Τελικά, η Ουκρανία, δεν είναι και τόσο μακριά.

Βγαίνω από το μπάνιο και πάω να πιάσω δυο μπατονέτες. Τρέμουν τα χέρια μου.

Απ’ το πρωί που ξύπνησα σκέφτομαι αν θα καταφέρω να κάνω μπάνιο σήμερα. Μου φαίνεται τόσο δύσκολο να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθεί απ’ τον καναπέ, να σταματήσει να κάνει refresh, να πάρει τα μάτια του από την τηλεόραση, να φάει, να σκεφτεί κάτι άλλο, να δουλέψει. Να προσποιηθεί ότι η Ουκρανία είναι ακόμα μακριά.

Γιατί αυτή η Πέμπτη μου να έγινε υπαρξιακή κρίση; Γιατί να σκέφτομαι 3 ώρες αν θα μπορέσω να λουστώ; Αν έχει νόημα να λουστώ. Αν έχει νόημα να είμαι καθαρή. Αν είναι πιο δυναμικό να προσποιηθώ ότι δεν τρέχει τίποτα ή πιο αλληλέγγυο να μην κάνω τίποτα. Να μην κουνιέμαι, να μη γελάω, να μη βρίσκω νόημα στη μουσική, στα μελλοντικά σχέδια, στο τραπέζι που έχουμε οργανώσει για την Τσικνοπέμπτη, στη δίαιτά μου ή στο ότι θα την σπάσω σήμερα το βράδυ, στη γυμναστική μου, στα ρούχα μου, στη συνέντευξη για τη δουλειά των ονείρων μου. Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά; Η Ουκρανία είναι ακόμα μακριά, σωστά;

Απ’ το πρωί βλέπω εικόνες και σκέφτομαι ότι θα ‘πρεπε να κλαίω, κι όμως δεν μου βγαίνει. Έχω συνηθίσει πια; Απ’ το πρωί βλέπω εικόνες που δεν τις καταλαβαίνω, που δεν βγάζουν νόημα στο μυαλό μου, που δεν ταιριάζουν με την ιστορία που είχα σκεφτεί για τη ζωή μου. Κάθε μέρα λέω «άλλη μια μέρα». Άλλη μια μέρα και μετά θα είναι πιο καλά τα πράγματα. Πήγαινε στη ψυχολόγο, κάτσε στη δουλειά, κάνε interview, πήγαινε γυμναστική, φάε σωστά, κάνε φίλους, βγες ραντεβού, πλύνε τα μαλλιά σου, μάζεψε λεφτά. Καν’ τα όλα αυτά, άλλη μια μέρα. Γιατί αύριο θα ‘ναι πιο καλά. Όμως δεν είναι. Ακόμα κι αν προσπαθώ να ζω για το τώρα και όχι για το αύριο, όπως λέει η ψυχολόγος που πληρώνω κάθε βδομάδα για να με κρατάει ζωντανή. Ακόμα κι αν η Ουκρανία είναι ακόμα μακριά.

Απ’ το πρωί όλα είναι θολά. Δεν μοιάζουν με αλήθεια. Τι σημαίνει πόλεμος; Υπάρχει ακόμα σήμερα; Ποιος σκέφτεται μετά από δυο χρόνια πανδημίας να ξεκινήσει κάτι τέτοιο; Δε βαριούνται αυτοί οι άνθρωποι; Δε θέλουν να πάνε διακοπές; Δε βγάζει τίποτα νόημα πια. Δεν επιλέγω τίποτα πια. Απλά υπάρχω και προσαρμόζομαι. Προσαρμόζομαι σε πράγματα που δε ξέρω καν τι σημαίνουν. Ποιο ΝΑΤΟ, ποια Ρωσία, ποια ΕΣΣΔ, ποιο Τσέρνομπιλ; Διάβασα ιστορία τόσο ώστε να περάσω στις Πανελλήνιες. Διάβασα τόσο όσο έλεγαν ότι πρέπει. Τόσο ώστε να περάσω σε καλή σχολή. Ώστε να πάω παρακάτω και να βρω δουλειά και να έχω λεφτά και να ζω «όμορφα». Όμορφα που είναι, ε; Τουλάχιστον τότε πίστευα σε κάτι. Τώρα δεν πιστεύω σε τίποτα. Γιατί δεν ελέγχω τίποτα. Απλά υπάρχω και ελπίζω η Ουκρανία να είναι ακόμα μακριά.

Προχθές βγήκα με κάποιον που δεν μου άρεσε πολύ. Δεν μου έδωσε την προσοχή που άξιζα. Δεν με έκανε ποτέ να γελάσω. Και το έκανα γιατί σκεφτόμουν ότι η Ρωσία ίσως επιτεθεί στην Ουκρανία και μετά αλλού και αλλού και ίσως πεθάνω πριν να έχω την ευκαιρία να κάνω σεξ μια τελευταία φορά. Σκεφτόμουν ότι δεν πρόλαβα να ερωτευτώ και πάλι. Δεν πρόλαβα να πάω να δω το βόρειο σέλας, να έχω κάποιον που θα βγάλει τη φωτογραφία μου το πρωί και θα μου πει ότι είμαι όμορφη χωρίς μακιγιάζ. Δεν πρόλαβα να μακρύνω τα νύχια μου και να τα βάψω περίεργα. Δεν πρόλαβα να γίνω ξανθιά. Δεν πρόλαβα να πάρω σκύλο, να μετακομίσω στο εξωτερικό. Δεν πρόλαβα να κάνω όσα ήθελα, γιατί με πρόλαβε κάτι άλλο. Η Ουκρανία που είναι ακόμα μακριά.

Βγαίνω απ’ το μπάνιο και ακούω μουσική. Δεν ακούγεται σα μουσική πια. Ακούγεται σαν ένας ήχος που δεν ταιριάζει στη στιγμή. Είναι ασεβής. Είναι όμως πιο σωστό να υποφέρω μαζί με αυτούς που υποφέρουν ή να διασκεδάσω σα να μην υπάρχει αύριο, αφού ίσως και να μην υπάρχει; Είναι πιο σωστό να κλάψω ή να καπνίσω αφού τίποτα δεν έχει σημασία πια; Κάποτε πέρασα 1 χρόνο στο σπίτι επειδή φοβόμουν το «τέλος του κόσμου». Σαν αυτό να πρόκειται να είναι μια στιγμή, 5 λεπτά και τέλος. Τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η φράση, που τόσο πολύ μισώ, δυστυχώς δεν κρατάει μια στιγμή. Δυστυχώς δεν είναι κινηματογραφική. Δυστυχώς δεν έρχεται από κάπου μακριά. Έρχεται από έναν άνθρωπο, που γεννήθηκε σαν όλους μας, όμως αποφάσισε σήμερα, αυτή την Πέμπτη, να με κάνει να εύχομαι εγώ να μην γεννιόμουνα ποτέ. Κι ας είναι η Ουκρανία 2092 χιλιόμετρα μακριά.

Κάποτε έγραφα πιο συχνά. Κάποτε ονειρευόμουν περισσότερο. Κάποτε τα προβλήματά μου ήταν αν θα ξοδέψω 100 ή 200 ευρώ σε βλακείες. Αν θα μου απαντήσει κάποιος σε ένα μήνυμα. Αν θα μπω σε πιο μικρό παντελόνι. Σήμερα τα προβλήματά μου είναι πολύ μεγαλύτερα, τόσο πολύ που δεν βλέπω πια από πίσω τους. Κι όμως μέσα μου νιώθω λιγότερο πόνο, λιγότερη απογοήτευση. Ίσως γιατί δεν έχω πια ελπίδα. Γιατί δεν κάνω πια σχέδια, για να μου τα χαλάσουν οι αναποδιές, κι ας είναι 2092 χιλιόμετρα μακριά.

Ξέρω ότι ο κόσμος πια δε διαβάζει πολύ, έχει μικρό attention span. Να ένα πρόβλημα που κάποτε θα σκεφτόμουν αρκετά. Τι κρίμα να μην έχεις αρκετή προσοχή για να διαβάσεις τις σκέψεις κάποιου άλλου ανθρώπου. Τώρα λέω μπράβο. Καλύτερα να έχεις μικρό attention span. Γιατί έτσι ίσως και να μη σκέφτεσαι ότι, τελικά, η Ουκρανία, δεν είναι και τόσο μακριά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μια 29χρονη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News