Πώς είναι να δουλεύεις σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον;
Γράφω αυτή την ιστορία κυρίως για να παραθέσω σκέψεις και να διαβάσω και άλλες παρόμοιες εμπειρίες (εάν υπάρχουν).
Ήξερα από όταν επέλεγα επαγγελματικό προσανατολισμό (βασικά δεν είχα ιδέα, απλά πήγα προς τα μαθήματα που είχα κλίση και με ευχαριστούσαν να τα μαθαίνω) ότι πάω προς μια κατεύθυνση που ίσως να μην έχει πολλές γυναίκες. Επομένως, λιγότερα άτομα να ταυτιστώ, να νιώσω οικεία κλπ.
Όμως στα χρόνια των σπουδών δεν με ένοιαζε και τόσο. Διάφορα στερεότυπα υπήρχαν, αλλά ποτέ δεν με επηρέασαν πραγματικά. Εγώ είχα βρει τον κύκλο μου και τους ανθρώπους μου και πάνω απ’ όλα γούσταρα αυτό που έκανα. Σίγουρα άκουσα σεξιστικά και υποτιμητικά σχόλια, ότι δεν θα τα καταφέρεις, ότι είσαι απλά περαστική, ότι δεν ξέρεις. Όμως ήταν ακριβώς αυτό, πολύ φανερά. Οπότε και αν την πρώτη φορά έλεγες «τι μου είπε τώρα ο @ακας; Μήπως δεν είμαι αρκετή για εδώ;», τη δεύτερη απλά έμενες στο ότι είναι @ακας και δεν ξαναέδινες σημασία.
Και έρχομαι κάποια χρόνια μετά, στον εργασιακό στίβο. Έχοντας πιάσει μια δουλειά που αναπόφευκτα το 70-80% των ανθρώπων που συνεργάζομαι καθημερινά είναι άντρες. Πολλοί θα πουν, καλύτερα, οι γυναίκες είναι πιο ανταγωνιστικές. (Δεν το έχω διαπιστώσει ούτε στις σπουδές ούτε στη δουλειά). Εδώ, λοιπόν, οι συμπεριφορές είναι λίγο πιο έμμεσες, πίσω από το πέπλο της πολιτικής ορθότητας, δεν θα πει κανείς οι γυναίκες δεν κάνουν για αυτό (εκτός αν μιλάνε μεταξύ τους και λένε αστεία… και ναι, συμβαίνει συχνά). Αλλά αισθάνομαι πως πολλοί άντρες βγάζουν τα κατάλοιπά τους πολύ έμμεσα. Για παράδειγμα, έχει τύχει να λέω την άποψή μου για κάτι και να μην ακούγεται, ενώ όταν την λέει άντρας συνάδελφος κατευθείαν να μετράει. Θα μου πει κανείς ίσως να μην μπορώ να επιβληθώ με το σωστό τρόπο. Θα πω πως το δουλεύω.
Μετά όμως είναι και άλλα… Μια φορά μου είχαν κάνει υπόδειξη για το πώς διαχειρίστηκα μια κατάσταση, η οποία μάλιστα δεν ήταν με το πώς ολοκλήρωσα κάποιο task, αλλά καθαρά συμπεριφορική, του τύπου γιατί ήρθες 10 λεπτά πιο νωρίς (μάλλον ήμουν αθέμιτα ανταγωνιστική). Κάτι που δεν έχω ακούσει να το κάνουν σε άντρες συναδέλφους που μπορεί να έκαναν ακριβώς το ίδιο όταν υπάρχει περισσότερος φόρτος. Βέβαια, δεν άντεξα και απάντησα και ίσως να έγινα ξινή (έως πολύ ξινή), αλλά τουλάχιστον μου ζήτησαν συγγνώμη. Παρ’ όλα αυτά, μετά έρχονται οι τύψεις και οι σκέψεις, μήπως αντέδρασα υπερβολικά, μήπως δεν το διαχειρίζομαι σωστά;
Να τονίσω πως όλα αυτά δεν είναι πράγματα που γίνονται από το upper management, ώστε να μιλάμε για κάτι δομικό. Αλλά συμβαίνουν μέσα στη συνεργασία των συναδέλφων μεταξύ μας στο ίδιο level/ηλικία. Γι’ αυτό λέω πως είναι κάποιες μη φανερές συμπεριφορές που προδίδουν ενδεχομένως κατάλοιπα, στο ότι ίσως μπορούν πιο εύκολα να κάνουν παρατήρηση σε μια γυναίκα συνάδελφο, ή ότι μπορούν πιο εύκολα να της υποδείξουν πώς να δουλεύει.
Δεν ξέρω, μπορεί ίσως όλα αυτά να μην έχουν σχέση με το επάγγελμα και να συμβαίνουν παντού. Ίσως να πρέπει να μάθω σιγά σιγά να μην μου καίγεται καρφί ή απλά να απαντάω καταλλήλως. Αλλά είμαι πολύ σίγουρη πως κανένας άντρας δεν γύρισε ποτέ από τη δουλειά του και αναρωτήθηκε εάν ήταν υπερβολικός…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπιτσι μπιτς
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γίνονται σχεδόν παντού, ακόμα και σε επαγγελματικό περιβάλλον με 90% γυναίκες. Και λόγω εσωτερικευμένου μισογυνισμού. Για μένα ήταν το πιο καθημερινό φαινόμενο. Υπάρχουν τακτικές και πρακτικές για να μην το επιτρέπεις. Πριν πολλά χρόνια με την αφέλεια των 20ς όταν άνδρας 35ρης επανέλαβε αυτό που είπα επί λέξει σαν 15 λεπτά αργότερα τους διέκοψα και ρώτησα ” Την ίδια ακριβώς πρόταση από μένα δεν την ακούσατε διότι είμαι γυναίκα ή ξένη;” Την 2η φορά πήγα στον διευθυντή. Και μια επισήμανση. ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΣ ΞΙΝΗ! ΔΥΣΆΡΕΣΤΗ,ΝΑΙ, ΙΣΩΣ. Σταματήστε να λέτε για τις εαυτές σας και τις άλλες γυναίκες πως γινόμαστε ξένες, σκύλες,… Διαβάστε περισσότερα »
*ξένες =ξινές
Υπάρχουν βλήματα ανεπίδεκτα και υπάρχουν και άλλα που χρειάζονται βοήθεια για να πάρουν μπρος. ΟΡΙΑ.- Χθες έκλαιγε στην δουλειά συνάδελφος.της λεω : πας καλά παιδί μου; Κλαις για τον χαζό μλκα; – εντάξει της γαμησε τα νεύρα, ήθελα να την ηρεμήσω – Μου κάνει : εσένα γιατί δεν σου μιλάει ποτέ κανείς έτσι ; Και της απάντησα πως μια φορά κάπως πέρασε τα όρια και μετά τρόμαξε από την αντίδραση μου. ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΕΤΑΝΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΩ ΜΑΣ. Μου είπε πως έχω δίκιο. Ε τι να το κάνω ; Χέστηκα. Σημασία έχει πως… Διαβάστε περισσότερα »
H ζωή μου κάθε μέρα – όλη μέρα. Αντιδρώ ανάλογα με την ψυχολογία μου και το άτομο. Πάντα αντιδρώ όμως. Στον manager μου π.χ. που είναι πολύ πρήχτης, εμμονικός και κολλημένος, με άπειρα σεξιστικά στερεότυπα στο μυαλό του, την λέω κανονικότατα και μαζεύεται γιατί είναι φοβισμένο ανθρωπάκι και κατά βάση δεν είναι κακός και σίγουρα δεν είναι ρουφ. Οπότε σε αυτόν χώσιμο. Άμα είμαι στις καλές μου, ξεκούραστη και οι μαλακίες που πετάει πιο αραιές δεν θα ασχοληθώ καν. Από συναδέλφους επίσης έχω ακούσει πολλές μαλακίες και χοντράδες (θα βάλεις κανα φουστανάκι να δουμε αυτά τα μακριά πόδια; το ξέρεις… Διαβάστε περισσότερα »
Μετά από 25 χρόνια δουλειάς, η πιο σημαντική συμβουλή που έχω να δώσω είναι ότι δεν είναι κακό να σε φοβούνται.
Δεν θα μπω στη διαδικασία να πω αν αυτά που αναφέρεις υπάρχουν ή όχι. Ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν, ούτε θα μπω στη διαδικασία να πω ότι δεν συμπεριφέρονται έτσι όλοι οι άντρες. Θα ήθελα όμως να σχολιάσω κάτι από την άλλη πλευρά, που προσωπικά με κουράζει λίγο στον εργασιακό χώρο. Έχω παρατηρήσει περιπτώσεις γυναικών που δυσκολεύονται να δεχτούν κριτική από άντρα συνάδελφο, όχι επειδή η κριτική είναι απαραίτητα άδικη, αλλά επειδή υπάρχει μια λογική του «δεν θα μου πει ένας άντρας τι να κάνω». Και κάπου εκεί, κατά τη γνώμη μου, χάνεται η ουσία. Αν κάποιος είναι συνάδελφός μου… Διαβάστε περισσότερα »
Πες τα! Δεν μπορούμε πια να μιλήσουμε! Ενω τα ίδια και χειρότερα περνάνε και οι άντρες, απλά ειναι πιο ταφ και δεν διαναρτύρονται οτα. Τυος ασκειται κριτικη απο τις γυναικες συναφελφους ή προισταμενες τους! Oh wait…
Υπάρχουν ακόμα ανδροκρατούμενα περιβάλλοντα πέρα από τους φορτηγατζήδες και τους πάσης φύσης τεχνικούς/οικοδόμους;
όλα τα περιβάλλοντα παραμένουν ” ανδροκρατούμενα” , ακόμη και όσα αποτελούνται από 100% γυναίκες
Μπαινάκης, βγαινάκης. Δεν έχει να κάνει με το φύλο απαραίτητα. Έχει να κάνει με τα όρια που βάζεις, κυρίως στον εαυτό σου. Αξίζει να σου βάλεις όριο και εννοώ να εκπαιδευτείς να αντιμετωπίζεις μη σημαντικές καταστάσεις ως ανούσιες, που δεν αξίζουν να επηρεάσουν την ημέρα σου. Αυτόματα τους αφαιρείς την εξουσία που έχουν πάνω σου και πίστεψέ με θα το καταλάβουν. Και εσύ θα νιώσεις πιο κύρια του ευατού σου γιατί εσύ θα ελέγχεις το αφήγημα, όχι αυτοί. Αλλά στα σημαντικά θα πατάς πόδι. Αντιμετώπισέ το ως διαδικασία εκπαίδευσης δικής σου, σε όποιον χώρο κι αν βρεθείς θα δεις συμπεριφορές… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα έλεγα αυτό το πρόβλημα το έχω παρατηρήσει σε συγκεκριμένους ανθρώπους, και γω εργάζομαι με αρκετούς άντρες και θα έλεγα οι συνάδελφοι μου ευτυχώς δεν βλέπω να το κάνουν. Φαίνεται να σέβονται τις γνώσεις μου και θα ρωτήσουν τη γνώμη μου. Έχω βέβαια και άτομο που γενικά είναι η περίπτωση που λες, μπορεί να μην είναι κραυγαλέα μισογύνης αλλά είναι πιστεύω εκπαιδευμένος και έχω παρατηρήσει κάποιες έμμεσες δηλώσεις που μάλλον το φανερώνουν. Αλλά μιλάμε για άτομο που θεωρώ είναι αρκετά ανασφαλές και γενικά με τους υφιστάμενους του καταλαβαίνω ότι τους βλέπει υποτιμητικά. Εγώ προσωπικά έχω ακούσει πολλά αλλά μάλλον… Διαβάστε περισσότερα »
Ισχύει αυτό που λες, συμβαίνει.
Συμβαίνει και σε άντρες, διαφορετικά.
Συμβαίνει κι από γυναίκες συναδέρφους, προισταμένες, εκεί να δεις.
Δυστυχως τα στερεοτυπα μας επηρεαζουν παντα και πολύ πραγματικα. Μπορει να μη το βλεπουμε μικροτερες αλλα ζουμε μεσα στην πατριαρχία και οι συμπεριφορες που περιεγραψες ειναι το σύνηθες και ειμαστε ολοι, μα όλοι επηρεασμενοι γιατι μεγαλώνουμε ετσι γενιες κ γενιες
Αν διαβασεις τις εκθεσεις της ΕΕ για την ισότητα θα δεις οτι ειμαστε πολύ πισω ως χωρα (αν κ μην νομιζεις, παντου πανω-κατω τα ιδια ειναι γιατι τί να τις κανεις τις εταιρικες πολιτικες οταν δεν αλλαζει η νοοτροπια), και η Συμβαση της Κωνσταντινούπολης δεν τηρείται, παρά μονο τύποις