Είναι ο γιατρός που μερικές φορές ξέρει περισσότερα για εμάς απ’ ό,τι η μαμά μας. Είναι μια σχέση που μπορεί να έχει ζεστασιά και υποστήριξη, αλλά πολύ συχνά καταλήγει από άβολη μέχρι προσβλητική. Μια ζωή ακούμε να κρατάμε τα πόδια μας κλειστά, και ξαφνικά πρέπει να νιώσουμε άνετες εκεί, διάπλατα, με έναν φακό ανάμεσα στα πόδια μας, για να ακούσουμε άλλη μια φορά «πότε θα κάνεις παιδί; περνάνε τα χρόνια».
Γράψτε μας την πιο αξιοσημείωτη εμπειρία σας στον γυναικολόγο. Μπορεί να είναι καλή, κακή, αστεία ή εξοργιστική. Χρειάζεται να ακουστούν αυτές οι ιστορίες για να καταλάβουν όλες οι γυναίκες ότι αν δεν τους αρέσει ο/η γιατρός τους, δεν χρειάζεται να τον/την υπομένουν. Κάπου υπάρχει ένας γυναικολόγος που δεν θα τις δει ως αναπαραγωγικές μηχανές, αλλά ως ανθρώπους με τερτίπια, προτιμήσεις, και με δικαίωμα στο να μην θέλουν να κάνουν παιδί τώρα, μετά, ή οποτεδήποτε.
Στείλτε μας την ιστορία σου στο ampa@lifo.gr
—————
Η δική μου ιστορία είναι λίγο διαφορετική
Επισκέφτηκα γνωστό γυναικολόγο της Αθήνας πριν από 32 χρόνια για να υποβληθώ σε έκτρωση γιατί ο δικός μου γυναικολόγος μου το είχε αποκλείσει από την πρώτη επίσκεψη . Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά και με ανέλαβε .
Την ημέρα της επέμβασης εγώ έντρομη και ανήσυχη βρισκόμουν στο γνωστό κρεβάτι που έχουμε γνωρίσει και μισήσει όλες οι γυναίκες .
Μόλις ήρθε κοντά μου του είπα κάτι που μπορεί να ακούγεται γελοίο λόγω της κατάστασης:
« Γιατρέ μπορώ να σας κρατώ το χέρι ; »
« Φυσικά γλυκιά μου »
Αυτή την εμπειρία έχω εγώ. Μετά από τόσα χρόνια συστεγάζεται με τον γιό του είναι πάντα ευγενικοί έχουν χρόνο να σε ακούσουν και να σου κρατήσουν το χέρι αν χρειαστεί και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
ΑΠΟ ΤHΝ – Ασπασία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αχ τόσο γλυκό!
Και καθόλου αναμενόμενο, μετά τις τόσο παραβιαστικες και εγκληματικες ιστοριες γιατρών
Πες το ψέματα. Πραγματικά μου έχουν βγει τα μάτια με τα τελευταία άρθρα (αλλά και γενικά) περί γυναικολόγων στην πλειοψηφία άντρες αλλα δυστυχώς και με πρωταγωνίστριες γυναίκες. Κάθε φορά που διαβάζω μια και με φέρνει στα όρια της απελπισίας θεωρώντας πως δεν υπάρχει χειρότερη , την επόμενη μέρα ανεβαίνει άλλη που είναι τρεις χειρότερη σε σημείο που φοβάμαι να κλείσω ραντεβού.
Αχ Ασπασία! Η ανάρτησή σου ήταν μια όαση ελπίδας κι αισιοδοξίας με τόσα περιστατικά που διαβάσαμε εδώ τις τελευταίες μέρες! Αγριεύτηκα! Μακάρι όλοι οι γιατροί να ήταν σαν το δικό σου.