Κάθε μέρα λέω “αύριο” και κάπως έτσι περνάει η ζωή

Δευτέρα

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Περιμένοντας το δεύτερο ξυπνητήρι.

Σήμερα θα είναι η μέρα. Σήμερα θα ξεκλειδώσει κάτι μέσα στη ψυχή μου και θα έχει όλες τις απαντήσεις. Θα έχω βρει το σκοπό και θα αφήσω πίσω μου ότι πια δεν με εξυπηρετεί. Θα συμπληρώσω την αίτηση της παραίτησης και θα ακολουθήσω το όνειρό μου. Το όνειρό μου. Ποιο να είναι αυτό το όνειρο αλήθεια; Το έχω βρει; Είναι κάτι από όλα όσα σκέφτομαι, πραγματικά αυτό που θέλω; Ξέρω τι θέλω; Ξέρω τι θα κάνω μόλις παραδώσω την αίτηση; Μήπως δεν είναι η σωστή στιγμή; Μήπως αυτό που κάνω τώρα είναι και αυτό που θέλω; Μήπως μια αντίδραση σε κάτι που δεν ξέρω ακόμα, να είναι αυτό που με ωθεί να ψάχνω κάτι άλλο; Μήπως τίποτα από αυτά δεν έχει νόημα; Μήπως να κάνω ένα παιδί; Είμαι τριάντα τέσσερα. Μήπως έχουν δίκιο; Μήπως θέλω να κάνω ένα παιδί και δεν το έχω καταλάβει; Τί ώρα είναι; Πήγε οκτώ παρά ένα. Θ’ αργήσω. Θα το ξανασκεφτώ αργότερα. Δεν χρειάζεται να είναι σήμερα η μέρα.

Τρίτη

Καθισμένη στον καναπέ. Περιμένοντας το θερμοσίφωνα.

Να μια καλή ευκαιρία. Θα είναι μια τεράστια αλλαγή αλλά είναι αυτό που ζητάω. Ένα μεγάλο άλμα σε κάτι διαφορετικό. Δεν έχω κάτι να φοβηθώ. Το πολύ πολύ να μην κάνει για μένα. Τουλάχιστον θα το έχω δοκιμάσει. Καλύτερα να μετανιώνεις για πράγματα που έκανες παρά για πράγματα που δεν έκανες. Έτσι δεν λένε; Πόσο κακό μπορεί να είναι; Στο κάτω κάτω μπορώ απλά να κάνω την αίτηση. Και ενδιάμεσα μπορώ να αλλάξω γνώμη. Και ενδιάμεσα μπορεί να βρω κάτι άλλο. Και να είναι αυτό το άλλο αυτό που θέλω. Και να μην έχει νόημα η αίτηση. Και να μην έχει τίποτα άλλο νόημα γιατί θα το έχω βρει. Πάρε ανάσα. Κοίτα. Κοιτά πως οι αχτίνες κάνουν σκιές στον πίνακα και στις μαργαρίτες. Πόσο λατρεύω αυτό το ηλιοβασίλεμα. Θα ήθελα να το βλέπω από κάπου αλλού; Θα είναι κι εκεί τόσο μαγικό; Θέλω να πάω τόσο μακριά; Πάντα ήθελα να ζήσω κάπου μακριά. Το θέλω ακόμα; Μήπως να δώσω κι άλλο χρόνο; Είναι ακόμα νωρίς. Δεν χρειάζεται να αποφασίσω σήμερα. Έχω χρόνο. Έχω άραγε τόσο χρόνο; Με ένοιαζε παλιά τόσο αυτή η έννοια; Χρόνος. Χρόνος. Έχω χρόνο. Δεν έχω χρόνο. Ας το σκεφτώ λίγο. Λίγο ακόμα και κάτι θα κάνει κλικ. Αυτό το κλικ που ξεμπερδεύει τα πάντα. Που όλα βγάζουν νόημα. Μπάνιο. Το μπάνιο βγάζει νόημα. Ας κάνω αυτό για την ώρα.

Τετάρτη

Σιδερώνοντας. Περιμένοντας το πλυντήριο.

Αυτή είναι η αγαπημένη μου δουλειά σπιτιού. Ψυχοθεραπευτική. Λίγος χρόνος για να μην σκέφτεσαι τίποτα. Εστιάζεις μόνο σε αυτό. Τα ρούχα να γίνουν από ζαρωμένα φλατ και να μην τα κάψεις. Εύκολο. Σε αντίθεση με όλα τα άλλα στη ζωή. Πόσα μπορούν να πάνε λάθος. Πάει κάτι σωστά άραγε; Όχι μόνο στη δική μου ζωή. Στον κόσμο. Πάει κάτι σωστά; Μήπως το έχουμε παρακάνει; Μήπως ζητάμε πολλά; Πολλά από τη ζωή μας. Πολλά από τους ανθρώπους. Πολλά από το σύμπαν. Μήπως ζητάω πολλά; Μήπως να συμβιβαστώ; Μπορώ να συμβιβαστώ και να μάθω να αγαπάω την επιλογή μου; Ή όταν συμβιβάζομαι εξ’ ορισμού δεν μπορώ να αγαπήσω την επιλογή μου; Κάτι μυρίζει. Το ΄καψα. Να γιατί δεν σκεφτόμαστε κάτι όταν σιδερώνουμε. Γιατί τώρα το άσπρο μου μπλουζάκι θα γίνει πανί για τη σκόνη. Γιατί η σκέψη καίει. Μπορεί να δημιουργήσει αλλά μπορεί και να σε κάψει. Συγκεντρώσου στο σίδερο. Αφέσου στη ροή. Κάποια στιγμή όλα θα βγάλουν νόημα. Δεν χρειάζεται να είναι τώρα η στιγμή.

Πέμπτη

Καθισμένη σε στάση διαλογισμού. Περιμένοντας το φαγητό στο φούρνο.

Σήμερα θα ανάψω και ένα κερί και θα κλείσω τα φώτα. Ίσως αυτό βοηθήσει. Κλείνουμε μάτια. Βαθιά εισπνοή και εκπνοή. Βαθιά εισπνοή και εκπνοή. Αφήνομαι. Αφήνομαι στο τώρα. Σε αυτό που είμαι αυτή τη στιγμή. Σε αυτό που υπάρχει γύρω μου αυτή τη στιγμή. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία από τη στιγμή. Τώρα. Το τώρα. Αυτό μόνο βγάζει νόημα. Βγάζει νόημα. Γιατί πρέπει όλα να βγάζουν κάποιο νόημα; Γιατί όλα να σημαίνουν κάτι; Γιατί πρέπει να ορίζουμε τα πάντα; Σήμερα τα πάντα έχουν ένα ορισμό. Εγώ έχω έναν ορισμό. Κι όμως δεν θα ήθελα να έχω έναν ορισμό. Ούτε κάτι να με καθορίζει. Θα ήθελα να είμαι. Απλά να είμαι. Και να ζω. Να ζω. Να είμαι. Παρούσα. Στη ζωή μου. Να επιλέγω. Να είμαι μηδέν και να ξεκινάω τώρα. Χωρίς περιορισμούς. Να είμαι ελεύθερη. Μόνο αυτό. Πάλι έφυγα από το τώρα. Είναι δύσκολο να κατευθύνεις τη σκέψη. Η αναπνοή είναι το κλειδί. Όταν εισπνέω και εκπνέω βρίσκω το κέντρο μου. Μπορώ να με βρω. Θέλει χρόνο. Αλλά θα με βρω. Ο φούρνος δεν βοηθάει. Την επόμενη φορά θα το κάνω με περισσότερη ησυχία.

Παρασκευή

Βλέποντας ταινία. Περιμένοντας να χωνέψει για να πάει γυμναστήριο.

Αυτή η στιγμή είναι η καλύτερη. Αυτή η στιγμή που δύο άνθρωποι κοιτάζονται για πρώτη φορά και νιώθουν σαν να έχουν βρει όλες τις απαντήσεις. Βασικά όχι. Δεν βρίσκουν απαντήσεις γιατί δεν υπάρχουν ερωτήσεις. Εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα. Τα πάντα είναι στη θέση τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι στη σωστή θέση τη σωστή στιγμή. Για λίγο τα πάντα σβήνουν. Τίποτα δεν έχει σημασία εκτός από έμενα και σένα που κοιταζόμαστε σ’ αυτή τη λίμνη που η φίλη μου επέμενε να ‘ρθούμε και που μετά θα την ευγνωμονώ. Πόσο θα ήθελα να βρεθώ κι εγώ σε μια τέτοια λίμνη. Γιατί δεν έχουμε λίμνες εδώ; Η΄ πάρκα. Γιατί έχουμε τόσο λίγο πράσινο; Κάποτε τα στάχυα και το χρυσό της ξηρασίας με ενθουσίαζαν. Τί άλλαξε; Μήπως άλλαξα; Μήπως να ζήσω σε μια πόλη με λίμνη; Και πάρκα. Με καθαρά πεζοδρόμια. Χωρίς αμάξια πάνω σε πεζοδρόμια. Αχ όλα καλά είναι. Σταμάτα να τα σκέφτεσαι όλα αυτά. Να τώρα πήραν παγωτό μηχανής. Που θα βρω παγωτό μηχανής το χειμώνα σε ένα νησί; Γιατί ζω σε νησί; Μετά το γυμναστήριο πρέπει να βρω κάτι γλυκό.

Σάββατο

Έτοιμη για έξοδο. Περιμένοντας τα κορίτσια.

Πόσο θα ήθελα να μείνω μέσα σήμερα. Να ξαπλώσω στον καναπέ. Να κουλουριαστώ κάτω από τη μάλλινη κουβέρτα μου, να διαβάσω το βιβλίο μου και να παραγγείλω σούσι. Για ποιο λόγο δεν το κάνω; Τι φοβάμαι; Τι φοβόμαστε οι άνθρωποι όταν δεν κάνουμε αυτό που θέλουμε; Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά; Μήπως γέρασα; Σάββατο βράδυ και μέσα; Ποια είμαι; Τί κάνω; Τί θέλω; Γιατί τόσες ερωτήσεις; Πότε θα έρθει το κλικ; Θα πιώ ένα ποτό και θα γυρίσω νωρίς. Αύριο θα ξυπνήσω και θα βάλω μια τάξη σ’ αυτές τις σκέψεις. Θα βρω την άκρη. Θα βρω την άκρη. Θα βρω την άκρη. Θα…

Κυριακή

Χωρίς να περιμένει κάτι.

Ησυχία. Μια περίεργη ησυχία επικρατεί. Δεν ακούω κάτι. Δεν βλέπω κάτι. Δεν νιώθω κάτι. Δεν μυρίζω κάτι. Δεν είμαι κάποια. Δεν υπάρχει χρόνος. Δεν είμαι κάπου. Όλα γύρω βγάζουν ένα απίστευτο νόημα. Κυλάνε απίστευτα εύκολα. Σαν τίποτα να μην μπορεί να τα σταματήσει. Και γίνονται. Όλα γίνονται. Και χαμογελάω. Και ξέρω πως όλα θα πάνε καλά. Όλα πάνε καλά. Το νήμα λύθηκε. Τα πάντα έχουν μια απίστευτη αρμονία. Τα πάντα ρέουν. Βρήκα την άκρη. Βρήκα την άκρη. Αχ (απότομη εισπνοή). Τι έγινε; Ήταν όνειρο; Κι είχα πιστέψει τόσο πολύ ότι επιτέλους τα κατάφερα. Τι ώρα είναι; Τα κορίτσια θα με σκοτώσουν. Αλλά ήταν τόσο όμορφα.

ΑΠΟ ΤHΝ – Ιστορίες της Άννας

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News