Προσωπική ιστορία: Είμαι μια παντρεμένη μαμά, με δυο νήπια, εργαζόμενη και καταθλιπτική!

Καλησπέρα, σε όλη την παρέα!

Σας διαβάζω τον τελευταίο χρόνο με μανία και έχω βοηθηθεί σε διαφορά θέματα. Αρχικα, να συστηθώ, ειμαι μια παντρεμένη μαμα, με δυο νήπια, εργαζόμενη και καταθλιπτική! Έχω έναν πολύ καλό σύντροφο που με στηρίζει και με υποστηρίζει σε όλα. Στη σχέση μας και στο σπίτι μας γίνονται όλα σε συνεργασία.

Γιατί γράφω λοιπόν; Γιατί θέλω να γράψω για την περιγγενητικη και επιλόχεια καταθλιψη που πέρασα.

Λοιπόν, έμεινα έγκυος στο δεύτερο μας παιδί μετά από οικογενειακό προγραμματισμό και μεγάλη επιθυμία. Μαθαίνοντας ότι είμαι έγκυος όμως χτυπάει ο ρημαδοιός τη χώρα, εγώ έγκλειστη στο σπίτι με το πρώτο μας παιδί, ο σύζυγος άπειρες ώρες δουλειάς και απουσίας (είχε θέση ευθύνης σε πόστο που ούτε από κορονοϊούς καταλάβαινε, ούτε τίποτα). Το μυαλό μου στη καραντίνα άρχισε να παίζει πολύ επικίνδυνα παιχνίδια. Το αναγνώριζα και έτσι ξεκίνησα διαδυκτυακα ψυχοθεραπεία. Η θεραπεύτρια σαν να μην είχε συναίσθηση της κρισιμότητας της κατάστασης μου, απλώς μου μάθαινε κάτι ασκήσεις διαχείρισης άγχους, που καθόλου βοηθητικές δεν ήταν στη δίκη μου περίπτωση. Νομίζω πιο πολύ άγχος μου προκαλούσαν γιατί είχα και αυτό σαν βάρος στην πλάτη μου που έπρεπε να φέρω εις πέρας μεσα στην ημέρα μου.

Στο μεταξύ, να αναφέρω ότι με τη λήξη της καραντίνας, μετακομίσαμε σε άλλη χώρα που είχαμε ξανά ζήσει, δεν ήταν κάτι άγνωστο για εμάς, ζησαμε και σε άλλες πόλεις του εξωτερικού. Δεν ήταν μια άγνωστη συνθήκη για εμάς.Ήταν κάτι που θελαμε παρα πολυ και ως ζευγάρι θεώρησαμε ότι θα βοηθούσε και την ψυχολογία μου. Στην αρχή όντως με βοήθησε.

Έτσι, αφού μετακομίσαμε ληξαμε τη συνεργασία μας με την πρώτη θεραπεύτρια και βρήκα άλλη στη νέα μας έδρα, με την οποία ένιωσα εξ αρχής καλα συναισθήματα.Αρχικά, με βοήθησε. Στην πορεία όμως είχα ξεκάθαρα συμπτώματα κατάθλιψης τα οποία και περιέγραφα. Η θεραπευτρια τα έβρισκε απλά ως ορμονικές αλλαγές λόγω εγκυμοσύνης. Οι συνεδρίες γίνονταν δια ζώσης, με έβλεπε πάντα επιμελημένη και γνώριζε οτι ημουν λειτουργική στο έπακρο γιατί ειχα και ένα παιδί να φροντίσω. Οποτε πάντα στεκόμουν στα πόδια μου όσο «μαυρισμένη» και να ήταν η ψυχή μου για χάρη του παιδιού μου. Δεν ξέρω, αν όλα αυτά την «ξεγελουσαν» και δε με παρέπεμψε ποτε σε ψυχίατρο. Θα μου πεις γιατί δεν πηγες μόνη σου; Γιατί προφανώς ήμουν άρρωστη και μάλλον ήθελα το δικό της χέρι να με σπρώξει. Ο γυναικολόγος μου δε, δε με άκουσε ποτε και δεν ασχολήθηκε ποτε με την άθλια συναισθηματική μου κατάσταση. Στον 7ο μήνα, ευτυχώς άλλαξα γιατρό που ήταν ο συνοδοιπόρος μου σε όλο αυτό και με στήριξε παρα πολύ.

Τέλος πάντων, αφού πέρασαν 9 μήνες άγχους, κλάματος όλη μέρα κάθε μέρα και κρίσεων πανικού κάθε βράδυ πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τελικα, γέννησα ένα υγιέστατο μωρό! Με το που γέννησα και πήγαν όλα καλά και το παιδί μου ήταν καλά, άρχισα να εχω θετικά συναισθήματα. Κάπως έτσι κύλησαν οι 6 πρώτοι μήνες. Πολύ καλά θα έλεγα. Παράλληλα συνέχιζα την ψυχοθεραπεία. Έλα όμως που η κατάθλιψη υποβόσκει… και ενώ φαινόταν ότι βγήκα από το βούρκο και έτσι ένιωθα και η ίδια…Σε μια συνεδρια, ειπα στη θεραπεύτρια οτι μετάνιωσα που άλλαξα χώρα και δε βρίσκω τίποτα όμορφο στην πόλη που ζω, γύρισε και με είπε κακομαθημένη… ναι, αυτό αυτολεξεί! Ήταν τόσο triggering αυτή η λέξη για εμένα που το μυαλό μου άρχισε πάλι τα παιχνίδια του… ξαγρυπνουσα μες το σπίτι περπατώντας και ακούγοντας αυτή τη λέξη στο μυαλό μου. Ξημέρωνε και αυτη η λέξη ήταν κολλημένη εκεί.

Ένιωθα απλώς μια κακομαθημένη που καταστρέφει με τα καπρίτσια της την οικογένεια της. Τότε ήρθε η απόλυτη καταστροφή, δεν έτρωγα, δεν κοιμόμουν και δε φρόντιζα τα παιδιά μου. Ευτυχώς είχα ανθρώπους γύρω μου που τα φρόντιζαν. Με πήγε σε ψυχίατρο βεβαίως, ο σύντροφος μου, διάγνωση βαριας κατάθλιψης. Μου έδωσε αγωγή η οποία όχι μόνο δε με έκανε καλά με διέλυσε ψυχικά και σωματικά με άπειρες παρενέργειες, δε θέλω να επεκταθώ για ευνόητους λόγους.Σταματάω άμεσα την αγωγή και ευτυχώς βρίσκει η μαμα μου έναν καταπληκτικό γιατρό που με έσωσε! Μου έδωσε την αγωγή που χρειαζόμουν, την οποία παίρνω 3 χρόνια τώρα και ίσως χρειαστεί να την παίρνω κι αλλά τόσα η και εφ’ ορου ζωής. Δε με νοιάζει και καθόλου. Ξανά βρήκα νόημα στη ζωή, αγάπησα τη ζωή, σκεφτομαι κάθε μέρα ποσο όμορφη είναι η ζωή! Και φυσικά φροντίζω τα παιδιά μου! Βρήκα δουλεια, ενα μήνα μετά τη σωστή αγωγή. Είμαι ξανά «ζωντανή».

Δεν έκανα ποτε ξανά θεραπεία με ψυχολόγο, ο ψυχίατρος μου είναι και ψυχαναλυτής και συζητάμε ανοιχτά για όλα. Ουδέποτε, με έκανε να νιώσω ότι μου ασκεί κριτική. Γενικά, αισθάνομαι ότι ο λόγος του είναι πάντα επιστημονικός και στηρίζεται σε τέτοια δεδομενα.

Εύχομαι να ήταν απλά η κακιά μου τύχη αυτή η θεραπεύτρια … Και κανεις να μην έχει τέτοια τύχη.

Κλείνοντας, θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η κατάθλιψη έχει 1000 πρόσωπα. Εμείς οι καταθλιπτικοί πολλές φορές δε διαφέρουμε σε κάτι από τους υπόλοιπους, για αυτό και αυτή η ασθένεια ξεγελάει πολύ εύκολα.Το νου σας στ@ αγαπημεν@ σας!

Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε!



ΑΠΟ ΤΗΝ – Κλέλια

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News