Νοσηλεύομαι πολύ τακτικά λόγω προβλημάτων. Εμπίπτουν στην παθολογική κλινική, που για εμένα, είναι η χειρότερη. Τελευταία, βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν κάθε φορά, και με επηρεάζει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι τα δικά μου προβλήματα.
Η τελευταία ήταν από κίρρωση. Ξεκίνησε με μια μικρή βελτίωση, και με περιόδους που φαινόταν πως χειροτέρευε. Πιστεύαμε πως θα το ξεπερνούσε, αλλά έλεγε ψέματα μέχρι το τέλος πως δεν έπινε, και μετά πως έπινε, αλλά το είχε διακόψει όταν πήρε τη διάγνωση της κίρρωσης. Ακόμη κι όταν της είπαν πως αν λέει ψέματα, θα κινδυνέψει η ζωή, γιατί θα χρειαζόταν άλλα φάρμακα, και πως έδειχνε να έχει την εικόνα ανθρώπου που δεν σταμάτησε να πίνει, πάλι είπε ψέματα.
Την έβλεπα να πεθαίνει στο διπλανό κρεβάτι, και να χάνει την λογική και την επαφή με την πραγματικότητα. Όταν είδα το παιδί της να κλαίει, θύμωσα μαζί της. Μέχρι την τελευταία μέρα θύμωσα. Αναρωτιόταν ποιος θα βγει πρώτος από το νοσοκομείο. Τελικά βγήκα μόνο εγώ. Και έχω ενοχές, γιατί η δική της ζωή είχε περισσότερη αξία από τη δική μου. Στις παραισθήσεις, έλεγε αντίο ξανά και ξανά και σε μια στιγμή διαύγειας, ευχαρίστησε τους γιατρούς για όλα. Είδα τους γιατρούς να σταματούν για λίγο. Αυτή η παύση.
Δεν την ήξερα πριν, πέρασα την τελευταία εβδομάδα της ζωής της μαζί της. Ένας φρικτός θάνατος, που επιδεινώθηκε δραματικά σε ένα μόνο βράδυ.
Με θεωρούν υπερβολική που έχω επηρεαστεί τόσο, που ξεκίνησαν πάλι μετά από χρόνια οι κρίσεις πανικού, που κλαίω. Εγώ τους βρίσκω αναίσθητους.
Δεν αντέχω να βλέπω άλλο θάνατο.
Γνώριζα εξαρτημένα άτομα στον κύκλο μου μέχρι και πέρσι, ένας εκ των οποίων με κατηγορούσε όποτε έπινε και η επόμενη δεν δεχόταν βοήθεια. Έχω τεράστιες ενοχές για όλους, και οι εφιάλτες επέστρεψαν. Αδυνατώ να ασχοληθώ με τον εαυτό μου και με τα δικά μου προβλήματα πια.
Μου λείπουν οι καιροί που δεν με σκοτείνιαζε ο θάνατος και οι εικόνες του, και φοβάμαι πως δεν θα γυρίσω ποτέ πίσω σε αυτό.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Α.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νοσηλεύομαι πολύ συχνά για προγραμματισμένες θεραπείες και για έκτακτα περιστατικά, για την ακρίβεια το τελευταίο εξιτήριο το πήρα την Πέμπτη που μας πέρασε, δεν ξερω αν βοηθάω με αυτό που θα πω αλλά με βοηθάει εμενα οπότε… here is my two cents. Οι επιλογές μας και τα ρίσκα που παίρνουμε επηρεαζουν τον τρόπο που ζούμε και πεθαίνουμε, εάν η διπλανή σου εν γνώση της σαμποτάρει τη θεραπεία λέγοντας ψέματα για το πόσο πίνει δεν φταίς εσύ εαν επέσπευσε τον θάνατό της. Όσο και να σε κατηγορεί ο φίλος σου δεν είναι δική σου ευθύνη το ότι είναι εξαρτημένος. Το επαναλαμβάνω… Διαβάστε περισσότερα »
Ήθελα να σου κάνω μια αγκαλιά, αλλά επειδή αυτό δεν γίνεται , στην γράφω. Με όλη μου την αγάπη.
Αυτό που ζεις δεν είναι υπερβολή. Είναι φυσιολογική αντίδραση σε κάτι που είναι αντικειμενικά δυσβάσταχτο. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση στον θάνατο, ειδικά όταν είσαι ήδη ευάλωτη και νοσηλεύεσαι συχνά, δημιουργεί ένα είδος δευτερογενούς τραύματος. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τον άνθρωπο που πεθαίνει για να σε επηρεάσει αρκεί να είσαι εκεί, να βλέπεις, να ακούς, να αναπνέεις τον ίδιο χώρο. Το σώμα σου το καταγράφει, ακόμη κι αν το μυαλό σου προσπαθεί να το αγνοήσει. Οι κρίσεις πανικού, οι εφιάλτες, η δυσκολία να ασχοληθείς με τον εαυτό σου, η αίσθηση ότι δεν αντέχω άλλο θάνατο όλα αυτά είναι σημάδια ότι έχεις φτάσει… Διαβάστε περισσότερα »
Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Δυστυχώς οι άνθρωποι με προβλήματα υγείας που νοσηλεύονται συχνά δεν έχουν την πολυτέλεια απόκτησης κατοικίδιου διότι δεν έχουν κάποιον να το φροντίζει κάθε φορά που νοσηλεύονται.
Ευτυχώς αυτές τις λεπτές γραμμές δεν τις πιάνει ακόμα το AI, του ξεφεύγουν…
Δεν είναι καθόλου κακή συμβουλή. Και οι ψυχολόγοι το ίδιο συνιστούν σε ανάλογες περιπτώσεις. Όμως πρακτικά για πολλούς ανθρώπους είναι από δύσκολο έως αδύνατο κάτι τέτοιο.
Δεν έπιασες το point.
Εγώ μια χαρά το έπιασα. Εσύ;
Η «πτώση από τον παράδεισο», αν τη δούμε όχι θεολογικά αλλά ανθρωπολογικά, περιγράφει τρία μεγάλα γεγονότα που συνέβησαν όταν ο άνθρωπος απέκτησε αυτοσυνείδηση και αποκόπηκε από τον φυσικό κόσμο. Το πρώτο ήταν ο «καρπός του καλού και του κακού»: η μετάλλαξη που μας έδωσε επίγνωση. Μαζί με την ικανότητα να ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό, αποκτήσαμε και την επίγνωση του θανάτου. Κανένα άλλο ζώο δεν ζει με αυτή τη σκιά. Η γνώση της θνητότητας είναι το τίμημα της νοημοσύνης μας. Το δεύτερο ήταν η βιολογική συνέπεια της εξέλιξης: το μεγάλο κεφάλι του sapiens σε συνδυασμό με την όρθια βάδιση,… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα όλο αυτό το σεντονάκι με κάποιον τρόπο απαντάει στο σχόλιο μου, ότι δεν έχουν όλοι την δυνατότητα να πάρουν κατοικίδιο;
υ.γ. Τον πιο δύσκολο τοκετό από όλα τα θηλαστικά τον έχουν οι ύαινες.
Ωραία η ιδέα αλλά ποιος θα φροντίζει το κατοικίδιο οταν νοσηλεύεται?
Αυτό μου είχε συμβεί κυρίως στην πρακτική μου, όταν έπρεπε να δουλέψω στα χειρουργεία. Είχε φτάσει εσπευσμένα μια έγκυος γυναίκα που γέννησε πρόωρα δίδυμα αλλά δεν τα κατάφεραν. Ποτέ μου δεν έδιωξα αυτήν την εικόνα από το μυαλό μου, τα μωράκια να μην κουνιούνται και την κάρπα που δεν είχε αποτέλεσμα. Όταν γέννησα το πρώτο μου παιδί θυμήθηκα αμέσως αυτά τα μωρά και το μυαλό μου άρχισε να παίζει συνεχώς δυσάρεστες σκέψεις και εικόνες που δεν μπορούσα να σταματήσω. Τα νεκρά δίδυμα, σκηνές κακοποίησης από ταινίες, μικρά φέρετρα. Τότε δεν μπορούσα να κάνω κάτι για να ηρεμήσω, ήταν σαν κάποιος… Διαβάστε περισσότερα »
Άλλος ενας γρίφος που καλούμαστε να λύσουμε…
Όχι, δεν θα γυρίσεις ποτέ πίσω σ’ αυτό. Όποιος έχει έρθει κοντά στον θάνατο δεν τον ξεχνά ποτέ. Αυτό όμως που μπορείς να κάνεις , τώρα που έχεις αυτήν την “γνώση” , είναι: ψυχοθεραπεία. Για να μην βουλιάξεις, για να μην νιώθεις ότι κάποιου άλλου η ζωή έχει περισσότερη αξία από την δική σου , για να βρίσκεις στην ζωή εικόνες τόσο δυνατές που να σβήνουν τις εικόνες του θανάτου , για να γίνεις εσύ το κέντρο της ζωής σου και με αγάπη να σε περιβάλλεις και να σε προστατεύεις. Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς. Υ.Γ. το κατοικίδιο που γράφει ο… Διαβάστε περισσότερα »
Αρχικά καμία ζωή δεν αξίζει περισσότερο ή λιγότερο, στα νοσοκομεία οι γιατροί προσπαθούν για όλους το ίδιο. Μου έχει τύχει να πεθάνει η διπλανή μου στο νοσοκομείο αλλά ήταν 90φευγα με παιδιά εγγόνια δισέγγονα. Θυμάμαι που της πηγαιναν τα μωρά να την αποχαιρετησουν. Αλλο περιστατικό δεν έτυχε, ίσως επειδή με εβαζαν με άτομα με παρόμοια προβλήματα. Αυτό που περνάς είναι πολύ δύσκολο ζήτησε τη βοήθεια ψυχολόγου. Επίσης κάτι πιο πρακτικό, ζήτησε από τους γιατρούς σου αν υπάρχει η δυνατότητα να μη σε βάζουν με περιστατικά που είναι κοντά στο τέλος. Εμένα πχ έχει τύχει να με βάλουν στην ορθοπεδικη ενώ… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Α., εύχομαι αρχικά καλή δύναμη και υπομονή ώστε να πράξεις τα δέοντα και να συνεχίζεις να αντιμετωπίζεις επιτυχώς το όποιο πρόβλημα υγείας σου παρουσιάστηκε. Από εκεί και πέρα η συχνή και κοντινή επαφή με άτομα που έχουν τέτοια ζητήματα υγείας ώστε να βλέπουν ενίοτε τον χάρο κατάματα χρειάζεται οπωσδήποτε ένα αντίβαρο, σίγουρα ένας/μια ψυχολόγος ή ψυχίατρος θα μπορούν να σε στηρίξουν στον δύσκολο αγώνας σου. Επικεντρωσου σε σένα και στις δικές σου ανάγκες, κι εσύ ασθενης είσαι και χρειάζεσαι στοργή, φροντίδα και προδερμ κυριως από την ίδια σου την εαυτή. Το κάθε άτομο κουβαλά το δικό του βάρος, μικρό… Διαβάστε περισσότερα »
Ο θάνατος είναι το μόνο σίγουρο από τη στιγμή που γεννιόμαστε.
Η ζωή είναι η δύσκολη πίστα.
( Πέρνα όποτε μπορείς από μαιευτήρια, παιδικές χαρές, σχολεία να έρθεις πιο κοντά στη ζωή. )
Δύσκολη πίστα αυτό που περιγράφεις. Δε φταις όμως σε κάτι αν το αναλύσεις. Μου θύμισες το When Your Number Isn’t Up του Mark Lanegan που εκφράζει ανάλογο προβληματίσμο (παρότι βαριά περιπτωση χρήστη ουσιων επέζησε σε αντίθεση με τους φίλους του) https://www.youtube.com/watch?v=wgPLrTacBvE
γιατι έχει μεγαλύτερη αξία η δική της ζωή?
Γιατί βρίσκεται σε κατάθλιψη και την έχει πιάσει απελπισία.