ επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε πράγματα για τον σύζυγό μου,μου λέει να κρατήσει το μωρο όταν βγαίνουμε,αλλά θέλει να είναι καθιστός.Κ εννοείται πως το μωρό καθιστό δε θέλει.Κ όταν του το δίνω κ το βλέπω να δυσανασχετεί,το ξανά παίρνω απ’ την αγκαλιά του κ σηκώνομαι.
Κ όταν επιστρέφουμε κ λέω στον σύζυγό μου ότι μπορούσες να το κρατήσεις λίγο για να πω κ εγώ δύο λέξεις με τις φίλες μου,μου λέει εεεε δεν σου είπα φερτο???τι ήθελες κ μου το πήρες απ’ την αγκαλιά μου????κ εκεί είναι που θέλω να τραβήξω τα μαλλιά μου
ΑΠΟ ΤHΝ – Μάνα,μητέρα, μαμά
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Ίσως να δοκίμαζες την επόμενη φορά να μην σηκωθείς να πάρεις το μωρό απο την αγκαλία του όταν αυτό αρχίσει να δυσανασχετεί και να αφήσεις τον πατέρα του να τα βγάλει πέρα μόνος του.
Αυτό είναι μια τακτική, αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι άντρες δεν έχουν τη μητρική αυτοθυσία και νοιαξιμο, και ως επί το πλείστον θα αφήσουν το μικρό που αγανακτεί καθιστό να φύγει ανεξέλεγκτο, χωρίς να νοιαστουν για το πού πάει. Κι ακόμα κι αν νοιαστουν μια φορά, δεν θα νοιαστουν τη δεύτερη. Αυτο βέβαια είναι και πονηρό, γιατί ξέρουν ότι η ερμη η μάνα δεν θα αφήσει έτσι τα παιδιά αλλά θα είναι απικο. Και τι να γίνει, ειδικά σε δημόσιους χώρους και events, προέχει η ασφάλεια του παιδιού κι όχι η εκπαίδευση στο παχύδερμο.
Καταλαβαίνω τι λες, δεν ξέρω εαν οι περισσότεροι αντρες εχουν τη μητρική αυτοθυσία και νοιάξιμο, δεν ξερω καν τι σημαίνουν αυτά, και γιατί απαραίτητα ερχονται μαζι με την μητρότητα αλλά όχι με την πατρότητα. Παραόλα αυτά νομίζω πως η μόνη λύση εκτός του να κάτσει σπίτι της είναι να δώσει περισσότρες αρμοδιότητες και εμπιστοσύνη στον πατέρα. Αλλιώς δεν γίνεται.
Αυτό ακριβώς. Κι αν αρχίσει το μωρό να γκρινιαζει ας το χειριστεί. Αυτό είναι που λέγεται “weaponized incopetence”. Βοήθεια,που γίνεται με το πιο λάθος τρόπο ,απλά για να αποφύγει ο άλλος την ευθύνη. Οπότε γραφουσα άσε το μωρό στον πατέρα του. Μαζί το κάνατε.
Επίσης ειναι υποχρεωση αλλα και δικαιωμα του πατερα να βρει τον τροπο που θα απασχοληθεί με το παιδί υπό αυτες τις συνθήκες. Ας τα βγαλει πέρα και λιγο μονος του. Θελω να πω, επιμενει να μην σηκωνεται ενω το μωρο δυσανασχετεί και θελει βολτα; Ε αστον πατερα να δρασει αυτοβούλως και αναλόγως.
Συμφωνώ!
Εγώ το άφηνα στον πατέρα και ας με λένε άκαρδη. Με είπανε πολλά στις ελληνικές παρέες και υποχρεώσεις. Δεν με ενδιαφέρει.
Η “ανικανότητα” των μπαμπάδων βασίζεται στην υπερπροσπάθεια των μαμάδων να ελέγξουμε τα πάντα που αφορούν την επιβίωση των παιδιών μας.
Αφήστε το μωρό να κλάψει, να δυσανασχετίσει και τον .μπαμπά να βρει την ισορροπία του. Πηγαίνετε με την παρέα σας όσο το δυνατόν μακριά απο το οπτικό τους πεδίο.
Αν θέλετε και μπορείτε να το αφήσετε με παππυδογισγιάδες για μια έξοδο,κάντε το.
Η ζωή μας δεν τελειώνει με τα παιδιά.
Δεν ξέρω αν μπορώ να θα δώσω πρακτικές συμβουλές, μπορώ όμως να σου πω τι κάνουμε εμείς. Μπορεί να ταιριάζει σε σας, μπορεί και όχι. Έχουμε δύο παιδιά αρκετά δραστήρια κάτω των 3 ετών και είναι για μας σημαντικό να είμαστε όλοι μαζί έξω με φίλους. Προσπαθώ επίσης να μην έχω τη λογική οτι ο άντρας μου με βοηθάει αλλά ότι πρέπει (και πρέπει να θέλουμε) να συνεισφέρουμε το ίδιο. Το ίδιο ισχύει και στις εξόδους. Εναλλάσουμε το ποιος προσέχει τα παιδιά ανά τακτά χρονικά διαστήματα π.χ. στο 20-λεπτο. Όταν δεν παίζουν μαζί, εναλλασουμε το ποιος προσέχει ποιο παιδί. Εάν… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα, αν σου πω πως δεν αγχώθηκα με όλους αυτούς τους κώδικες, τα κουτάκια, την οργάνωση θα πω ψέματα.
Μπράβο που συνεργάζεστε με το σύζυγο.
Το καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό που λες, τα μικρά παιδιά δεν σε αφήνουν να χαρείς τίποτα, ούτε μάζωξη, ούτε καν μια μέρα στην παραλία. Αυτό αδυνατούν να το καταλάβουν όσοι δεν έχουν φροντίσει παιδιά, ότι δεν γίνεται διαολε να περνάς καλά, ούτε καν να χαλαρώσεις, με ένα μικρό που τρεχει, κινδυνεύει, θέλει να είσαι στην τσίτα κάθε λεπτό, συν η φροντίδα του, να η κρέμα, να τα κανε πάνω του και πάω να ψάξω μέρος για αλλαγμα πανας. Κι αν είσαι και καλεσμένη σε events που πρέπει να φοράς και τα καλά σου η τακούνια, η σκέτη καταστροφή. Δύο είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Ο τρόπος που αναφέρεστε στους παππούδες, στα πεθερικά σας, είναι αρκετά ψυχρός, αποστασιοποιημένος και αρκετά ωφελιμιστικός.
Γέρασαν…επικίνδυνοι…εκμεταλλεύτηκα…
σώας τας φρένας…
Λίγη περισσότερη ενσυναίσθηση και σεβασμός στους ανθρώπους, που οφείλετε την ύπαρξη των παιδιών σας, δε θα έβλαπτε.
Lucid, την έχουμε ξανακάνει αυτή τη συζήτηση. Δεν ξέρω γιατί έχεις τόση ευαισθησία στο θέμα των πεθερικών, αλλά όπως και να’χει δικαίωμα σου, εγώ δεν σε κρίνω όπως κάνεις εσύ. Όμως με τόσα που έχεις διαβάσει να λέω γι’αυτους εδώ μέσα, δεν περίμενα καν να με κρίνεις για τον τρόπο που εκφράζομαι γι’αυτους. Ακόμα και στο σχόλιο που σου είχα απαντήσει αναλυτικά γι’αυτους, και πάλι σαν να κλείνεις τα αυτιά σου στην άλλη πλευρά και μεροληπτείς, και απάντησες άλλα ντ’αλλων, πάλι υπερασπίζοντας όλα τα πεθερικά του κόσμου. Το σχόλιο σου αυτό είχε κοπεί, μάλλον επειδή προσέβαλλε και τη γραφουσα, προλαβα… Διαβάστε περισσότερα »
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Ή αφήνεις τα παιδιά και σε βοηθούν και τους εμπιστεύεσαι ή όχι.
Είναι άλλο να μεγαλώνουν, να ξεχνούν, να έχουν άνοια και διαφορετικό να αποδίδεται κακία και παλιοχαρακτήρας.
Σε κάθε περίπτωση δε φαίνεται ο λόγος που τους εκμεταλλευτήκατε, όπως λέτε, και φρόντισαν καλά τα νήπια.
Διαφορές και κόντρες μπορεί να υπάρχουν με όλα σχεδόν τα πεθερικά.
Αν έχετε προσωπική κόντρα ή σας έχουν φερθεί άσχημα, έχετε πάρει τις αποφάσεις σας σε βάθος χρόνου.
Οι επιλογές που κάνουμε μας χαρακτηρίζουν.
( Η ανωνυμία δεν καλύπτει τα μηνύματα της έκφρασης )
Νομίζω το είπε ξεκάθαρα. Παλιά τα άφηνε. Τώρα γέρασαν και δεν τους εμπιστεύεται για αυτό και δεν τα αφήνει. Πάντως το “γέρασαν” και είναι “επικίνδυνοι” είναι απλά η σκληρή πραγματικότητα.
Αλίμονο κ αν σε έναν χώρο σαν αυτό δεν μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα.
Ο σεβασμός κερδίζεται δεν έρχεται αυτόματα με την ιδιότητα του “γονιού” ή του “πεθερικου”.
Πολύ εύκολο να χαρακτηρίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε.
Ή σέβεσαι κάποιον ή όχι.
Ή εκτιμάς κάποιον ή όχι. Πέρα από ιδιότητες.
Όταν χρησιμοποιείς κάποιους ανθρώπους όταν σε βολεύει και μετά τους βρίζεις, λέγοντας ότι είναι απαίσιοι, ε…κάτι δε συνάδει.
( Ελευθερία έκφρασης υπάρχει.
Κρίνουμε γραφόμενα, πράξεις και όχι πρόσωπα )
Όχι, δεν είναι έτσι. Έχω πει πολλές φορές ότι αρχικά τους έδειξα όλη την καλή μου πρόθεση κι έπεσα σε αγενείς και ψυχρούς σαν παγόβουνα. Έτσι από πολύ νωρίς λέω ότι είναι απαίσιοι, δεν το είπα εκ των υστέρων. Και δεν τους εκμεταλλευτηκα, αλλά όπως έχω πει και σε βολεύει να ξεχνάς, αυτοί εκμεταλλεύτηκαν εμένα σε όλα και με είχαν σαν υπηρέτρια. Τα παιδιά οι ίδιοι παρακαλούσαν να τα κρατήσουν, γι’αυτό τους τα άφηνα κάποιες φορές, επειδή τουλάχιστον τότε ήταν πιο προσεκτικοί. Ακόμα παρακαλάνε να μείνουν μόνοι μαζί τους, αλλά πλέον τα βλέπουν μόνο με εμάς τους γονείς παρόντες, από… Διαβάστε περισσότερα »
Κρίμα.
Έτσι νοιώθεις…έτσι νοιώθεις.
Είναι εύκολο να βγάζουμε συμπεράσματα όταν είμαστε έξω από τον χορό.
Μπορεί να έχει άδικο, μπορεί και χίλια δίκια. Δεν γνωρίζουμε όλα τα δεδομένα.
Εδώ παρουσιάζεται η μία πλευρά. Κ από όσα λέει δεν έχει περάσει και λίγα.
Η δική μας ενσυναίσθηση σε αυτό που είναι;;
Αυτό ακριβώς κάνουμε εδώ.
Βγάζουμε συμπεράσματα από τα γραφόμενα, όντας έξω από το χορό.
Έχοντας χορέψει όμως πολλούς άλλους, δικούς μας που μας επιτρέπουν να έχουμε μία οπτική στα πράγματα.
Ενσυναίσθηση δεν είναι το χτύπημα στην πλάτη.
Περισσότερα θα έλεγα μοιραζόμαστε εμπειρίες. Εκφέρουμε απόψεις. Παρά κρίνουμε κ κουνάμε το δάχτυλο. Δίκη μου άποψη βέβαια.
Το να τα πούμε είναι το εύκολο.
Το να μας πουν, ναι έχεις δίκιο, είναι επίσης εύκολο.
Το να μας ταρακουνήσουν, να δούμε λίγο παραπέρα, να γίνει ζύμωση, γιατί αυτό ουσιαστικά θέλουμε, κάτι ζητάμε να βρούμε, να αλλάξουμε, να διορθώσουμε…ίσως αυτό να είναι το ζητούμενο.
Μέσα από τις αντιθέσεις και τη διαφορετικότητα βγαίνει το καλό απόσταγμα.
Εγω συμφωνω απολυτα. Οχι οτι με ρωτησε κανεις αλλα ταυτιστηκα φοβερα. Μεγαλοι ανθρωποι ειτε πεθερικα ειτε οποιοσδηποτε δεν εχουν τα αντανακλαστικα και την υπομονη που απαιτουν τα μικρα παιδια. Το να μην τα αφηνεις πλεον γιατι δεν τους εμπιστευεσαι ειναι πραξη υπευθυνοτητας και ευαισθησίας απεναντι στα παιδια σου. Ειναι η πραγματικοτητα κ οποιος το ζει εκ των εσω το ξερει. Και μπραβο σου.
Το μοιράζομουν με το σύζυγο. Τη μια φορά ήμουν υπεύθυνη εγώ για το τρέξιμο, την άλλη αυτός. Ανάλογα με τη παρέα. Αν βγαίναμε με τους φίλους μου , αναλάμβανε εκείνος, αν βγαίναμε με τους φίλους του αναλάμβανα εγώ . Ώστε να χαρεί ο καθένας μας τη παρέα του. Όταν θέλαμε και οι δύο να μην έχουμε την έγνοια του μωρού , την αφήναμε στη γιαγιά ,αν φυσικά και αυτή μπορούσε. Αλλιώς δε βγαίναμε. Τις περισσότερες φορές όμως καλούσαμε εμείς φίλους στο σπίτι , ώστε το παιδί να απασχολείται στο δωμάτιο του , με άλλα παιδάκια και με έναν γονιό από… Διαβάστε περισσότερα »
Παθούσα εδώ, μέχρι να γίνει ο γιος μου 2 χρονων δεν είχα ευχαριστηθεί ούτε καφέ ούτε φαγητό ούτε βόλτα. Ή θα τον είχα αγκαλιά ή θα έκλαιγε. Ενώ συμφωνώ με το σχόλιο που λέει ν αφήσεις τον άντρα σου να τα βγάλει πέρα μόνος του, εγώ δεν το εφάρμοσα γιατί κατέληγα να περνάω χειρότερα (και το μωρό έκλαιγε κι εγώ εκνευρίζουν με τον σύζυγό μου και δεν ευχαριστιομουν τίποτα). Έτσι άρχισα να πηγαίνω οικογενειακώς μόνο όπου θεωρούσα οτι θα περάσω σχετικά καλά. Πάρκα και κούνιες για να παίρνω αέρα και να παίζει το παιδι. Σουβλάκια και φαγητό στα παγκάκια. Δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Μπορείς να πάρεις εσύ τα μεγαλύτερα παιδιά και να πας εκεί που θες και ο σύζυγος να μείνει στο σπίτι με το μωρό. Γιατί να πηγαίνει μόνο ο σύζυγος με τα μεγάλα και εσύ να κάθεσαι στο σπίτι με το μικρό; Και φυσικά όπως ήδη σου ειπαν μπορεις να μην επεμβαίνεις όταν δυσανασχετεί στην αγκαλιά του πατέρα του. Θα τα καταφέρουν.
Χα χα τι μου θυμίσατε!
Δεν πηγαίναμε πουθενά 😂
Αυτό με τους άντρες που αράζουν στις μαζώξεις και οι μάνες τρέχουν πίσω από τα παιδιά, είναι ο κανόνας, ναι, και είναι εξοργιστικό. Κάποιες φορές όμως, νομίζω πως είναι και οι μάνες που θέλουν να γίνονται όλα με τον τρόπο τους και όπως λές, αρπάζουν τα παιδιά από τα χέρια τους. Έχω κράξει πατέρα στην παρέα επειδή ήταν άπλας και απολογήθηκε πως ό,τι και να κάνει η γυναίκα του το βρίσκει λάθος, δε τον παίρνει να κουνήσει. Πράγμα που όντως ισχύει. Μη παρεξηγηθώ, σαφώς και πιστεύω ότι το κυρίως πρόβλημα είναι η γαιδουριά τους, αλλά ας εξετάσουμε και αυτή την… Διαβάστε περισσότερα »
Τα είπες καλή μου. Περιέγραψες τη ζωή με παιδιά και μάλιστα διαφορετικών ηλικιών. Υπάρχουν πολλές φάσεις που περνούν και θα περάσουν τα παιδιά, το γνωρίζεις ήδη. Δε μπορεί να συγχρονιστεί ένα παιδί ενός έτους με εμάς, εμείς συγχρονιζόμαστε με τις ανάγκες του. Τα παιδιά τριών, πέντε, εφτά ετών θα τρέξουν, θα παίξουν, έχουν άλλες ανάγκες. Γενικά μία παρέα θα πρέπει να ταιριάζει. Συνήθως βγαίνουμε με άτομα που έχουν παιδιά σε παρόμοια φάση. Οι μαζώξεις, οι κοινωνικές εκδηλώσεις, τα τραπεζώματα δεν είναι κατάλληλα για να περάσεις καλά με τρία παιδιά, το ένα ενός έτους, εκτός αν πας σε παππούδες κι αν.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω παιδιά, αλλά τόσο ο αδερφός μου όσο και οι κολλητές μου όταν έχουν να πάνε σε γάμο/ βαφτίσεις/ τραπεζώματα που θα κρατήσουν πολύ, αφήνουν τα παιδιά τους στους παππούδες, σ εμένα ή σε κάποια baby sitter και πάνε χωρίς αυτά. Καταλαβαίνω βέβαια ότι δεν έχουν όλη τη δυνατότητα αυτή, αλλά ακριβώς επειδή ο ρόλος του γονέα είναι απαιτητικός σας αξίζει να βγείτε να ξενοιάσετε χωρίς να κυνηγάτε τα μωρά από δω κι από κει…