Συμφέρει ο γάμος τις γυναίκες;

Αγαπητό ΑΜΠΑ

Σας είμαι ευγνώμων που υπάρχετε, από τοτε που σας βρήκα μου ανοίξατε τα ματιά!
Διάβασα μια φράση μιας σχολιαστριας που μου γύρισε τον κοσμο μου ανάποδα. Λεει για τις σχέσεις της:«Δεν ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενη με κανέναν άντρα μέχρι τώρα, ίσα ίσα, όταν ήμουν ελεύθερη, έκανα περισσότερα πράγματα για μένα. Ένιωθα πάντα ότι βελτιώνω εγώ τη ζωή τους ενώ αυτοί χειροτερεύουν τη δική μου.».

Ταυτίστηκα απολυτά! Δηλαδη οι άντρες έχουν άμεσο συμφέρον από τις σχέσεις τους ενώ οι γυναικες έχουν κατά κανόνα ζημία. Δεν έτυχε ποτε να δω τόσο κρυστάλλινη διατύπωση για αυτό που νιώθω. Είναι αλήθεια ότι κι εγω στις σχέσεις μου ένιωθα να δίνομαι 100 να επενδύω, να αφήνομαι, να νιώθω τον άλλον σαν κομμάτι του εαυτού μου και να τον αγαπάω «ως εαυτόν». Ενδιαφερόμουν, νοιαζόμουν και επεδίωκα την χαρά, την καλοπέραση, την βελτίωση των όρων της ζωής και των δυο μας. Ωστόσο αυτό ποτε δεν ηταν αμοιβαίο. Εγω δηλαδή έκανα το χαμαλίκι, και τα εξτρά χιλιόμετρα για να περνάμε καλά. Δηλαδη ο άλλος κέρδιζε από την παρουσία μου στην ζωή του , ενώ εγω συνήθως έχανα. Στην καλύτερη περίπτωση εμένα στάσιμη, στην χειρότερη έχανα χρόνο, ευκαιρίες, επαγγελματικές προτασεις, φιλικές συναναστροφές και οικογενειακές σχέσεις οι οποίες πέρναγαν σε δεύτερη μοίρα.

Πολλες φορες, μου δημιουργούσαν εμπόδια στις σπουδές ή το επάγγελμα,κακολογούσαν τους οικείους μου, ζητούσαν την πλήρη προσοχή μου, ενας μου έκοψε σχεδόν την άθληση κανονίζοντας εξόδους τις ώρες της προπόνησης, άλλος μου έβαλε βέτο για το αν θα κανω μετεκπαίδευση στο εξωτερικό και γενικότερα περιόριζαν την ελευθέρια μου και υπονομεύαν την ανεξαρτησία μου, με ύπουλες απειλές. Ευτυχώς δεν είχαν αποτέλεσμα αυτές οι απόπειρες ελέγχου, αλλα και πάλι, το γεγονός ότι αποπειράθηκαν να με περιορίσουν, δεν το λογιάζω για καλό. Στα σιγουρά δεν δείχνει ομαδικό πνεύμα.

Κρίνω ότι σχεδόν παντα για μενα η σχεση αποτελούσε προτεραιότητα (παντα έκανα υποχωρήσεις) ,ενώ για τον άλλον ηταν απλή ασχολία, Πώς όταν παρακολουθούμε χαλαρά ένα χόμπι για το οποίο δεν χρειάζεται να ζοριζόμαστε και πολύ. Ε, έτσι. Εγώ όμως έπρεπε να αφοσιωθώ πλήρως. Νιωθω λες και οι σχέσεις είναι φτιαγμένες να εξυπηρετούν τον άντρα.

Κάνοντας αυτόν τον απολογισμό της ερωτικής μου ζωής μπαίνω σε σκέψεις. Είναι χαρακτηριστικό του γυναίκειου φύλου να δινει έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις; Αν όντως αυτή η τάση στην φροντίδα, η περιποίηση, η τρυφερότητα, η συγχώρεση , η καρτερικότητα, η υπομονη και όλες αυτές οι λεγόμενες γυναίκειες αρετές αναπτύχθηκαν εξελικτικά, ώστε να μας κανουν ικανές να φροντίζουμε βρέφη και μικρά παιδια , τοτε μάλλον συχνα σπαταλιόνται σε ανήλικους μπέμπηδες. Δεν θέλω να κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια , σιγουρά δεν είναι όλες οι γυναικες έτσι, αλλα εγω σιγουρά είμαι αυτή ακριβως η γυναικα. Και φοβάμαι ότι δεν είμαι η εξαίρεση.

Να σας πω ότι δεν μετανιώνω, θα σας πω ψέματα. Μετάνιωσα που ήμουν έτσι. Ακολούθησα όχι μονο τη φύση μου, αλλα και πήρα κατά γράμμα τις πατριαρχικές εντολές που υπαγορεύουν στην γυναικα να είναι όλα τα παραπάνω, ώστε οι ίδιοι να βολεύονται. Αν άξιζε;

Όχι ,δεν άξιζε. Κανένας δεν άξιζε ολην αυτήν την φροντίδα και το ενδιαφέρον που έλαβε από μενα. Όχι γιατί είμαι εγω κάτι το ιδιαίτερο. Μια απλή κοπέλα είμαι. Όμως εξακολουθεί να μου προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση πώς ενας αντρας συχνα δεν μπαίνει καν στον κόπο να σκεφτεί τι χρειάζεται μια γυναικα, να μάθει τι της αρέσει και την χαροποιεί, τι ονειρεύεται και θελει. Καπως ρε παιδί μου ,έστω μια κεραία ανοιχτή για να κρατάει ένα υγιές και ισότιμο ισοζύγιο στη σχεση , ένα δίκαιο δούναι και λαβείν. Δηλαδη η γυναίκεια προσοχή, φροντίδα και ενδιαφέρον θεωρείται κάτι σαν αυτονόητο που δικαιωματικά μπορεί να απολαμβάνει ενας αντρας. Μετα τις αρχες της σχέσης που ο καθένας δείχνει τον καλύτερο εαυτό του , η προσπάθεια από την πλευρά του άντρα απλά ατονεί, ενώ τα ζόρια δηλ. τα χαμαλίκια της γυναίκας συνεχίζονται αυξανόμενα στο διηνεκές.

Πέραν τούτου νομιζω ότι ποτε κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να με μάθει ως ανθρωπο. Να γνωρίσει εμένα, τον πυρήνα μου, τους φόβους και τις λαχτάρες μου. Όπως είχε πει ενας παπάρας πρώην μου « αρκεί η γυναικα να εχει βύζαρες και κολάρα και δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο». Ρηχό; Επιφανειακό; Υλιστικό; Ναι. Κι υστέρα λένε τις γυναικες υλίστριες .Τρελο;

Δεν θέλω να τσουβαλιάσω, προς θεού, υπαρχουν καταπληκτικοί άντρες και είναι αποκλειστικά δική μου ευθύνη που δεν τους συναναστράφηκα. Εγω φταίω ξεκάθαρα και απολυτά για αυτό, άλλωστε λίγο πολύ όλες πληροφορημένες επιλογές κάνουμε μετα από ένα διάστημα γνωριμίας. Το παράπονό μου είναι ότι τους «καλούς/κατάλληλους άντρες» δεν τους πέτυχα ποτε στον δρομο μου ελεύθερους κ διαθέσιμους. Όμως σωστά, δεν μπορούμε να κατηγορούμε όλους τους άντρες για τις κακές μας επιλογές. Απλά γραφώ γιατί εχω την εντύπωση ότι είναι συχνότερα οι γυναικες που υπομένουν μη συμφέρουσες σχέσεις.

Θεωρώ ότι οι άντρες επωφελούνται από τις σχέσεις τους με τις γυναικες περισσοτερο. Ενώ οι γυναικες έχουν κατά κανόνα ζημία. Και επίσης θέλω να αναφέρω ότι συχνα το #νοτ ολ μεν, δηλαδή οι « καλοί άντρες» είναι ένα κατασκεύασμα που λένε οι ίδιοι οι άντρες για τον εαυτό τους, όταν αισθάνονται θιγμένοι και …ξεμπροστιασμένοι. Κατά τα αλλα οι όντως καλοί άντρες υπαρχουν σε αμελητέα ποσότητα (κατά την προσωπική μου γνώμη). Δεν εχω κανει στατιστική όμως, μην με μαλώσετε, παρακαλώ δείξτε επιείκεια.

Και αναρωτιέμαι: Πώς τα καταφέρνουμε έτσι; Να βγαίνουμε παντα ριγμένες ; Σε βιβλία που διάβαζα κατά καιρούς παντα λέγανε « Πρεπει να ζητάς από τον άντρα με σαφείς και σύντομες οδηγιες, αλλιώς δεν το σκέφτονται από μονοί τους». Τοτε έτρωγα αμάσητα κάτι τέτοια, γιατί ήμουν άπειρη και μικρή και ψαχνόμουν. Σήμερα όμως τα βλεπω πιο κριτικά.

Πρώτον , στα επαγγελματικά τους, γιατί επιτελούν μια χαρά τα καθήκοντα τους χωρίς να τους κανει ο προϊστάμενος κάθε τρεις και λίγο τον γιαγκούλα; Θέλω να πω ,μήπως βρίσκουν και κανουν;

Δεύτερον, δεν είναι άλλη μια χαμαλοδουλειά (για τις γυναικα) να πρεπει να παρακαλάς έναν ενήλικα να κανει τις δουλείες που του αντιστοιχούν, λες και είναι μπέμπης; Δεν είναι εξουθενωτικό να κανεις τον τροχονόμο και τον χωροφύλακα; Τρίτον, και που τους το ζητάς , σάματι το κανουν; Σου λένε , ναι ναι σε λίγο, ναι αύριο και από κει πάει στην πόρτα του Ποτέ.

Όπως είχα δει κάποτε σε μια πινακίδα:

Όταν λεει ενας αντρας ότι θα κανει μια δουλειά, θα την κανει.

Δεν χρειάζεται να του την υπενθυμίζεις κάθε έξι μήνες.

Κάποτε είχα διαβασει σε έναν οδηγό επιβίωσης γάμου ότι όταν χρειάζεται να γινει μια δουλειά, η γυναικα δεν μπορεί να δινει εντολές και να μοιράζει αρμοδιότητες λες και είναι bitch προϊστάμενη.

Θα πρεπει να επιστρατεύσει γαλιφιά και «θηλυκότητα» : δηλ. θα πρεπει να το παίζει απελπισμένη δεσποσύνη που χρειάζεται τα δυνατά μπράτσα του αντράκλα για να την σώσει πχ. από ένα βαζάκι φρουτοκρεμα που δεν ανοίγει ή τις πελώριες σακουλές του σούπερ μαρκετ. Δηλαδη, θα πρεπει να στήνουμε μονόπρακτο και να παίζουμε θέατρο για να κανουν μια πεντάρα δουλειά;

Και κατόπιν έρχεται εκείνη η άλλη επιστολή που λεει ότι ο γάμος δεν συμφέρει τις γυναικες. Κι από τοτε εχω μπει σε σκέψεις. Κι αυτή είναι η ερώτηση μου: Συμφέρει ο γάμος τις γυναικες; Τι συμφέρον εχει η γυναικα , πέραν του ότι θα πάψουν να την ρωτάνε οι θειάδες στο χωριό;

ΑΠΟ ΤHΝ – Συμφέρει ο γάμος τις γυναίκες;