Τα περιμένει όλα στο χέρι και επιβαρύνει τρομερά τη μητέρα μου

Αγαπητή Ρένα και αγαπητές/-οί αναγνώστριες/-ες.

Είμαι άνδρας, κοντά στα 30. Διαβάζω την στήλη σας συχνά-πυκνά, όμως δεν έχω ξαναγράψει. Το θέμα μου αφορά τον πατέρα μου.

Είναι καλός άνθρωπος, όμως αντιμετωπίζει κάποια ψυχολογικά προβλήματα που καθιστούν την συμβίωση μαζί του δύσκολη (κυρίως για την μητέρα μου, εγώ έχω φύγει προ πολλού από το πατρικό).

Πάσχει από χρόνια, αδιάγνωστη κατάθλιψη. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός ψυχικής υγείας για να το καταλάβει. Δεν βγαίνει από το σπίτι, παρά μόνο για να πάει στο σούπερ μάρκετ. Δεν εργάζεται και δεν αναζητά εργασία. Δεν έχει ασχολίες, χόμπι ή κοινωνικό κύκλο. Δεν προσέχει τον εαυτό του. Δεν ασχολείται με τα θέματα του σπιτιού ή της οικογένειας. Περνάει τις ημέρες του στον καναπέ, βλέποντας τηλεόραση και σκρολάροντας στο κινητό. Σηκώνεται για να φάει, να πιει και να πάει στο μπάνιο. Αφ’ ότου η οικογένειά μας καταστράφηκε από την κρίση, η επιχείρησή του έκλεισε και τα χρέη ξεκίνησαν να μαζεύονται απότομα, απλά παρέδωσε τα όπλα. Έκλεισε τα μάτια του στην πραγματικότητα και παραιτήθηκε τελείως. Δεν ανέκαμψε ποτέ ψυχολογικά.

Τα τελευταία 10+ χρόνια τον θυμάμαι μόνο στον καναπέ, στην ίδια θέση. Επίσης, ανέκαθεν υποπτευόμουν ότι είναι στο φάσμα του αυτισμού -πλέον είμαι σχεδόν σίγουρος-, αν και επισήμως δεν έχει γίνει κάποια διάγνωση (έχει δώσει πολλά δείγματα, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες τώρα).

Η δε μητέρα μου εξακολουθεί να εργάζεται κανονικότατα. Είναι σε πολύ κακή υγεία (αυτοάνοσα νοσήματα, παχυσαρκία, μανιώδες κάπνισμα 40 χρόνια, τάσεις αλκοολισμού, υπνική άπνοια, πλήρης παραμέληση του εαυτού της), όμως δυστυχώς δεν έχει άλλη επιλογή. Ο πατέρας μου δεν φέρνει εισόδημα στο σπίτι (με εξαίρεση ένα νοίκι που παίρνει) και εγώ δεν έχω την δυνατότητα να τους στηρίξω οικονομικά (μετά βίας στηρίζω τον εαυτό μου). Έχει μία ιδιαίτερα απαιτητητική εργασία. Είναι εξουθενωμένη, μου λέει ότι δεν αντέχει άλλο, αλλά χρειάζεται μία δεκαετία ακόμα για την σύνταξη.

Στο θέμα μας τώρα (συγγνώμη για την μακρά εισαγωγή): ο πατέρας μου, με την πλήρη άρνησή του να κάνει το οτιδήποτε και με το να τα περιμένει όλα έτοιμα, επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την μητέρα μου. Δεν βοηθάει ούτε στις δουλειές του σπιτιού. Θέλει παρακάλια για να σηκωθεί από τον καναπέ και να βγάλει έξω τα σκουπίδια μία φορά την εβδομάδα. Το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πράγμα το οποίο κάνει, είναι να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ, διότι η μητέρα μου έχει δυσκολία στις μετακινήσεις και δεν οδηγεί. Ως εκ τούτου, η μητέρα μου καταλήγει να γυρνάει εξοντωμένη στο σπίτι και να πρέπει να νταντεύει έναν υπερτροφικό μπέμπη, ο οποίος γκρινιάζει ότι το φαγητό δεν είναι αρκετά καλό και αρνείται ακόμα και να βάλει ένα πιάτο φαΐ μόνος του. Το κάνει, επειδή τον αγαπάει. Κι εκείνος την αγαπάει, το ξέρω, κι ας μην το δείχνει με τη στάση του.

Αυτές τις μέρες ήμουν στο πατρικό μου για διακοπές. Στην μητέρα μου προέκυψε μία έκτακτη επαγγελματική υποχρέωση ένα Σάββατο. Ο πατέρας μου αμέσως την ρώτησε πότε θα ψωνίσει και θα μαγειρέψει, καθώς αγχώθηκε ότι θα αργούσε να φάει μεσημεριανό και ότι θα χρειαζόταν να ταΐσει εκείνος τον εαυτό του. Αυτή του η στάση με εξόργισε, αλλά δεν αντέδρασα. Του είπα ότι θα του άφηνα εγώ χρήματα για να παραγγείλει κάτι απ’ έξω και να μην ανησυχεί.

Αφ’ ενός θέλω να επέμβω και να τον επιπλήξω για την συμπεριφορά του αυτή, αφ’ ετέρου προσπαθώ να μην είμαι αυστηρός μαζί του, διότι τον αγαπάω και τον λυπάμαι. Δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Αν τον μαλώσω, φοβάμαι πως απλά θα τον στενοχωρήσω και αμφιβάλλω αν θα αλλάξει κάτι. Οποιοδήποτε σχόλιο ή συμβουλή ευπρόσδεκτα. Συγγνώμη για το κατεβατό.

ΑΠΟ ΤΟΝ – Απελπισμένος

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News