Kaλησπέρα όμορφη αμπο-παρέα. Χρειάζομαι επειγόντως τη γνώμη σας, τα φώτα σας, τις απόψεις σας για την κατάσταση που βιώνω.
Είμαι 43 ετών παντρεμένη τα τελευταία 10 χρόνια και έχω ένα γιο 8 ετών. Ξεκινήσαμε την κοινή μας ζωή με τον άντρα μου με πολλή αγάπη και έρωτα ωστόσο από τον ερχομό του παιδιού και μετά άρχισε η μεγάλη κρίση στη σχέση μας. Είναι πολύ καλός άνθρωπος αλλά για σύντροφος (δικός μου τουλάχιστον) όπως εγώ το είχα στο μυαλό μου δεν κάνει και δυστυχώς η συνειδητοποίηση ήρθε όπως είθισται κατόπιν εορτής.
Δεν συμμετέχει σε τίποτα που αφορά στο σπίτι και στο παιδί παρα μόνο με δική μου προτροπή/απαίτηση, οικονομικά ήταν πάντα χαμένος σαν να μην τον αφορά αυτό το κομμάτι, είχε μπλέξει και με τζόγο μια περίοδο – γενικά έχουμε περάσει πολλές κρίσεις στη σχέση μας από τις οποίες εγώ δεν βγήκα αλώβητη αλλά ξενερωμένη απέναντί του. Αυτό το ξενέρωμα και η αποξένωση από πλευράς μου κρατάει πολύ καιρό τώρα, συνολικά θα έλεγα 4 χρόνια.
Πριν 1.5 χρονο έκανα μια προσπάθεια να ζητήσω διαζύγιο, ήμουν αποφασισμένη και κατασταλαγμένη μέσα μου ωστόσο με συναισθηματικούς χειρισμούς δικούς του και εμμονή να μην χωρίσουμε τελικά δεν έκανα το βήμα. Δυστυχώς είμαι άνθρωπος που δεν αντέχει τη δυσκολία τη συναισθηματική, την αποφευγω όπως ο διάολος το λιβάνι και αυτό με κρατάει πίσω όπως καταλαβαίνετε σε πολλά.
Είχα καταλάβει τοτε πως αυτός ο άνθρωπος δεν θα μου κάνει τη ζωή εύκολη στο διαζύγιο γιατί στο δικό του το μυαλό είμαστε μια χαρά (!!) με αγαπάει και δεν θέλει να χωρίσουμε – οπότε έκανα πίσω γιατί δεν άντεχα καυγάδες, κλάματα, πιέσεις, εργαλειοποίηση του παιδιού για να μείνει η μαμά κλπ….Να πω εδώ πως είμαι οικονομικά ανεξάρτητη με καλή δουλειά, μένουμε σε δικό μου σπίτι και είμαι σε θέση να αναλάβω στο 100% τα έξοδα παιδιού αν χρειαστεί, δεν έχω ανάγκη καν τη διατροφή που μπορεί (ή όχι) να μου δώσει, συνεπώς δεν τίθεται θέμα πρακτικής δυσκολίας στο διαζύγιο.
Και ερχόμαστε στο σήμερα. Πήρα την απόφαση ξανά να του μιλήσω και να του πω ότι δεν θέλω πλέον να είμαστε μαζί, ότι δεν υφίσταται η σχέση μας σαν ζευγάρι εδώ και πάρα πολύ καιρό και ότι θέλω διαζύγιο. Ξανά κλάματα, οδυρμός από πλευράς του, έπεσε από τα σύννεφα, να μου λέει ότι θέλει να προσπαθήσει να με κερδίσει ξανά. Εγώ ανένδοτη και σταθερή στη θέση μου οτι δεν τον θέλω, μου έχει τελειώσει το μεταξύ μας και θέλω να πάω παρακάτω.
Εχουμε περάσει τις τελευταίες μέρες σε αυτό το πλαίσιο ώσπου προχτές άρχισε να κάνει λόγο για μια εναλλακτική πρόταση: να συμφωνήσουμε να μείνουμε μαζί ως συγκάτοικοι για να μην διαταραχθεί η ζωή του παιδιού σε αυτή τη φάση και μπορώ να κάνω τη ζωή μου σαν να μην είμαστε παντρεμένοι και να δρομολογήσουμε το διαζύγιο σε ένα πλαίσιο 2-3 ετών από τώρα. Αυτό είναι το πλαίσιο που ο ίδιος έθεσε γιατί δεν θέλει να αποχωριστεί το παιδί σε αυτή φάση και δεν θέλει να βιώσει το παιδί τον πόνο του διαζυγίου των γονιών (είναι και αυτός παιδί χωρισμένων γονιών).
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ και τι να κάνω πάνω σε αυτό. Η αλήθεια είναι πως ακούγεται ιδανικό σενάριο εφόσον τηρηθούν από πλευράς του αυτά που ο ίδιος πρότεινε και δεν το βλέπει σαν προσπάθεια να με προσεγγίσει ξανά. Από την άλλη σκέφτομαι ότι ίσως είναι καλύτερα τώρα ηλικιακά ο γιος μας να περάσει από τη διαδικασία του χωρισμού παρά στη φάση της προ-εφηβείας/εφηβείας – ο ίδιος ισχυρίζεται ότι τώρα είναι λάθος γιατί είναι πολύ εξαρτημένο το παιδί από την οικογένεια οπότε θα είναι εξαιρετικά επώδυνο για αυτόν τον διαζύγιο ενώ αργότερα στην εφηβεία που θα είναι πιο κοντά με τους φίλους του και λιγότερο attached σε εμάς θα μπορέσει να το διαχειριστεί καλύτερα. Να προσθέσω επίσης πως με τον σύζυγο ουσιαστικά και τώρα σπάνια βλεπόμασταν στην καθημερινότητα.
Εκείνος εργάζεται μέχρι αργά το βράδυ οπότε λείπει σχεδόν όλες τις ώρες και εργάζεται και κάποιες ώρες και Σάββατο. Επίσης εντάσεις μεταξύ μας δεν υπάρχουν σε γενικές γραμμές ούτε καυγάδες μπροστά στο παιδί (σπανίως μόνο κατ’ιδίαν) αλλά προφανώς δεν βλέπει το παιδί εδώ και καιρό μια αγαπητική σχέση ανάμεσα στους γονείς του με την έννοια των φιλιών/αγκαλιάς/τρυφεροτητας…από πλευράς μου ιδίως θα έλεγα απουσιάζει παντελώς αυτό, από την πλευρά του συζυγου υπήρχαν προσπάθειες.
Το δίλημμα λοιπόν είναι να επιμείνω στην απόφαση για διαζύγιο ή να δεχτώ την πρότασή του? Μπορεί να υπάρξουν και νομικά implications αν δεχτώ το δικό του σενάριο αργότερα? Προφανώς αν επιλέξω το διαζύγιο ξέρω ότι δεν θα μου το κάνει εύκολο με συναισθηματικούς χειρισμούς κλπ οπότε δεν κρύβω ότι με βολεύει αυτό που προτείνει…ωστόσο φοβάμαι μην το δει ως παράταση ζωής για τη σχέση μας και μετά εκτροχιαστούν τα πράγματα αν π.χ κάνω κάποια νέα σχέση και εκείνος το αντιληφθεί. Τώρα ισχυρίζεται πως είμαι ελεύθερη να κάνω ο,τι θέλω με όποιον θέλω παρόλο που τον πονάει.
Έχω σκοπό να μιλήσω και με μια παιδοψυχολόγο για να πάρω μια γνώμη και για το κομμάτι της ψυχοσύνθεσης του παιδιού στη φάση διαζυγίου σε διαφορετικές ηλικίες…
Θα ήθελα να ακούσω γνώμες. Έχει βιώσει κάποια άλλη κάτι αντίστοιχο?
ΑΠΟ ΤΗΝ – MΠΛΕΓΜΕΝΗ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ετσι είναι οι πολύ καλοί άνθρωποι; Δε νομίζω. Ο σύζυγος έχει βολευτεί σε μια κατάσταση που δε θέλει να χάσει και παίζει και το τελευταίο του χαρτί μήπως τσιμπήσεις. Ελπίζω να μην πέσεις στην παγίδα. Δεν πιστεύω λέξη ότι το κάνει για το παιδί. Είσαι οικονομικά ανεξάρτητη, το σπίτι είναι δικό σου, και λες ότι δεν το έχει με το οικονομικό. Τι κάνει νιαου νιαου. Θα είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσει από την αρχή οπότε δε θέλει να χάσει αυτό που έχετε. Είσαι σίγουρη ότι αν το δεχτείς δε θα σου κάνει σκηνές με ποιον βγαίνεις και που πας; Ή… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης αν βρει νέο σύντροφο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της ενδεχομένως και σε δικαστήριο πως τον χωρίζει τώρα που βρήκε άλλον.
χωρισα οταν οι γιοι μου ηταν 3,5 ο μικρος και 7 ο μεγαλος. Μήν κανεις αυτη τη συμφωνια, προχωρα σε ξεκαθαρα πραγματα. Δεν χρειαζεται να συμφωνει. Πηγαινε σε δικηγορο και κανε αιτηση. Δε φευγει γιατι απο οτι λες, πού θα βρει καλυτερα; Το παιδι δεν θα χασει τον μπαμπα του. Ο γονιος δεν παυει να ειναι γονιος, ποτέ. Αυτα ειναι συναισθηματικοι εκβιασμοί. Θα παει ο κυριος να νοικιασει ενα σπιτι κοντά στο δικό σας και θα εχετε συνεπιμελεια, ισος χρονος (κατά πώς βολευουν τα προγράμματά σας, φυσικα) με το παιδι. Εξάλλου, αυτό προβλέπει πλέον και ο νόμος Θα συμμετεχετε και… Διαβάστε περισσότερα »
Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται σ’ αυτήν τη φράση σου: “Δυστυχώς είμαι άνθρωπος που δεν αντέχει τη συναισθηματική δυσκολία, την αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι και αυτό με κρατάει πίσω.” Αν δεν ίσχυε αυτό, θα είχες χωρίσει εδώ και τέσσερα χρόνια. Όλα τα υπόλοιπα – οι δικαιολογίες για την ηλικία του παιδιού, οι “σωστές στιγμές”, οι φόβοι για το πώς θα αντιδράσει εκείνος είναι απλώς περιτυλίγματα. Το πραγματικό εμπόδιο είναι ο φόβος της σύγκρουσης και της ενοχής. Δεν είσαι δειλή, είσαι απλώς ανεκπαίδευτη στο να αντέχεις το συναισθηματικό χάος. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά όσοι μεγάλωσαν “να τα έχουν όλα υπό έλεγχο”,… Διαβάστε περισσότερα »
Τι ωραίο σχόλιο!
Ναι. Εγώ , έχω βιώσει κάτι αντίστοιχο. Ή καλύτερα , σχεδόν το ίδιο. Η απάντηση μου λοιπόν είναι : ΟΧΙ – ΟΧΙ- ΟΧΙ ! Σε όλα! Να χωρίσεις κι αν δε μπορεί να αποχωριστεί το παιδί (πότε το βλέπει αλήθεια αφού δουλεύει μέχρι αργά το βράδυ και πώς συμμετέχει ακριβώς στο μεγάλωμα του αφού όπως λες το κάνει μόνο μετά από δική σου προτροπή;) να νοικιάσει σπίτι στο δίπλα τετράγωνο και να πάρει και μια υπηρεσία για να του πλένει και να του καθαρίζει (γιατί γι αυτό θέλει την συγκατοίκηση. Για να την βγάζει δωρεάν). Εύχομαι κουράγιο και πολλή δύναμη… Διαβάστε περισσότερα »
O συζυγος απλά κωλυσιεργεί, κερδιζει χρονο, διαιωνιζει την παρουσα στρεβλη κατάσταση. Αυτό βολεύει μονο εκεινον και δεν εχει καθολου να κανει με το παιδί. Κανενα οφελος δεν εχει αυτό που σου προτεινει ούτε για σενα ούτε για το παιδι. Αν θες να προχωρησεις στη ζωη σου και να προχωρησει και το παιδί χωρις υποκρισια, χώρισε
“Είμαι οικονομικά ανεξάρτητη με καλή δουλειά, μένουμε σε δικό μου σπίτι και είμαι σε θέση να αναλάβω στο 100% τα έξοδα παιδιού αν χρειαστεί”.
Να ο πραγματικός λόγος που δεν φεύγει, είναι τόσο φανερό. Όλα στρωμένα, ηλίθιος είναι να φύγει; Για να πληρώνει και διατροφή μετά; Ο σωστός άντρας δεν κρατάει καμία γυναίκα με το ζόρι. Σε κρατάει με τα κροκοδειλια δάκρυα κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα, για να μη χάσει τη βολή του.
Να δεχτείς την προταση του.
Που να ψάχνει τώρα ο έρμος να ξαναβρει τοσο καλή μαγείρισσα,καθαρίστρια,πλυστρα και νταντα για το παιδί του?
Άσε που το διαζύγιο θα του κοστίσει ο κούκος αηδόνι,πράγμα που δεν μπορεί να το υποστηρίξει.
( άσε που θα αναγκαστεί να φύγει απ το σπίτι και τα ενοίκια έχουν πάει στο Θεό…)
Θαψε τη ζωή σου για να μην τον ξεβολεψεις τον πασα😡😡😡
Διάβασε την επιστολή σου. Αυτός δεν έχει λόγο να χωρίσει. Μια χαρά βολεμένος είναι. Δεν θέλει να μείνει για το παιδί του (αν έχετε 50-50 συνεπιμέλεια πιο πολύ θα το βλέπει). Θέλει να μείνει γιατί έχεις πάρει τις περισσότερες ευθύνες τις καθημερινότητας πανω σου. Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα για το παιδί σας. Αυτός ο τύπος θα γίνει βάρος στο παιδί αν περιμένεις να μεγαλώσει. Υποχρέωσε τον να σταθεί στα πόδια του όσο το παιδί σας είναι ακόμα μικρό.
Είσαι η σανίδα σωτηρίας του για αυτά στα οποία δεν συμμετέχει. Πρόσεχε μόνο μη σε βουλιάξει. Γιατί αυτό κάνουν οι ψυχοφθόρες καταστάσεις, όσο παρατείνονται.
Οχι, οχι, οχι. Πρώτον δεν υπάρχει λόγος να καταπιεστείς κι άλλο και συνεχίσεις να μαραζώνεις, νέα γυναίκα! Χώρια να μείνετε να ηρεμήσεις και να ανασυνταχθείς. Για δικούς του λόγους (οικονομικούς και ψυχολογικούς) τον συμφέρει να συνεχίσετε να μενετε μαζί αλλά ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΧΤΕΙΣ. Κατά δεύτερον, τα παιδιά δεν είναι χαζά, καταλαβαίνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Θυμήσου τον εαυτό σου παιδί… Θα το μπλέξετε το παιδί σε πολύ άβολη και άσχημη κατάσταση. Χίλιες φορές χώρια θα πώ εγώ. Επίσης μόνο που έγραψες τζόγος…. ΜΑΚΡΙΑ. Ακούγεσαι προκομμένος άνθρωπος απλά έχεις αυτό το χαρακτηριστικό που έχουμε πολλοί… να μην μπορείς να φύγεις, να μην θες… Διαβάστε περισσότερα »