Χαίρετε!!!!!
Με πολύ ενδιαφέρον και κάμποση αγωνία διάβασα όλα τα σχόλια σας και σας ευχαριστώ που τα γράψατε!!!!! Ομοίως ευχαριστώ και τη θεματοθέτρια, γιατί άνοιξε και για το δικό μου προβληματισμό το δίαυλο επικοινωνίας!!!!!
Η ιστορία ίδια στα βασικά στοιχεία, με διαφορές στις οποίες ανυπομονώ να δω αν αναλογεί από την εμπειρία ή την κρίση σας αξιόλογη βαρύτητα: είμαστε μαζί 10 χρόνια, παντρεμένοι με τρία μικρά παιδιά (6,4,1 έτους).
Το σπίτι στο κέντρο της Αθήνας (όπου ζω από 19 ετών) θα συνεχίσει να μας χωράει με πολλή οργάνωση και υπομονή. Δε χωράει όμως την αγάπη του συζύγου για τη φύση, δε χωράει τις απόψεις και των δυο μας για φυσική ζωή.
Με κρατάει στο κέντρο της Αθήνας η ασφάλεια ότι όλα είναι κοντά, το τεράστιο πλεονέκτημα να είναι όλα δίπλα (και σχολείο και πάρκο και μετρό και πολιτιστικές δραστηριότητες). Κυρίως με κρατάει ο φόβος ότι θα «βουλιάξουμε» στο «χωριό» (όπου «χωριό» η Χ περιοχή όπου βγαίνεις από τη μονοκατοικία και πατάς χώμα, άρα ακόμη και προάστιο Αθήνας).
Η εργασία αμφότερων είναι στην Αθήνα, με ευελιξία (από ό,τι φαίνεται). Αλλά οι φίλοι και οι δραστηριότητες και η «ασφάλεια» (:ανωνυμία, πολυπολιτισμικότητα, αποδοχή/ αδιαφορία) της μεγαλούπολης θα μείνουν στην Αθήνα!!!!! Μεγάλωσα σε μετρίου μεγέθους επαρχιακή πόλη και… έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου γιατί απεχθάνομαι το «βούλιαγμα».
Πλην όμως είμαστε μεσήλικες πια (κατασταλαγμένοι 40+ και όχι «ασχημάτιστοι» έφηβοι) και στον ελεύθερο χρόνο μας κυρίως στις εξοχές τρέχουμε (και για χάρη των παιδιών και για να ηρεμήσει το κεφάλι μας και για να απολαύσουμε τη φύση). Και μόνο εκεί μπορούμε να έχουμε ένα σπιτικό με τις ποιοτικές προδιαγραφές που ζητάμε χωρίς να χρειάζονται 2 φορτηγά χρυσάφι…
Η εναλλακτική είναι να μείνουμε στο δυαράκι «σε στρώσεις», όπως τόσες οικογένειες… Αλλά πιέζει το ότι δεν υπάρχει χώρος να καλέσουμε ένα άνθρωπο…
Το δωμάτιο για κάθε παιδί είναι απαραίτητο;;;;; Μοναχοπαίδι writing, ο σύζυγος αναφανδόν υπέρ, οι απαντήσεις που παίρνω διχάζονται μεταξύ «αγάπη να υπάρχει» και «ο αριθμός των δωματίων του σπιτιού μου ορίζει τον αριθμό των παιδιών που θα κάνω» (!!!!!). Πάσα συμβολή πολύτιμη!!!!!
Ευχαριστώ που έφθασες ως εδώ!!!!!
ΑΠΟ ΤHΝ – Aika
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στον τιτλο λες για επαρχία αλλά τελικά αναφέρεσαι σε μακρινο προαστιο της Αθήνας, Αττική δηλαδή. Λοιπόν, σε επαρχία δεν εχω μείνει αλλα εχω μεγαλωσει σε προαστιο της Αθηνας πολυ μακρια απο το κέντρο. Σιγουρα η καθημερινοτητα ειναι διαφορετικη, και η ποιοτητα ζωής το οτι εισαι κοντα στη φυση εχει σημαντικη διαφορα, οπως και οι χώροι του σπιτιου που σαφως ειναι περισσοτεροι/μεγαλύτεροι. Ομως θεωρω πως ειναι διαφορετικο το προαστιο απο το να ειστε σε μια επαρχιακη πολη. Στην επαρχεια ολα ειναι καπως κοντά, αλλες αποστασεις, αλλες δραστηριοτητες, αλλα ολα. Στο προαστιο της Αθηνας (και για να εχει χωμα μιλαμε για κατι… Διαβάστε περισσότερα »
Το ίδιο θα έλεγα κι εγώ για τα προάστια της Αττικής. Σε μια επαρχιακή πόλη είναι πολύ πιο εύκολη η καθημερινότητα από πχ τα Μελίσσια
Καλά τα Μελίσσια δεν ειναι και κανενα φοβερο προαστιο μακρια απο τον πολιτισμο, μπορει να σε καλυψει σε πολλά. Φανταζομαι πως για να λεει χωμα μπορεί να εννοεί καμία Σταμάτα πχ. Ε εκει ειναι οντως σαν χωριο, αλλα δεν μπορεις να κανεις και τιποτα χωρις αμάξι.
Φίλη που μένει στα άνω Μελίσσια ούτε ψωμί δεν μπορεί να πάρει χωρίς αμάξι. Εγώ νιώθω ότι κάνω εκδρομή όταν πάω σπίτι της
Ναι δεν λέω το αντίθετο, απλά υπάρχουν και πιο απομακρυσμένα προάστια.
Ε τώρα ανάλογα που. Πάντως στα 90’s που μεγάλωσα βόρεια βόρεια, πιο πάνω απο Μελίσσια τα πρώτα χρόνια βλέπαμε και πρόβατα, μετά μας έβαλαν άσφαλτο και έχτισαν βιλάρες. Η απόσταση απο τον πολιτισμό παρέμεινε η ίδια βέβαια.
Έφυγα από Αθήνα στα 32 για επαρχιακή παραμεθόρια νησιωτική πόλη και δεν το μετάνιωσα, παρόλο που δεν είχα ούτε εγώ ούτε ο σύντροφός μου σχέση ή καταγωγή με τον τόπο. Υπήρχε σταθερή δουλειά μόνο για μένα, ο σύντροφος άλλαξε διάφορες. Περάσαμε ωραία ζωή και περνάμε τα τελευταία τριάντα και …χρόνια. Πολιτιστικά δεν μας έλειψε τίποτα, ίσα ίσα συγκρινόμενοι με τους παλιούς φίλους – που μετακόμισαν στα προάστια της Αθήνας εν τω μεταξύ – κάνουμε πολύ περισσότερα. Σε μικρότερες πόλεις μπορείς να είσαι ο ίδιος συνδημιουργός πολιτιστικών κι όχι απλός θεατής. Περισυ για παράδειγμα είδα πέντε θεατρικές παραστάσεις τοπικών θεατρικών ερασιτεχνικά… Διαβάστε περισσότερα »
Απαραίτητα είναι όσα θεωρείς εσύ απαραίτητα. Για παράδειγμα, θεωρώ απαραίτητη την ησυχία αλλά δεν θα πήγαινα να ζήσω μόνιμα στη μέση του πουθενά, οπότε ζω κάπου που το επίπεδο ησυχίας είναι επιθυμητό και καλύπτονται και οι άλλες ανάγκες μου. Το ιδανικό μέρος που να καλύπτει τα πάντα δεν υπάρχει. Νομίζω ότι αν ξεκαθαρίσεις τι είναι πράγματι απαραίτητο για εσάς και τι είναι μέρος της λίστας επιθυμιών που όλοι έχουμε θα είναι ευκολότερο να πάρετε απόφαση. Υ.Σ.: Αν σου φαίνεται απαραίτητο να είναι όλα κοντά σου για τα παιδιά τώρα, σκέψου ότι αυτή η ανάγκη θα είναι πολλαπλάσια όσο μεγαλώνουν και… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραίο το δίλλημα σου.
Νομίζω βέβαια το 2αρακι σε λίγο καιρό θα σας ζορίσει αρκετά με 3 παιδιά.
Διαφορετικές ηλικίες,διαφορετικές οι ανάγκες των παιδιών.
Καμμιά φορά η ζωή μας δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.
Εγω βέβαια σαν παιδί εξοχής θα ψήφιζα επαρχία,δεν θα μπορούσα να ζήσω σε μεγάλη πόλη.
Ζορίστηκα με το μεγάλωμα των παιδιών και τις υποχρεώσεις τους αλλά δεν το μετανιώνω,τώρα απολαμβάνω την ηρεμία που επέλεξα.
Αγαπητή φίλη, τον ίδιο προβληματισμό έθεσε και μια καλή φίλη στην πόλη που ζω. Κληρονόμησαν μια μονοκατοικία στην επαρχία και αμφιταλαντεύονται αν θα μετακομίσουν ή όχι. Οι λόγοι, αυτοί που ανέφερες και εσύ. Σήμερα το πρωί μου ανακοίνωσε πως τελικά θα φύγουν και μάλιστα όταν το μεγαλύτερο τους παιδί θα πάει στην πρώτη γυμνασίου. Τα προτερήματα της εξοχής λέει είναι μεγαλύτερα. Άπλετος χώρος, κοντά στη φύση κάτι το οποίο τα παιδιά το χρειάζονται σε αυτή την ηλικία περισσότερο από τις ξένες γλώσσες, και ηρεμία ψυχής. Για όλα τα άλλα η Ελλάδα είναι ένα απέραντος πολιτιστικός χώρος θεωρώ. Όπου και να… Διαβάστε περισσότερα »
Με μπέρδεψε κάπως το κείμενο. Αλλά αν κατάλαβα καλά θέλεις να αλλάξεις σπίτι επειδή α) έχεις 3 παιδιά και 1 υπνοδωμάτιο αυτή τη στιγμή και β) σου αρέσει αρκετά η φύση το ίδιο και στα παιδιά. Οπότε πάμε στο πρώτο. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις περισσότερο χώρο και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά θα γίνεται σημαντικότερο. Δεν πέθανε κανείς βέβαια που μεγάλωσε σε ένα υπνοδωμάτιο… Σημαντικό οικονομικό ερώτημα: στην επαρχία υπάρχει έτοιμο σπίτι; Πάμε στο δεύτερο τώρα. Αναφέρεις ότι δεν θέλεις να φύγεις από την Αθήνα γιατί είσαι δίπλα σε όλη τη ζωή και τους φίλους σου. Ζεις όντως 15-20’ από… Διαβάστε περισσότερα »
Κάπου είχα ακούσει ότι, μετά από μια ηλικία, αδέλφια διαφορετικού φύλου πρέπει να κοιμούνται σε ξεχωριστά δωμάτια. Δεν ισχύει:
Το ιδανικό είναι να έχουν ξεχωριστό δωμάτιο
Μωρέ το ιδανικό και για αδέλφια ίδιου φύλου είναι να έχουν ξεχωριστά δωμάτια. Αλλα για αδέλφια ίδιου φύλου δεν έχω δει να αλλάζουν σπίτια και να κάνουν ανακαινίσεις για να χωριστούν τα δωμάτια όπως έχω δει να κάνουν με αδέρφια διαφορετικού φύλου. Μου είχαν δοσει την εντύπωση ότι υπάρχει σχετική νομοθεσία που τους επέβαλε να το κάνουν.
Πιστεύω ότι εφόσον μπορείτε, το ένα δωμάτιο/παιδί είναι σημαντικό. Ειδικά σε μερικά χρόνια που θα μπαίνουν σιγά σιγά στην εφηβεία. Δεν έπαθαν τίποτα τα παιδιά που μοιράζονται δωμάτια αλλά είναι ωραίο να έχουν το δικό τους χώρο, που μπορούν να κλείσουν την πόρτα και να έχουν την ιδιωτικότητα τους. Ή να καλέσουν τους φίλους και να μην έχουν αδέρφια να μπαινοβγαίνουν.
Αν κ η θεσσαλονικη οπου ζω δινει λιγες ευκαιριες για καλη επαγγελματικη αποκατασταση ,δεν την αλλαζω.Ειναι ακομη ανθρωπινη σε νεγαλο βαθμο με χαμηλη.εγκληματικοτητα τουλ στη περιοχη οπου ζω. Η ΑΘΗΝΑ ειναι για μενα δυσκολη κ σκληρη και πυκνοκατοικημενη πραγμα π κανει το βιο αβιωτο.Οι προτεραιοτητες μου ειναι να ειμαστε ηρεμοι κ ισοροπημενοι .Οποτε εινσι βασικο για μενα να εχουμε ενα ευρυχωρο σπιτι κ μην ειναι τεραστιες αποστασεις ν διανυσουμε.η ηρεμια κ η χαλαροτητα που ουτως η αλλως μας προσαπτουν εμας τους θεσσαλονικεις. Δε εινσι ανθρωπινως δυνατο ν ζουμε οπως θελουν αλλοι κ να υποβιβαζουμε την ποιοτητα ζωης μας.Αλλου ειναι η… Διαβάστε περισσότερα »
Κατά την ταπεινή μου γνώμη από μία ηλικία και μετά, 45-50,το να ΜΗ ζεις σε μεγάλο αστικό κέντρο, αν έχεις αυτήν τη δυνατότητα, είναι ευλογία.
Καλά μη το λες. Οι γονείς μου πχ όταν ενηλικωθήκαμε και εγω και ο αδερφός μου τα μάζεψαν και κατέβηκαν στο κέντρο. Και ξέρω και πολλά άλλα παραδείγματα Ο σύντροφος μου πχ στα 45 ούτε να το συζητήσει δεν θέλει το προάστιο. Εγω είμαι λίγο πιο ελαστική αρκεί να είναι σε πολύ κοντινή αποσταση απο το κέντρο. Είναι πως θέλει κανείς να είναι η καθημερινότητα του. Η μητέρα μου πχ θέλει να κανει τα παντα με τα ποδια, να βλεπει φιλους και να πηγαινει θεατρα και εκθεσεις καθε εβδομαδα. Είναι τοσο υποκειμενικό αυτό και εξαρτάται και απο τις συνθήκες.
Δεν έχεις άδικο,η ιδιοσυγκρασία του καθενός παίζει καθοριστικό ρόλο.
Προσωπική κατάθεση.Παιδί που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, σε περιοχή που θεωρείται πολύ trendy πλέον(Παγκράτι), δεν την αναγνωρίζω πια, θεωρώ μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου να φύγω από την Αθήνα, αρκετά νέα.Ουδέποτε το μετάνιωσα, ίσα-ίσα.
Η αλήθεια είναι πως ήμουν και τυχερή, μιά και ο τόπος καταγωγής των υπέροχων γονιών, ήταν όμορφο νησί του Ιονίου, που όσο να πεις διευκόλυνε την απόφαση.
Πήγαινε Κορωπί.
Ή Ηλιούπολη. Δίπλα σε μετρό, δίπλα στον Υμηττό, κοντά στη θάλασσα.
Γτ να είναι μόνο “Εξάρχεια” ή “Γιάννενα”?
Εγω που μένω “Εξαρχεια” θα πήγαινα πιο ευκολα να ζησω στα “Γιάννενα” παρά στο Κορωπί πάντως. Το να ειμαι κοντα στην Αθηνα αλλά όχι στην Αθήνα μου φαίνεται χειρότερο απο το να εφτιαχνα απο την αρχή μια άλλη ζωή σε άλλη πόλη.
Κ γω. Κ συγκεκριμένα, κιόλας, τα Γιάννενα μ αρέσουν.
Αλλά η κοπέλα λέει θέλει να είναι κ κοντά σε φίλους κ στη δουλειά, αλλά κ σε χωριό