Θα μείνουμε για λίγο στο σπίτι μου αλλά οι γονείς μου δεν το ξέρουν

Έχω πάρει μία παντελώς συνειδητοποιημένη απόφαση σχετικά με το πώς θέλω να περάσω το φετινό καλοκαίρι,παρ’όλα αυτά κατακλύζομαι από ενοχές.

Συγκεκριμένα,οι γονείς μου σε μία εβδομάδα πρόκειται να φύγουν για διακοπές οι οποίες θα κρατήσουν έως τέλη Αυγούστου(γύρω στον ενάμιση μήνα δηλαδή).Για πρώτη φορά αποφάσισα να μήν τους ακολουθήσω και τους το ανακοίνωσα.Τους φάνηκε περίεργο,προσπάθησαν να με μεταπείσουν,επέμεινα στην απόφαση μου και τελικά το δέχτηκαν.

Ο λόγος που θέλω να μείνω εδώ,είναι και η ανάγκη που έχω να μείνω εντελώς μόνη στο σπίτι(μόνη από γονείς δηλαδή),αλλά και το γεγονός ότι το αγόρι μου θα δουλεύει συνέχεια χωρίς τη δυνατότητα να πάρει κάποιες ημέρες άδεια,πλήν των Σ/Κ.Αυτή λοιπόν ήταν για εμένα μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να μένει το αγόρι μου στο σπίτι μου(δηλαδή πλήν των ωρών της δουλειάς του),να είμαστε δηλαδή μαζί όσο περισσότερο γίνεται,κάτι που θέλουμε πολύ και οι δύο.Θέλουμε τόσο πολύ να περάσουμε χρόνο οι δυό μας στον ιδιωτικό μας χώρο,να κάνουμε αυτά που μας ευχαριστούν(από το να δούμε αγκαλιά μιά ταινία,να μαγειρέψουμε μαζί,τα Σ/Κ που δέν θα δουλεύει να πηγαίνουμε για μπάνιο,και τόσα άλλα),να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε μαζί! Αυτό ειδικά το τελευταίο,το θέλουμε όσο δέν πάει γιατί το έχουμε στερηθεί.

Όλες αυτές τις όμορφες σκέψεις και προοπτικές,έρχονται να τις σκοτεινιάσουν οι τύψεις που νιώθω επειδή θα έχω πεί ψέματα στους γονείς μου,διότι εννοείται πως θα έχουν πλήρη άγνοια για το τί προτίθεμαι να κάνω.Με λίγα λόγια,νιώθω σαν τη σουρλουλού κόρη που θα μπάσει στο σπίτι το γκόμενο,εκμεταλλευόμενη την απουσία των γονέων της. Κάτι του τύπου “όταν λείπει η γάτα,χορεύουν τα ποντίκια”.

Αυτές τις σκέψεις και τις ενοχές τις συζήτησα με το αγόρι μου,και μου είπε πως άν είναι να στεναχωριέμαι και να αγχώνομαι,καλύτερα να αναβάλλουμε την ιδέα της συμβίωσης αυτό το διάστημα και να συνεχίσουμε όπως πρίν,και ότι δέν υπάρχει κανένα πρόβλημα.Μου είπε πως για εκείνον αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να είμαι εγώ ήσυχη και ήρεμη.ΟΧΙ όμως,εγώ τελικά θα ακολουθήσω αυτό που θέλω και θέλουμε,με όποιο τίμημα. Στην τελική,έγκλημα θα κάνω/κάνουμε; Έχω σκεφτεί ακόμα και το ενδεχόμενο να μας πάρει κάποιο μάτι από την πολυκατοικία και να το σφυρίξει στους γονείς μου,αλλά και πάλι,ό,τι είναι να γίνει άς γίνει.

Το να επιχειρήσω να πώ την αλήθεια στους γονείς μου δέν μου περνάει από το μυαλό σαν ενδεχόμενο.Οι γονείς μου ναί μεν δέν είναι καταπιεστικοί και κλειστόμυαλοι,δέν είναι όμως και τέρμα χαλαροί.Σκέφτομαι πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα,ειδικά σε αυτό τον τομέα,για τα αγόρια και τις κοπέλες.Σκέφτομαι ότι ο αδελφός μου που είναι 4 χρόνια μεγαλύτερος από εμένα,από τα 17 του έφερνε συμμαθήτριες του,αργότερα συμφοιτήτριες του αλλά και άλλες κοπέλες που γώριζε,έμπαιναν στο δωμάτιο του,έκλειναν την πόρτα,και οι γονείς μου δέν έβγαζαν κίχ.

Ή στην προκειμένη περίπτωση το αγόρι μου,που είπε απλά στους γονείς του ότι το επόμενο διάστημα θα μένει στο σπίτι της κοπέλας του,και εκείνοι το δέχθηκαν χωρίς καμία αντίρρηση.

Ενήλικη είμαι(21 ετών),επιμελής φοιτήτρια με καλούς βαθμούς,δέν έχω κάνει ποτέ κάτι που θα στεναχωρούσε ή θα ντρόπιαζε τους γονείς μου,κι όμως μάλλον έχω λιγότερα δικαιώματα απ’ότι πχ ο αδελφός μου ή το αγόρι μου ή ο οποιοσδήποτε άνδρας…

Είναι να μή με πιάνει το παράπονο; Μοιράστηκα τις σκέψεις μου μαζί σας νιώθοντας πολύ οικεία,και θα χαρώ να διαβάσω τις απόψεις σας.Να είστε όλες και όλοι καλά.

ΑΠΟ ΤHΝ – Γεμάτη ενοχές

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News