Φιλικούς χαιρετισμούς σε όλ@ς!
Δε θέλω να μοιραστώ κάποια ιστορία, γράφω για να ξεκινήσει μια συζήτηση κάπως ανάλαφρου περιεχομένου.
Θα ήθελα να μοιραστείτε στα σχόλια ταινίες (ή και σειρές) που σας άρεσαν ή δεν σας άρεσαν, που σας προβλημάτισαν ή σας σόκαραν (τόσο που δε θα μπορούσατε να να τις ξαναδείτε), που θεωρείτε υπερεκτιμημένες ή αριστουργήματα, που ενώ τις ηθοποιίες τις βρήκατε χάλια το κόνσεπτ σας άρεσε, που είναι guilty pleasure και ούτε στ@ν ψυχολόγο σας δε θα παραδεχόσασταν ότι σας άρεσε. Και οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που δε σκέφτηκα να αναφέρω.
Για πείτε λοιπόν;
Μέχρι να δημοσιευθεί η επιστολή μου θα κάνω και τη δική μου λίστα και θα την παραθέσω στα σχόλια, διότι αυτή τη στιγμή με έχω πιάσει εντελώς απροετοίμαστη!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Annie
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλημέρα! Ως γνήσια μπούμερ (σε άπταιστα αγγλοελληνικά), θα προσπαθήσω να καταρτίσω έναν πολύ προσωπικό κατάλογο λατρεμένων ταινιών, ελληνικών και ξένων. Η παράθεση γίνεται χωρίς να υπάρχει απαραίτητα ιεράρχηση. Έχουμε και λέμε λοιπόν: 1) “Το θωρηκτό Ποτέμκιν” του Σεργκέϊ ΑϊζενστάΙν. Παρόλο που η ταινία είναι γυρισμένη το 1924 παραμένει αξεπέραστη κινηματογραφικά, αισθητικά αλλά και ως περιεχόμενο. Πρόκειται για την εξέγερση των ναυτών του ομώνυμου θωρηκτού, που ήταν ελλιμενισμένο στο λιμάνι της Οδησσού το 1905, κατά τη διάρκεια του ρωσοϊπαωνικού πολέμου, όταν τους εξαναγκάζουν να φάνε χαλασμένο κρέας. Η εξέγερση συμπαρασύρει και τους κατοίκους της Οδησσού, αλλά και τα πληρώματα άλλων πλοίων… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστούμε για το σεντόνι! Το Αλλονζανφαν δεν το έχω δει, μπαίνει στη λίστα!
Εξαιρετικό και έχει και ένα κρυφό ελληνικό ενδιαφέρον. Στηρίζεται σε πραγματική ιστορία, η οποία όμως συνέβη 20 χρόνια αργότερα από τότε που την τοποθετεί η ταινία. Είναι η ιστορία των αδελφών Μπαντιέρα, εθνικών ηρώων της Ιταλίας που πολέμησαν ενάντια στην αυστριακή κατοχή. Το ελληνικό ενδιαφέρον έγκειται στη σχέση των αδελφών Μπαντιέρα με δυο γιατρούς που διαβιούσαν, ως πολιτικοί εξόριστοι, στην Κέρκυρα (η Αγγλία, υπό την κυριαρχία της οποίας βρίσκονταν τότε τα Επτάνησα, ήταν θετική στο ζήτημα της ενοποίησης της Ιταλίας) και τους χρηματοδοτούσε ο … Διονύσιος Σολωμός!
Βρε μήπως είσαι η χαμένη δίδυμη αδερφή μου και δεν το ξέραμε τόσα χρόνια;;!! 🥰 Υπέροχες ταινίες οι επιλογές σου, συμφωνώ απολύτως, και παραθέτεις πολύ ωραία τις περιγραφές και αναλύσεις. Λατρεύω Βισκόντι και αδελφούς Ταβιάνι γενικότερα. Είχα γνωρίσει τον Πάολο στο Στρασβούργο πριν πολύ πολύ καιρό. Θα ήθελα να συμπληρώσω ως προς το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» ότι, όταν το πρωτοείδα φοιτήτρια σε κινηματογράφο του κέντρου της Αθήνας, ήταν η μία από τις δύο φορές στη ζωή μου που σχεδόν όλοι οι θεατές έκλαιγαν και ρουφούσαν τις μύτες τους σε θέαμα. Η άλλη φορά ήταν στη Σκάλα του Μιλάνου, στο φινάλε της… Διαβάστε περισσότερα »
Χαμένη δίδυμη αδελφή δεν ξέρω, αλλά πάντως, απ` ότι φαίνεται, έχουμε πολλές κοινές προσλαμβάνουσες! Να είσαι καλά!
😁😘
H πιό πρόσφατη εξαιρετική ταινία που είδα είναι η τελευταία του Wim Wenders “perfect days”.Feeling good,Zen film.
Στο ertflix υπάρχουν δύο πολύ καλές αστυνομικές γαλλικές σειρές.
“L’art du crime” και “Astrid et Raphaelle” όπου η μία εκ των δύο πρωταγωνιστριών είναι αυτιστική και ιδιοφυής.
Super! Θα τα τσεκάρω όλα
Dogville: Η αγαπημένη μου ταινία. Αυτή που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά πράγματα στην ζωή μου και να καταλάβω πολλά περισσότερα για τον εαυτώ μου. Η ταινία που με άλλαξε σαν άνθρωπο.
Salo, 120 μέρες στα σόδομα: Η ταινία που έχει ως σκοπό να αναδείξει την αγριότητα και απάνθρωπη μεταχείρηση των διδακτορικών καθεστώτων. Το ότι ο σκηνοθέτης δολοφωνήθηκε 20 ημέρες μετά την προβολή της, σημαίνει ότι κάτι σωστό είπε και πάτησε γερά κάλους.
Άπειρες οι καλές και ενδιαφέρουσες ταινίες. Από τις τελευταίες ξεχώρισα την Ανατομία μιας πτώσης. Θα ήθελα να συστήσω την φιλμογραφία του Σπάικ Λι, από την καταπληκτική κωμωδία Από κάποιον θα το βρει (πρώτο του έργο που παίχτηκε στην Ελλάδα και το είδαμε μονάχα μερικές δεκάδες άτομα σε άδεια σινεμά), έως το αριστουργηματικό αστυνομικό Inside Man (πρέπει να το παρακολουθείς με εξαιρετική προσοχή από το πρώτο δευτερόλεπτο γιατί έχει “κρυμμένες” πληροφορίες που καθορίζουν την εξέλιξη της πλοκής), με τις υπόλοιπες ταινίες του που έχω δει να είναι από εξαιρετικές έως πολύ καλές. Είδα πέρυσι στο φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου το Visages de… Διαβάστε περισσότερα »
Την ανατομία μιας πτώσης δεν την είδα ακόμα αλλά είναι στη λίστα.
Το από κάποιον θα το βρει (που έπρεπε να googlaro διότι το ήξερα με τον αγγλικό τίτλο) είναι ταινιάρα!! Μου αρέσουν οι κωμωδίες τόσο πολύ και δύσκολανβρίσκεις πραγματικά καλές. Και μιλώντας για κωμωδίες μόλις θυμήθηκα τον εξαιρετικό Μπενίνι στο night on earth που ξαναείδα πρόσφατα. Επίσης πολύ ωραία ταινιά.
Μιλώντας για Μπενίνι, εξαιρετική κωμωδία ήταν και το Τέρας.
Το οποίο,είχε και περισσότερες, βαθύτερες αναγνώσεις πέρα από το ξεκαρδιστικότατο πρώτο επίπεδο (τα παραπλανητικά συμπεράσματα στα οποία μπορούν να οδηγήσουν οι αποσπασματικές εικόνες από αστυνομική παρακολούθηση, από κάμερες, κλπ).
Πω πω το τέρας τι ταινία!
Μια που είπα το Τέρας.
Όλο το πρωί προσπαθούσα να θυμηθώ πως λεγόταν η δεύτερη ταινία της φετινής σαιζόν που με εντυπωσίασε.
Γερνάω και ξεχνάω.
«Το Τέρας» του Χιροκάζου Κόρε-Έντα. Εκτός του ότι πρόκειται για καταπληκτική ταινία, θα έπρεπε να την δουν οπωσδήποτε όλοι οι εκπαιδευτικοί. Θα άξιζε, πέρα από το πλήθος των αρετών της, μόνο και μόνο για την εικόνα που σου δίνει για το άκαμπτο εκπαιδευτικό σύστημα της Ιαπωνίας που συντρίβει τους διδάσκοντες (μπροστά στη διευθύντρια του σχολείου, ακόμα και η Κεραμέως θα φαινόταν ένα άτομο πολύ ανοιχτό στο διάλογο, γεμάτο ενσυναίσθηση, ευρύτητα πνεύματος και χαλαρότητα )
Για εκπαιδευτικους και οχι μονο προτεινω το the hunt 2012.
Η ιστορία του μοιάζει με εκείνες που δίνουν το υλικό για αμερικάνικες δραματικές τηλεταινίες. Ένας δάσκαλος σε ένα νηπιαγωγείο, κατηγορείται από ένα κοριτσάκι ότι έκανε πράγματα που δεν «θα έπρεπε να συμβούν ανάμεσα σε ένα παιδί κι έναν ενήλικα», κι επειδή «τα παιδιά δεν λένε ψέμματα», όλοι τείνουν να το πιστέψουν δαιμονοποιόντας και εξοστρακίζοντας από την μικρή, αγαπημένη κοινότητά τους έναν άνθρωπο που μέχρι τότε ήταν αξιαγάπητος, άψογος και που στα μάτια του θεατή είναι πέρα από κάθε αμφιβολία αθώος.
Και μιας και είπες night on earth, η φιλμογραφία του Τζιμ Τζάρμους αξίζει φουλ! Επίσης, άσχετα από αυτό, ήθελα να προτείνω το “la Grande belezza” του Sorrentino όπως και τη συγκλονιστική ταινία με τον αλησμόνητο τίτλο “The cook, the thief, his wife and her lover” του Peter Greenaway με την υπέροχη Helen Mirren
Να προσθέσω και τη Γλυκιά Συμμορία του Νικολαΐδη, η οποία τόσο πολύ με εντυπωσίασε όταν ήμουνα πιτσιρικάς και την οποία πολύ θα ήθελα να ξαναδώ σήμερα σε μεγάλη οθόνη για να διαπιστώσω τι εντύπωση θα κάνει στον ώριμο πλέον εαυτό μου.
Ειναι καποιες ταινιες που τις βλεπω συχνα, καποιες καθε χρονο! Θα ηθελα να αναφερθω στο trainspotting, μια ταινια που παντα με αγγιζει, τοσο πολυ που διαβασα και το βιβλιο, απ οπου προηλθε. Υπόθεση: Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ίρβιν Γουέλς, η ταινία καταγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια την ζωή μιας παρέας νεαρών σκοτσέζων που ανάμεσα στην “αστική ευημερία” και τον κόσμο των ναρκωτικών επιλέγουν συνειδητά τον δεύτερο. Παρότι δεν ωραιοποιεί τον κόσμο των ναρκωτικών, δεν καυτηριάζει ηθικά τους εθισμένους σε αυτά ήρωές της, πράγμα που ξεσήκωσε συντηρητικές αντιδράσεις. Η ανεργία, η ματαίωση των ονείρων, η έλλειψη νοήματος, είναι επίσης θέματα που… Διαβάστε περισσότερα »
Και φοβερό soundtrack
Ναι! Το βαζω στην δουλεια για να ανεβαινει η ψυχολογια!
Επίσης το sequel με εξέπληξε ευχάριστα. Δε συγκρίνεται με το πρώτο, αλλά καλύτερο απ’ότι το περίμενα.
Αυτο ακριβως! Γενικα κι εμενα μου αρεσε, αισθανθηκα μια γλυκεια νοσταλγια για τους χαρακτηρες
Εγω θα αναφερθώ στην τελευταία σειρά που είδα και με ενθουσίασε. ΣΩΤΕ. Στον ant1+. Είναι ελληνική σειρά που δεν μοιάζει με τίποτα ελληνική. Γρήγορη, έξυπνη, μόνο 8 επεισόδια.
Τοτε ισως σας αρεσουν και το “στα 4” και “Σερρες”.
To “στα4” δεν το έχω δει. Οι “Σέρρες” δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα για να πω την αλήθεια.
…είμαι στο 8ο και τελευταίο επεισόδιο, έχω ενθουσιαστεί κι εγώ!
Μια από τις πρώτες ταινίες του Trier, το Europa, μου είχε αρέσει πολύ. με το Δαμάζοντας τα κύματα τράβαγα τα μαλλιά μου για τον καθολικό μαζοχισμό του, είπα να δώσω άλλη μια ευκαιρία με τον πολυσυζητημένο Αντίχριστο, τα ξανατράβαγα (ευτυχώς έχω πυκνό μαλλί και παρόλα αυτά έμεινε κάμποσο).
Σε ταινία του Trier ξαναπηγαίνω μονάχα υπό την απειλή όπλου ή έναντι τουλάχιστον τριψήφιου ποσού.
Δύο ταινίες που είδα πριν κάποια χρόνια, μου άρεσαν αλλά δεν αντέχω να τις ξαναδώ είναι Bootcamp με τη Mila Kunis και Magdalene Sisters.
Μια εξίσου εξαιρετική που την ξαναβλέπω άνετα είναι dead poets society.
Ό,τι μα ΌΤΙ έχει κάνει ο Μίχαελ Χάνεκε……….. 71 Συμπτώσεις, Έβδομη Ήπειρος, Funny Games, Δασκάλα του Πιάνου, Χάπι Εντ, Η ώρα του λύκου και όλα μα όλα τα άλλα!
Βρε θηριο……αντεξες το Funny Games?