Καλησπέρα σε όλους,εύχομαι να είστε καλά!
Έχω ένα θέμα που με απασχολεί από μικρή(απ’ το λύκειο κ έπειτα),τώρα είμαι 30+ κ ακόμη ώρες ώρες το σκέφτομαι έντονα.Λοιπον ώρες ώρες νιώθω σαν ηλίθια μέσα στις παρέες.Ειμαι ένα άτομο κοινωνικό,που πάντα προσπαθώ να κάνω επιτυχημένο χιούμορ κ αυτοσαρκαζομαι αρκετα.
Προσπαθω να είμαι ευγενική κ να μην φέρνω κανέναν σε δύσκολη θέση.Δεν μου αρέσουν οι μεγάλες σιωπές όταν βρίσκομαι με παρέα κ έτσι προσπαθώ πάντα να βρω κάποιο θέμα να συζητήσουμε. Θεωρω πως δεν είμαι ο Αϊνστάιν σε θέμα εξυπνάδας,αλλά δεν έχω κ μυαλό αχιβαδας.Νομιζω πως βρίσκομαι κάπου στην μέση.Ετσι όπως κρίνω εγώ τις συμπεριφορές των άλλων προς εμένα όταν πρωτογνωριζομαστε,είναι χαμογελαστοί,μου μιλάνε ευδιάθετα κ πάντα με χαιρετανε.
Μετα από λίγο καιρό όλο κ κάτι λείπει απ’ τα παραπάνω.Δλδ θα περάσει από δίπλα μου ο άλλος κ εκεί που έλεγε “καλημέρα Μαίρη,πως είσαι”,τώρα θα περάσει κ θα πει ένα σκετο καλημέρα κοφτό χωρίς χαμόγελο χωρίς βλεμματική επαφή.
Εγω εκεί κάπου αρχίζω κ αναρωτιέμαι,έκανα κάτι?μήπως εγώ είμαι ξινή ή φαίνομαι απρόσιτη κ αρχίζει ο άλλος να απομακρύνεται?Δε ξέρω ρε παιδί μου,είναι κ αυτό που θέλω με όλους να έχω μια καλημέρα,να είμαι με όλους τυπική,να μπορώ να πω κ 2 κουβέντες εάν καθήσουμε δίπλα δίπλα.
Μετα αν βρεθούμε σε μεγάλη παρέα κ είναι κ ο άντρας μου μαζί,εκείνος δεν αφήνει άνθρωπο να πάρει σειρά να μιλήσει κ μονοπωλεί τις συζητήσεις,δεν μου δίνουν σημασία κ εκεί είναι που λέω στον εαυτό μου,εντάξει δεν έχεις κανένα ενδιαφέρον σαν χαρακτήρας κ μην μιλάς.
Βλεπω κ άλλες κοπέλες που κάθονται στην ίδια παρέα κ μόλις παίρνουν τον λόγο,όλοι τις ακούνε κ απαντάνε κ βλέπω κ εμένα που δεν θα προλάβω ούτε “και” να πω κ έχουν ήδη γυρίσει το κεφάλι αλλού. Δλδ ώρες ώρες δε θέλω κ να βγαίνω,γτ μετά σκέφτομαι κάτι τέτοια χαζά κ στεναχωριέμαι.
Κ να σας πω ότι όταν κάποιος στις αρχές της γνωριμίας μας μου μιλάει κ με χαιρετάει κανονικά κ μετά όλο κ αρχίζει να αραιώνει ή να μην χαιρετάει με τόσο ενθουσιασμό ας πούμε,ξεκινάω μετά κ εγώ να μπαίνω σε θέση άμυνας κ μετά από 2-3 φορές που θα χαιρετήσω με χαμόγελο κ ζέση,αν δεν ανταποκριθεί,αρχίζω κ εγώ να κόβω τα πολλά πολλά κ όπου καταλήξει.
Δε ξέρω,λέω μάλλον δεν έχω ενδιαφέρον,μάλλον φαίνομαι ανούσια,μάλλον λέω ο,τι να ναι.
Αν βγάλατε άκρη απ’ το κείμενο,(γτ ένα τρίτο μάτι μπορεί να παρατήσει κάτι παραπάνω)στείλτε μου μια απάντηση,μπας κ βοηθηθω.Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μη ενδιαφέρουσα???
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Δεν κάνεις παρέα με τους κατάλληλους για σένα ανθρώπους. Δεν έχεις εσύ το πρόβλήμα. Απλά δεν αρέσουμε σε όλους και αυτό είναι ΟΚ.
Ψάξε να βρεις ανθρώπους που θα σου δίνουν σημασία και μην αναλώνεσαι με ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν τι θα πεις.
Από τα γραφόμενα σου, φαίνεται,μια ανάγκη σου για αποδοχή. Δλδ γράφεις ότι κανείς τις απαραίτητες κινήσεις (πχ να πεις κάτι αν υπάρξει μια παύση στην παρέα)και μάλλον περιμένεις όλο αυτό να σου ανταποδωθει. Και εν μέρει έχεις δίκιο. Όλοι θέλουμε και την αποδοχή και την ανταπόδοση. Όμως αυτό έρχεται σε σύγκρουση με το ηλικιακό κομμάτι των 30+ ,όπου καλό είναι ,να έχουμε αντιληφθεί/αποδεχθεί ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.Η τέλος πάντων δεν συμβαίνει πάντα. Αν σε μια παρέα,θες να πεις κάτι το οποίο θα συμβάλει στην συζήτηση ή τέλος πάντων να πεις την αποψαρα σου,είναι καθολικό σου δικαίωμα να διεκδικήσεις ενεργά… Διαβάστε περισσότερα »
Το πώς μας φέρονται οι άλλοι δεν έχει καμία σχεση με το τί “αξιζουμε” εμείς ως ανθρωποι αλλά με αυτό που ειναι εκείνοι . Κι εφόσον εισαι ευγενική σιγουρα δεν φταις.
Βγάλε απο το μυαλό σου οτι υστερείς σε κάτι γιατι ετσι ακριβώς δημιουργούνται κόμπλεξ απο το πουθενά και μετά δύσκολα ξεφεύγουμε απο τα δίχτυα.
Ξαναλέω εφόσον εισαι ευγενική κανείς δεν εχει να σου καταλογίσει το παραμικρό.
Ακόμη και αν ειχες μυαλό αχιβάδας ή αν ήσουν αυτιστική δεν δικαιολογεί οι άλλοι να σε φτύνουν.
Η ανάγκη σου ποιά ειναι; Να είσαι ενδιαφέρουσα; Να μην περνάς απαρατήρητη; Γιατί έχεις αυτή την ανάγκη;
Αλλιώς τι;
Κάτι μπερδεμένο ακούγεται.
Σαν να ζητάς το ενδιαφέρον απεγνωσμένα και γίνεται λίγο φορτικό στους άλλους.
Αυτό με το σύζυγο, που σε σβήνει…ίσως θέλει λίγο ψαξιματάκι…ίσως και η μεταξύ σας επικοινωνία δεν είναι αυτή που θα ήθελες, δε σε καλύπτει.
Αν σε ήξερε θα σου άφηνε χώρο, σε ξέρει;
Μη ενδιαφέρουσα,
χρησιμοποιείς πολλές φορές στο κείμενό σου το ” προσπαθώ”. Γιατί άραγε;
Γιατί προσπαθείς; γιατί δε χαλαρώνεις, να κυλήσουν αβίαστα οι σχέσεις;
Λέγοντας ότι είσαι άτομο κοινωνικό, φαίνεται ότι θέλεις να βρίσκεσαι με κόσμο, αλλά υπό προϋποθέσεις, έχεις ανάγκη την αποδοχή, που δε λαμβάνεις.
Σε ποιούς θέλεις να φαίνεσαι ενδιαφέρουσα; σε όλους; σε αυτούς που σε ενδιαφέρουν;
Λίγο έλλειψη αυτοπεποίθησης διαφαίνεται που από κάπου πηγάζει και κρύβεται κάτω από τον αυτοσαρκασμό και το πετυχημένο χιούμορ.
Συμβαίνει και είναι συχνό.
Πάντως, εμένα ως τρίτο μάτι, μου έβγαλε το μάτι η αναφορά στο σύζυγο (και μου κάνει εντύπωση ότι πολύ λίγα σχόλια εστίασαν σε αυτό το σημείο του κειμένου της γράφουσας). Γράφεις “δεν αφήνει άνθρωπο να πάρει σειρά να μιλήσει κ μονοπωλεί τις συζητήσεις”. Μήπως μαζί τα ξερά καίγονται και τα χλωρά? Μήπως ο άντρας σου με αυτή τη συμπεριφορά δημιουργεί αντιπάθειες και παίρνει και σένα η μπάλα? Επίσης, μήπως ο άντρας σου καπελώνει όχι μόνο τους γύρω του αλλά και σένα και δεν έχεις αναπτύξει ένα πιο ουσιαστικό λόγο? Για μένα το πιο πιθανό τελικά, είναι να είναι τόσο εκνευρίλας… Διαβάστε περισσότερα »
Υπάρχει μια αντίφαση στα γραφόμενα σας και μας μπερδεύει.
Πως ορίζετε εσείς την κοινωνικότητα και την αλληλεπιδραση είναι ένα θέμα,γιατί αν θεωρείτε ότι είστε κοινωνική βρισκόμενη με κόσμο αλλά δεν συμμετέχετε για τους χ,ψ,λόγους μάλλον είστε εσωστρεφής.
Συνήθως στην ηλικία των 30 έχουμε διαμορφώσει τον περίγυρο μας με σταθερές,εδώ μιλάτε για γνωστούς φαντάζομαι που συναντάτε στην καθημερινότητα σας.
Μήπως σας προβληματίζει το φαίνεσθαι και εκεί χάνετε την ουσία?
Η αλήθεια είναι λίγο δύσκολο όπως τα περιγράφεις. Ίσως να είναι αυτό που λένε το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό. Δηλαδή αν βγαίνεις κ δεν μιλάς ίσως να νομίζουν οι άλλοι ότι τους σνομπάρεις, κ έτσι όταν πας να μιλήσεις, ίσως δείχνουν αδιαφορία γιατί πιστεύουν ότι τους σνομπάρει, κ έτσι κ εσύ δεν μιλάς κ συνεχίζεται ο κύκλος… Για αρχή, θα έλεγα όταν πας να μιλήσεις, μίλα κ ας γυρίσουν από την άλλη τα κεφάλια τους. Μην κόψεις αυτο που έχεις να πεις. Κράτα σταθερή φωνή κ πες το. Κ αν αισθάνεσαι ότι δεν σε ακούει… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ περίεργο.
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως είτε δεν συμμετέχεις στα θέματα που ανοίγουν οι άλλοι και για το λόγο αυτό δεν το κάνουν κι εκείνοι ,είτε πως οι συζητήσεις που ανοίγεις δεν ενδιαφέρουν την παρέα.
Αλλά και πάλι δυσκολεύομαι να το πιστέψω αυτό.
Συμβαίνει μόνο όταν βρίσκεται ο άντρας σου στην παρέα ? Δηλ αν βγεις μόνη με μια παρέα ,συμβαίνει το ίδιο ?
Στο κομμάτι του να πετυχαίνεις κάποιον στο δρόμο , να χαιρετάς και να σε χαίρετανε το ίδιο ζεστά, εξαρτάται ποιον έχεις απέναντι σου. Θέλω να πω, εγώ όταν βλέπω κάποιον γνωστό πάω πάνω του να τον χαιρετήσω, κι ας μην με έχει δει αυτός. Ο άντρας μου κάνει σαν τρελός να τους αποφύγει. Δεν είναι ότι δε τους συμπαθεί, αλλά δεν έχει όρεξη αυτό το small talk που μπορεί να ακολουθήσει, μπορεί να μην θέλει να ξέρουν ότι ήταν εκεί. Αλλά όλα αυτά είναι δική του μυστικοπαθεια που τον κάνει να είναι πιο απόμακρος στις χαιρετούρες. Οπότε μην σκοτιζεσαι όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι αυτό το πράγμα έχει μονοπωλήσει το μυαλό σου. Μου δίνεις την αίσθηση ότι θες να είσαι το κέντρο της παρέας και επειδή ακριβώς παρατηρήσεις τον εαυτό σου και τις αντιδράσεις των άλλων απέναντί σου , χάνεις τον αυθορμητισμό σου και ίσως αυτό φαίνεται!. Θα έλεγα σταμάτα να ασχολείσαι με το θέμα και ξεκίνα να είσαι ο εαυτό σου! Μην το σκέφτεσαι και αφησέ το όπως πάει! Σαν να προσπαθείς να είσαι κάποια άλλη! Ούτως η άλλως εγώ καταλαβαίνω ότι έχεις παρέες. Τώρα το ότι θες οι φίλοι και γνωστοί να αντιδρούν κάπως απέναντί σου αυτό είναι άλλο θέμα!… Διαβάστε περισσότερα »