Θέλω δεύτερο παιδί.
Μαλλον θέλουμε δεύτερο παιδί.Αν ήμουν και μικρότερη θα ήθελα και τρίτο.Εγω είμαι μοναχοπαίδι,με γονείς πολύ από πάνω μου ,και εγώ κολλημένη/αγαπημενη μαζί τους ως και τώρα που κοντεύω τα σαράντα.
Εχω δει με τα μάτια μου ότι σε κάποιες περιπτώσεις γονέων είναι σημαντικο το να κάνουν κι άλλο παιδί.Και σε πολλές περιπτώσεις παιδιών είναι σημαντικό να έχουν ένα αδερφι.
Τι φοβάμαι όμως;Ότι η μεγάλη μου θα στερηθεί την αγάπη που θα δώσω στο δεύτερο παιδί.
Φπβαμαι πως θα νιώσει πως δεν ήταν αρκετή για μας,ότι δεν έχει πια την προσοχή μας,ότι μας ή μάλλον με έχασε.Μου έχει μεγάλη αδυναμία καθώς είναι σχεδόν δύο ετών.Εχω ως τώρα μεγάλη βοήθεια για μπειμπισιτινγκ τους γονείς μου,έχω σε όλα μαζί τον άντρα μου που είναι μάλαμα,έχουμε μια σχετική οικονομική άνεση,θα τα βγάλουμε πέρα δηλαδη οικονομικά.Απλα ξέρω πως η κόρη μου μάλλον θα ζοριστει…Πολυ!
Και δε ξέρω ,φοβάμαι μήπως αντί να την βοηθήσει το να μεγαλώσει η οικογένεια μας,την τραυματίσει…Κι εγώ,από την άλλη;Θα το αγαπήσω αληθινά αυτό το μωρό;Μπορώ να αγαπήσω ένα νέο μωρό το ίδιο με την κόρη μου;
Αυτή τη στιγμή μου μοιάζει αδιανόητο.Μηπως δεν το αγαπήσω αρκετά αυτό το πλάσμα;Όσο του αξίζει δηλαδη; ξέρω ότι ίσως είμαι υπερβολική,ξέρω ότι το υπεραναλυω.
Παντα έτσι κάνω…Επίσης το ότι θα τα βρω σκούρα το ξέρω,το ότι θα δυσκολευτουμε στην καθημερινοτητα,το ότι είναι άλλη πίστα.Εμενα ομως με νοιαζει πιο πολύ το ψυχολογικό κομμάτι των παιδίων.Τι λέτε εσείς;”Επιβιώνει” κανένα παιδί ψυχολογικά από την απόκτηση αδερφιου;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δευτερομάνα;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Προβάλεις τις δικές σου ανησυχίες στο παιδί. Κανένα παιδί δεν τραυματίστηκε ψυχολογικά επειδή απέκτησε αδερφάκι, είναι οι συμπεριφορές των γονιών και του περίγυρου που μπορεί να τραυματίσουν ψυχολογικά ένα μωρό. Το να ζηλεύει ένα παίδι επειδή δεν έχει το 100% της προσοχής του γονιού είναι κάτι φυσιολογικό όμως όχι απαραίτητα κακό. Υπάρχουν θετικά και αρνητικά του να είσαι μοναχοπαίδι, δεν είναι ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο.
Αυτό που πρέπει να δεις είναι αν όντως θέλετε και οι δύο ένα δεύτερο παιδί και αν ειστε έτοιμοι γι αυτό. Το παιδί σου μια χαρά θα είναι είτε με αδερφάκι είτε χωρίς.
Αυτό ακριβώς! Θυμάμαι πολλές φορές που ο περίγυρος με σύγκρινε με την αδερφή μου και ένιωθα μειονεκτικά. Αλλά γι αυτό δεν φταίει η αδερφή μου! Μεγάλες με παιδιά και οι δύο κάναμε μια συζήτηση και συνειδητοποίησα ότι και για την ίδια ήταν η σύγκριση με εμένα τραυματική, και η ίδια ένιωθε μειονεκτικά (σε κάποιους άλλους τομείς). Ούτε γι αυτό έφταιγα εγώ αλλά η ατάκα “γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν την αδερφή σου”, ατάκα που παρεπιπτόντως ΔΕΝ πρόκειται να βγει ποτέ από το στόμα μου ως μητέρα. Τουλάχιστον όμως είχαμε η μια την άλλη και μπορέσαμε έστω και χρόνια αργότερα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχει τέλειος γονιός στα μάτια του παιδιού του.
Κάτι θα πεις, κάτι θα κάνεις, δεν ξέρεις πώς θα το πάρει το παιδί…
Είναι ολόκληρη ζωή, θα γίνουν και λάθη, μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά μας.
Είμαστε ζωντανοί οργανισμοί, διαφορετικές προσωπικότητες, χτίζονται οι σχέσεις.
Θα μάθουν τα παιδιά και στην κριτική και στη σύγκριση, το θέμα είναι να εκπαιδευτούν να το επεξεργάζονται σωστά.
Δε θα ζήσουν σε γυάλα.
Μερικές φορές υπάρχει μια διόγκωση στο παιδικό μυαλό και ψυχή που ίσως σχετίζεται με το άγουρο κι ευαίσθητο της παιδικής ηλικίας.
Την ευθύνη την έχει πάντα ο γονιός.
Εγώ θα ήθελα να ξέρω, πως επιβιώνουν παιδιά στη φτώχεια και στις εμπόλεμες ζώνες, μιας και κάποιες εδώ αναρωτιουνται αν επιβιώνουν του ψυχολογικού τραύματος του β’ αδερφακιου, κάπου ωπα ρε κορίτσια
Δευτερομάνα με εκνευρισες. Από τη μία μας γράφεις πως αν ήσουν νεότερη θα ήθελες και τρίτο κι από την άλλη δεν ξέρεις καν αν μπορείς να αγαπήσεις το δεύτερο! Δεν κάνουμε παιδί επειδή κάνουν όλοι, δεν κάνουμε παιδί επειδή υπάρχει υπογεννητικότητα, δεν κάνουμε παιδί επειδή είμαστε μοναχοπαίδι και μας λείπει εμάς ένα αδερφι, δεν κάνουμε παιδί επειδή μεγαλώσαμε σε πολύτεκνη οικογένεια και ήταν ωραία, δεν κάνουμε παιδί παιδί για να έχει παρέα το πρώτο, δεν κάνουμε παιδί για να ωριμάσει το πρώτο, δεν κάνουμε παιδί για να υπάρχει συμβατός δότης σε περίπτωση που. Επιπλέον, δεν αγαπάς μόνο την κόρη σου.… Διαβάστε περισσότερα »
Οκ, ποτέ κάνουμε δηλαδή παιδί? Ποιος είναι ο αποδεκτός λόγος τελικά?
Όλη η λίστα αυτή δεν επηρεάζει στην τελική την επιθυμία μας για παιδί? Δεν είμαστε απομονωμένοι σε μια φούσκα όπου οι εξωτερικοί παράγοντες μπορούν να εντοπιστούν και να αντισταθούμε σε αυτούς.
Και άλλη μία ερώτηση, γιατί να κάνουμε παιδί ακόμα και αν το επιθυμούμε. Πώς να ξεχωρίσουμε ότι είναι δική μας πραγματική επιθυμία και όχι επειδή έτσι προγραμματιστεί από τη φύση? Ειδικά όταν είμαστε σε αναπαραγωγική ηλικία και παίζει ακόμα πολύ το βιοχημικό κομμάτι και οι ορμόνες?
Να έχεις μπόλικο περίσσευμα από στοργή και τρυφερότητα και να μην περιμένεις πως όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου το παιδί σου θα πραγματοποιήσει τα δικά σου όνειρα. Να μην το κάνεις να νιώθει ότι σου χρωστάει κάτι επειδή έδωσες χρόνο και χρήμα και αγάπη. Ο άλλος έκανε τρίτο για να βάλει το όνομα του μπαμπά του (που δεν ταιριάζει και σε κορίτσι αλλά τέλος πάντων). ΟΚ, ρε φίλε. Γούστο σου και καπέλο σου. Αλλά μην το λες παραεξω. Ακούγεται άσχημο. Έχω μεγαλώσει με άνθρωπο που δεν μπορεί να δείξει τρυφερότητα, που έκανε δεύτερο επειδή τότε όλοι έκαναν δύο και… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα απόλυτο μου φαίνεται το τελευταίο και να πω την αλήθεια δε μου κάνει εντύπωση η απολυτοτητα σου εφόσον εκμυστηρεύτηκες τις δικές σου απογοητεύσεις από γονείς. Οι άνθρωποι παίρνουν όλη την ώρα αποφάσεις έχοντας αντικρουόμενα συναισθήματα, είτε για μικρά πράγματα είτε για μεγάλα. Δε ξέρω αν ποτέ υπάρχει ρεαλιστικά η πολυτέλεια να περιμένουμε τη σωστή στιγμή που όλα θα είναι στην εντέλεια εξωτερικά και εσωτερικά μας. Εγώ καταλαβαίνω ότι η γραφουσα θέλει παιδί αλλά έχει ανασφάλειες, έλλειψη εμπειρίας που είναι και λογικό γιατί ένα παιδί έχει. Δε διαφωνώ με κάποια από τα επιχειρήματα σου αλλά νομίζω ιδανικές συνθήκες για τους… Διαβάστε περισσότερα »
Α, επίσης δεν κάνουμε παιδί για να βάλουμε το όνομα των γονιών μας, δεν κάνουμε παιδί για να διοριστουμε στο δημόσιο, δεν κάνουμε παιδί για να πάρουμε μετάθεση και δεν κάνουμε παιδί για να ολοκληρωθουμε. Νομίζω τελείωσα.
Θα μπορούσες όλα αυτά να τα πεις πιο σύντομα: δεν κάνουμε παιδί, παίρνουμε γατί!
Απόλυτα κατανοητή και σεβαστή η προσωπική σας εμπειρία.
Σωστά κι αυτά που αναφέρετε.
Αλλά υποβόσκει ακόμα ένας θυμός, μια αγανάκτηση, ένα παράπονο που ίσως θα σας βοηθούσε να τα επεξεργαστείτε και να τα λειάνετε λίγο…για εσάς.
Με το δεύτερο παιδί δε θα μοιραστεί/διαιρεθεί η αγάπη σας. Θα πολλαπλασιαστεί! Και αυτό θα το αντιλαμβάνονται και τα δύο παιδιά. Δε θα υπάρξει στέρηση για κανένα. Πιθανόν, τον πρώτο καιρό να ζοριστεί η κόρη σας. Αλλά θα δείτε στην πορεία ότι θα είναι καλύτερα για τα παιδιά. Θα υπάρχουν στιγμές κλεισμένα στο σπίτι αλλά επειδή θα έχουν το ένα το άλλο, δε θα βαριούνται (όχι ότι είναι “κακή” και η βαρεμάρα που αγχωνόμαστε πολλές φορές για αυτό) αλλά θα βρίσκουν τρόπος και θα κάνουν δραστηριότητες μαζί. Λογικά θα είναι πιο δύσκολα με τα δύο παιδιά, περισσότερο τρέξιμο, έξοδα κλπ.… Διαβάστε περισσότερα »
Να σου πω κατι καλή μου γραφουσα; Γέλασα λιγάκι με την τελευταία φράση, “επιβιώνει ” ένα παιδί με την έλευση του αδερφού ή αδερφής. Ναι, επιβιώσαμε όσοι έχουμε αδέρφια, κι εμείς κι αυτά. Το παιδάκι σου δε θα τραυματιστεί από ένα αστέρι ειδικά όντας δύο χρόνων. Θα πέρασε τις φάσεις της ζήλειας, του άγχους αποχωρισμού κτλ και θα προσαρμοστεί όπως τόσα και τόσα παιδάκια. Τα αδέλφια είναι λαχείο, ποτέ είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί, συνοδοιπόρος, στηριγμα και φίλος, η οικογένεια σου. Άλλες φορές μια τροχοπέδη κι εν αγκάθι. Κάνε αυτό που ταιριάζει στην οικογένεια σου χωρίς άγχος.… Διαβάστε περισσότερα »
Ευτυχώς δεν ζούμε στην Κινα την εποχή της πολιτικής του ενός παιδιού! Ένα σωρο οικογένειες μεγαλώνουν δύο ή και περισσότερα παιδιά, παρατήρησέ τις στον περίγυρό σου, στον παιδικό σταθμό, στην παιδική χαρά κλπ. Κάποιες φορές τα αδερφια είναι πολύ δεμένα, κάποιες όχι. Αλλά κανένα παιδί δεν το έβλαψε να έχει αδερφάκι, άλλες επιλογές τον γονιών είναι που καμμια φορά βλάπτουν τα παιδιά. Το παιδι σου θα ζοριστεί με διάφορα πράγματα στη ζωή του, άλλα προβλέψιμα, άλλα όχι. Από τα πιο απλά και καθημερινά όπως δυσκολίες στις φιλίες, στο σχολείο, στο να μάθει να μοιράζεται και να χάνει, μέχρι αυτά που… Διαβάστε περισσότερα »
Μοναχοπαίδι και προσφάτως δευτερομάνα εδώ. Ταυτίστηκα με τις ανησυχίες σου και είπα να καταθέσω τη δική μου εμπειρία. Κι εγώ φοβόμουν ότι ίσως «αδικούσα» το δεύτερο παιδί και πως θα αντιδρούσε το ήδη υπάρχον παιδί. Προσωπικά έχω αποδώσει αυτούς τους φόβους στην έλλειψη αντίστοιχων βιωμάτων, ακριβώς επειδή δεν μεγάλωσα με αδέρφια και δεν ξέρω ακριβώς πως μπορεί να νιώθει ένα παιδί σε μια τέτοια συνθήκη. Ο λόγος που ήθελα όμως να έχω πάνω από ένα παιδί είναι ότι συνειδητοποίησα στην ενήλικη ζωή μου ότι τελικά μου «έλειψαν» τα αδέρφια σε κρίσιμες στιγμές. Και μου έλειψαν τελικά και στο μεγάλωμα μου.… Διαβάστε περισσότερα »
Ηρέμησε…είναι πολύ συνηθισμένη αυτή η αίσθηση, ότι θα μοιραστεί η αγάπη, την έχουν όλες οι μανούλες που σκέφτονται για δεύτερο παιδί.
Η πραγματικότητα είναι ότι πιλλαπλασιάζεται.
Είναι πολύ λογικά τα συναισθήματα που έχεις αλλά μην ανησυχείς.
Η κόρη σου είναι στην κατάλληλη ηλικία για να αποκτήσει ένα αδερφάκι.
Θα παραξενευτεί στην αρχή αλλά θα προσαρμοστεί μια χαρά.
Θα την βοηθήσει να μην είναι το καλομαθημένο μοναχοπαίδι, θα αποκτήσει άλλες δεξιότητες στη ζωή της.
Είναι υγιές να μεγαλώσεις την οικογένειά σου, όσο θέλετε κι όσο μπορείτε.
Με το καλό.
+1
Πως φαινεται οτι εισαι μοναχοπαιδι……
Συγνώμη που θα το πω αλλά ανησυχείς μόνο και μόνο μην πάψει η κόρη να είναι καλομαθημένη!!!Θα συνηθίσει και τη νέα κατάσταση !!Μην αγχώνεσαι τόσο.Καταβαθος πιστεύω θα χαρεί πολύ που θα έχει παρέα.Μην σκέφτεσαι συγκρίνοντας με τον εαυτό σου!