Είναι ο γιατρός που μερικές φορές ξέρει περισσότερα για εμάς απ’ ό,τι η μαμά μας. Είναι μια σχέση που μπορεί να έχει ζεστασιά και υποστήριξη, αλλά πολύ συχνά καταλήγει από άβολη μέχρι προσβλητική. Μια ζωή ακούμε να κρατάμε τα πόδια μας κλειστά, και ξαφνικά πρέπει να νιώσουμε άνετες εκεί, διάπλατα, με έναν φακό ανάμεσα στα πόδια μας, για να ακούσουμε άλλη μια φορά «πότε θα κάνεις παιδί; περνάνε τα χρόνια».
Γράψτε μας την πιο αξιοσημείωτη εμπειρία σας στον γυναικολόγο. Μπορεί να είναι καλή, κακή, αστεία ή εξοργιστική. Χρειάζεται να ακουστούν αυτές οι ιστορίες για να καταλάβουν όλες οι γυναίκες ότι αν δεν τους αρέσει ο/η γιατρός τους, δεν χρειάζεται να τον/την υπομένουν. Κάπου υπάρχει ένας γυναικολόγος που δεν θα τις δει ως αναπαραγωγικές μηχανές, αλλά ως ανθρώπους με τερτίπια, προτιμήσεις, και με δικαίωμα στο να μην θέλουν να κάνουν παιδί τώρα, μετά, ή οποτεδήποτε.
Στείλτε μας την ιστορία σου στο ampa@lifo.gr
__________
Η ιστορία της Μ.Σ με τα δικά της λόγια
Εγώ θα σας πω μια ιστορία ευγνωμοσύνης και ανθρωπιάς.
Δύο γέννες και αξιώνομαι με μια τρίτη εγκυμοσύνη. Ψάχνω γιατρό που να είναι συνοδοιπόρος μου για φυσιολογικό τοκετό μετά από δύο καισαρικές. Δύσκολο πράγμα στην επαρχία. Ψάχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, τίποτα.
Πηγαίνω πρώτη φορά στην 9η εβδομάδα στον Η.Κ, στρατιωτικό γυναικολόγο στην πόλη μου. Χαμηλώνει φώτα, με σκεπάζει, Βάζει τον υπέρηχο … Του λέω ανήσυχη: που είναι;;;
Βλέπετε, είχα εμπειρία. Υπήρχε απλά ένας σάκος, άδειος.
Μην κουνιέσαι….
Καμιά εξέλιξη. Δε μου είπε πολλά, αλλά ήξερα. Στο γραφείο μέσα κοιτούσε τον υπέρηχο αρκετά σιωπηλός. Δε θα κάνω απόθεση, του λέω αν και ήξερα. Όχι, απαντάει. Αν χρειαστείς κάτι πάρε με τηλέφωνο. Ήξερε κι αυτός. Επιστρέφω σπίτι, τρώω κάτι, λίγη ώρα αργότερα λίγο αίμα που μέσα σε μία ώρα ήταν πλημμύρα. Αυτό ήταν. Του τηλεφωνώ, ήταν βράδυ πια, μου λέει έλα από την κλινική. Ήρθε στην κλινική, έξω από την πόλη μου, ήρθε για μένα κι ας με ήξερε μόνο μια φορά. Το κύημα είχε φύγει. Επειδή είχα φάει, ο αναισθησιολόγος είπε για νάρκωση. Ο γυναικολόγος ήθελε μέθη. Οπότε έκοψε τη φόρα του αναισθησιολόγου που ήθελε να με ξεπεταξει. Θα περιμένουμε να περάσουν οι ώρες, είπε. Περιμέναμε κάνα δυο ώρες, του λέω γιατρέ να πάω σπίτι μου και να έρθω αύριο το πρωί; Είχε και αυτός παιδιά, είχα και εγώ. Έτσι έγινε.
Ξαναπήγα την άλλη μέρα πρωί πρωί. Μέσα στο δωμάτιο που περίμενα, να ακούω τους τοκοκαρδιογράφους να χτυπάνε. Έκλεισα την πόρτα και έκλαιγα. Οι άλλες είχανε χαρά δίπλα. Δεν ήθελα να με ακούσουν να κλαίω. Έκλαψα ποταμι εκείνο το πρωί, μόνη μου στο δωμάτιο. Όταν ήρθε μέσα ο γιατρός και με βρήκε σε τέτοια κατάσταση, με αγκάλιασε, μου έσφιξε το χέρι και μου χαμογέλασε. Δεν είπε πολλά. Αλλά δεν ένιωσα μόνη μου εκείνη τη δύσκολη στιγμή.
Τον ευχαριστώ βαθιά. Στάθηκε δίπλα μου σαν στήριγμα ανθρωπιάς μέσα στη μοναξιά εκείνης της στιγμής αλλά και σαν επιστήμονας τηρώντας κάθε δεοντολογία του όρκου που έδωσε.
ΑΠΟ ΤΗ – Μ.Σ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
