Γεια σε όλ@,
Ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις. Θα μου είναι πολύτιμη η ματιά σας. Ξέρω ότι διαβάζετε επισταμένα, και υπόσχομαι ειλικρινά να ακούσω προσεχτικά όσα θα -ή αν τελοσπάντων – μου πείτε. (Μπορεί να θέλω και λίγη αυστηρότητα)
Long story short: θέλω να μιλήσω για τη σχέση μου -στο σήμερα- με έναν άνθρωπο που στο παρελθόν με είχε βιάσει (εγώ είμαι ‘γυναίκα’, εκείνος ‘άντρας’) (καταχρηστικά τα φύλα για να έχετε μια εικόνα, δεν τα πιστεύω τόσο αυστηρά).
Και το ερώτημα είναι: Ποια είναι τα όρια ανάμεσα στην ανθεκτικότητα και τη σπατάλη; Ανακτώ ή χάνω τον έλεγχο πιάνοντας το νήμα μαζί του; Πόσο μπορείς να παίξεις με το twist of fate; Και σε τι βαθμό μπορούμε να μπαίνουμε σε risky plays με τις φρίκες μας; Και τι παίρνω τελικά μέσα από όλο αυτό; …αυτό το ‘walking on the edge of no escape’… (κοπιάρω joy division) (σόρρυ για τα αγγλικά, δεν ξέρω γιατί τόσα πολλά μαζί)
Έκανα την ίδια πάνω-κάτω συζήτηση με έναν φίλο πρόσφατα, οπότε σε μεγάλο βαθμό αντιγράφω όπως τα έγραψα σε εκείνον. Δεν έχω πολλά κουράγια να ανταποκριθώ στο περιγραφικό κομμάτι καλά, συγνώμη λοιπόν προκαταβολικά για την ακαταστασία και την έκταση (θα σας πάρει πιστεύω περίπου 5-10 λεπτά ΑΝ το διαβάσετε). Συγνώμη και ευχαριστώ σε όποι@ καταφέρει να το περάσει ένα χέρι, θα μου είναι πολύτιμο.
Να προειδοποιήσω επίσης προκαταβολικά ότι ίσως η ιστορία δεν είναι κατάλληλη για όλ@, και ενδεχομένως να μην είναι ΚΑΝ κατάλληλη/ χρήσιμη για φεμινιστικό σάιτ. Αν η ομάδα κρίνει, ας μην την ανεβάσει καθόλου. Σε περίπτωση που…, ας κάνω το disclaimer: ότι κατατάσσω τον εαυτό μου στα αρνητικά πρότυπα.
Καταρχήν να σας πω ότι ο άνθρωπος αυτός σήμερα είναι στη φυλακή και θα βγει σε πολλά χρόνια (γύρω στα 50 του) (είμαστε και οι 2 σήμερα στα 30κάτι μας). Στη φυλακή δεν είναι για τον βιασμό, για άλλο λόγο είναι. Ο βιασμός έγινε όταν ήμασταν και οι δύο στα 16 μας (πριν από 15-20 χρόνια δηλ).
Για μένα να σας πω ότι έχω καταφέρει θα έλεγα να φτιάξω μια σχετικά ήρεμη ζωή. Έχω κάνει διάφορες ερωτικές σχέσεις από τότε (οι περισσότερες ωραίες, παρά τους αρχικούς παροξυσμούς μου). Σπούδασα (τώρα κάνω διδακτορικό). Δουλεύω, είμαι αυτάρκης εδώ και πολλά χρόνια (από τα 16). Έχω καταφέρει να διατηρώ μια σταθερότητα που καλύπτει τις βασικές ανάγκες μου (σπίτι, φαγητό, παρέες), παρά τα ενδιάμεσα περιστασιακά σκαμπανεβάσματα. Στο σήμερα έχω μια όμορφη σχέση εδώ και αρκετά χρόνια (με ωραίο/ορμητικό σεξ και εκατέρωθεν ένταση/όρεξη). Θα έλεγα ότι είμαι ικανοποιημένη από τη ζωή μου και ευχαριστιέμαι τις μέρες μου (δεν ήταν πάντα εύκολο αυτό), τους φίλους μου, το σεξ (πολύ όμως!!), το φλερτ, το ερωτικό παιχνίδι, τη μουσική που φτιάχνω, και επίσης τον ήλιο και τη θάλασσα. Με την οικογένειά μου (γονείς, μικρότερα αδέρφια) έχω διατηρήσει μια ισορροπημένη σχέση. Δε γνωρίζουν πολλές λεπτομέρειες για την προσωπική μου ζωή -ούτε για το βιασμό λοιπόν- και δεν ζούμε μαζί έτσι κι αλλιώς από τα 16 μου. Η σχέση μας παρόλα αυτά είναι ουσιαστική θα έλεγα -μέσα στα δυνατά όριά της κι αυτή.
Λοιπόν, επί της ουσίας: για τη σχέση με τον τύπο (τον *βιαστή*). Να σας πω ότι τελευταία πηγαίνω και τον επισκέπτομαι -ΑΡΑΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ- στη φυλακή. Θα προσπαθήσω να πλαισιώσω κάπως:
Τα είχαμε για ένα διάστημα (στα 15-16 μας, ακριβώς πριν το βιασμό). Από τότε ήδη ήταν πολύ sophisticated (αλητάκι βέβαια). Μας άρεσε να μεθάμε, να γινόμαστε κομμάτια και να κάνουμε άπειρες βόλτες οδηγώντας (έκλεβε το αυτοκίνητο του πατέρα του). Ακούγαμε ράδιο και σχολίαζε με ένα μιξ αυθάδειας και διαύγειας, ειχε μια ασυνήθιστα καλή αντίληψη των πραγμάτων (δεν είχε ζήσει και εύκολα πράγματα έτσι κι αλλιώς) που τότε με άφηνε εκστασιασμένη. (Ναι, από μυθιστορήματα τα ξεσηκώναμε.. Κέρουακ, Μπάροουζ, Μπουκόφσκι, τέτοια). Και κάναμε ωραίο, ψιλοάγριο, σεξ. Ρομαντικά τα περιγράφω αλλά μου χρειάζεται.
Τώρα στα επισκεπτήρια, το έχει γυρίσει πιο πολύ στην αυτοκριτική, στις λάθος επιλογές, στο πώς η βία έγινε ταυτοτικό του κτλ. Μπαίνει σε ‘κοινωνιολογικές’ ερμηνείες (με αφορμή τον εαυτό του κυρίως) σε μια προσπάθεια να αποσημαδευτεί όσο γίνεται από τα ταξικά προφίλ του, την πατριαρχία, τον default ρατσισμό κτλ. και να δει αν μπορεί να ανασυνταχθεί χωρίς αυτά. Οι συζητήσεις μας είναι κυρίως σφιγμένες. Δεν ανατρέχουμε στο παρελθόν, εκτός κι αν κάποιος από τους 2 θυμηθεί καμιά αστεία ιστορία. Και αυτές είναι οι μόνες στιγμές που είναι κάπως πιο χαλαρός και γελάει. Αλλά γενικά το κοινό μας παρελθόν μας στοιχειώνει.
Νομίζω όμως αυτό το στοίχειωμα είναι που μας κάνει να μπορούμε να δώσουμε ο ένας στον άλλο μια -ας την πω- άνευ όρων αποδοχή. Εξηγούμαι… It knocks me off my feet, αλλά… είναι ενας άνθρωπος που με ξέρει και από την καλή και από την ανάποδη: ξέρει από το τι με κάνει να γελάω σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι το πώς βιώνω το βιασμό και πώς παλεύω για τη ζωή μου. Πράγματι, αν θέλει μπορεί να μου προσφέρει αυτή την αποδοχή (στην κυριολεξία της). Κι εγώ σε εκείνον αντίστοιχα. (Συγνώμη σε όποι@ πληγώνω με τον τρόπο που μιλάω. Ειλικρινά).
Καμιά φορά κλαίει τόσο έντονα, με αναφιλητά και σπασμούς που τρομάζουν ακόμα και τον ίδιο. Δεν έχω τι να του πω σε κάτι τέτοια. Δεν πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλύτερα για να του το πω. Κάποιες φορές απλώς συμμετέχω στο κλάμα.
Δεν είμαι σίγουρη για το τι είδους σχέση έχουμε. Για εκείνον είναι μάλλον σημαντικό ότι δεν απομακρύνθηκα από κοντά του παρόλο που γνωρίζω πράγματα φριχτά που έχει κάνει -κάποια από αυτά και σε μένα. Για μένα νομίζω αυτό που με κρατάει είναι ότι ευχαριστιέμαι σε ένα βαθμό τις αντιφάσεις και τις παραδοξότητες, όπως π.χ. την αδέξια απόπειρά του να με ‘παρηγορήσει’ για τον πόνο που μου έχει προκαλέσει ο ίδιος.
Με είχε ξαναπλησιάσει κάποια χρόνια μετά τον βιασμό (στα 25-26 μας). Μου ήταν βέβαια αδύνατο τότε να δεχτώ οποιαδήποτε ‘παρηγοριά’ -ποσο μάλλον από εκείνον. Κρατήσαμε όμως μια -σεξουαλική κυρίως- επαφή τότε για κάποιους μήνες (δεν είχε μπει στη φυλακή ακόμα) (ούτε ήταν επικίνδυνος πια για μένα). Δεν ξέρω τι ακριβώς μου πυροδότησε τη σεξουαλική ένταση. Το σεξ δε μου έλειπε. Εκείνη την περίοδο είχα εύκαιρο σεξ -και πολύ καλό σεξ- από 4 συστηματικούς παρτενέρ. Και βασικά μπορούσα να βρω σεξ με οποιονδήποτε άλλον, δε χρειαζόταν να είναι εκείνος … Πιθανολογώ ότι ήθελα να μπορώ να πω ‘I fucked you παρόλα αυτά’.
Στο τώρα, μου θυμίζει -επώδυνα ομολογώ- αυτή τη γαμημένη ανάγκη που θέλεις να συνδέεσαι με κάποιον ‘γιατί έτσι’. Να φροντίζεστε χωρίς ιδιαίτερη σκοπιμότητα από πίσω.
Δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς νιώθω για εκείνον. Είμαι μάλλον σίγουρη ότι ΔΕ νιώθω αυτό το αίσθημα του υπάνθρωπου (του ζώου) που ήταν πολύ διάχυτο προς τους βιαστές, στους κύκλους που κινούμουν τότε -έως και σήμερα- (φεμινιστικές συλλογικότητες, αναρχικά στέκια κτλ), χωρίς ωστόσο να αδικώ όσ@ νιώθουν έτσι (χίλια δίκια τους δίνω!!). Απλώς σε αντίθεση με τους γύρω μου, αισθανόμουν ότι η αποστροφή δε με εξυπηρετούσε και πολύ. Αντίθετα, το να μπαίνω σε θέσεις που να προσπαθώ κάπως να τον καταλαβαίνω -να βιώνω δηλ. και να μπλέκομαι μέσα σε αυτό που νιώθει- με βοηθούσε περισσότερο. Δε μου αρκούσε απλώς να τον μισώ. Και γενικώς δυσκολεύομαι πάρα πολύ να εκτονώσω τον θυμό και την έντασή μου μόνο μέσα από το μίσος.
Όταν μαθεύτηκε για το βιασμό… Υπήρχε βίντεο το οποίο διέρρευσε (ο βιασμός ήρθε υποτίθεται ως απάντηση στο ότι τον είχα απατήσει -και του το είπα- και τελοσπάντων θέλησε να με τιμωρήσει μέσω του βιασμού και να στείλει το βίντεο στον ‘άλλο’ -όπως και το έστειλε) (ήταν ομαδικός ο βιασμός, βρέθηκαν διάφοροι στους οποίους φάνηκε καλή ιδέα συμμετέχουν κι εκείνοι για να πάρει ο φίλος τους το αίμα του πίσω και να περισώσει τον ανδρισμό του μετά το κεράτωμα, και η κάμερα/κινητό άλλαζε χέρια ανάμεσα στους καλοθελητές ανάλογα με τα ‘turns’). Τελοσπάντων, όταν κυκλοφόρησε, κάποια παιδιά από τα στέκια που κάναμε παρέα τότε τον βρήκαν και τον χτύπησαν πάρα πολύ. Τον άφησαν αναίσθητο για ώρες, νοσηλευόταν μετά για αρκετούς μήνες, και ακόμα έχει μεγάλα σημάδια από εκείνο τον ξυλοδαρμό. Να σας πω ότι δεν ένιωσα κάποια φοβερή ηθική ικανοποίηση που πόνεσε εξίσου ή μάλλον περισσότερο από εμένα. (Την αφοσίωση των ‘δικών μου’ φυσικά την ένιωσα). Είχα προσπαθήσει τότε να τον επισκεφτώ στο νοσοκομείο, αλλά δεν ήθελε να με δει και δεν επέμεινα.
Δεν ήμουν τόσο ήρεμη/ άνευρη όσο ενδεχομένως ακούγομαι τώρα. Ίσα ίσα τον πόνο τον βίωσα -και τον βιώνω- έντονα (έως και με ανακουφίζει/ελκύει -εντός ελεγχόμενων πλαισίων πια ευτυχώς).
…Μάλλον πιο πολύ ‘on edge’ θα με περιέγραφα. Ενιωθα ότι είχα στα χέρια μου μια ευκαιρία να δοκιμάσω διάφορα όρια και να παραβιάσω διάφορα ‘αναμενόμενα’, χωρίς ιδιαίτερο καταλογισμό ευθυνών (ήμουν μικρή και ταλαιπωρημένη -στα μάτια των περισσότερων- οπότε μου συγχωρούσαν διάφορα). Και ήθελα απλώς να ανακουφίζω την έντασή μου παραβιάζοντας ασύστολα ό,τι έβρισκα μπροστά μου. Τα κοινωνικά στεγανά παραβίαζα συνήθως. Πώς να σας πω, προτιμούσα να τα κάνω όλα ‘λάθος’, παρά να ακολουθήσω οδηγία (οποιαδήποτε κι αν ήταν αυτή).
Σ αυτό το πλαίσιο ας πούμε έκανα σχέσεις με δεσμευμένους/ παντρεμένους. Ή ήμουν άπιστη μέσα στις δικές μου σχέσεις. Δεν το λέω ούτε με περηφάνια. Ούτε όμως με ντροπή. Καμία ντροπή! Δεν αισθάνομαι αυτή την ηθική -και γυναικεία κυρίως- ευθύνη να διαφυλάξω το μοντέλο της μονογαμίας και τις ετεροκανονικές σχέσεις (δικές μου ή των άλλων). Και γενικώς δεν είμαι φαν της επι-φυλακής.
Θέλω να πω, την υπαρξιακή μου αγωνία την ανακούφιζα πολύ πιο αποτελεσματικά με ανυπακοή (γινόμουν -και ακόμα γίνομαι- προκλητική και αυθάδης) παρά με υπακοή και συντονισμούς (αυτό δεν… ούτε καν). Αυθάδεια επιδεικνύω κυρίως σε κάτι παντογνώστες/ σωτήρες/ ηθικο-δασκάλους/ αυτούς με τη βαρήκοη ‘παιδεία’ και το χαμογελαστό πρόσωπο. Γιατί κατά τα άλλα, το βουλώνω και ξέρω -νομίζω- να ακούω τους πραγματικά παιδεμένους (από τη ζωή). Μαθαίνω πολλά από αυτούς, σιγά μην έχανα την ευκαιρία!
Κατανόηση δε βρήκα εύκολα. Ανοχή.. οκ, έβρισκα συνήθως. Και στήριξη. Δε μπορώ να πω, και είμαι ευγνώμων. Ευγνωμοσύνη νιώθω τώρα, τότε ένιωθα φοβερά νεύρα με όσους προσπαθούσαν να με στηρίξουν (με τους τρόπους που νιώθαν οι ίδιοι άνετα). Χρησιμοποιούσα βέβαια σε ένα βαθμό αυτά που μου έδιναν: σπίτι, φαγητό, παρέα, σεξ.
Στο τώρα, δε θα έλεγα ότι ο βιασμός ήταν τόσο καθοριστικός για τη ζωή μου. Πιστεύω ότι τελικά πιο πολύ καθόρισε εκείνον παρά εμένα.
Τώρα, γιατί τον επισκέπτομαι: δε θέλω να επανορθώσουμε τη σχέση μας, ‘να φτιάξουμε τα πράγματα’. Ίσα ίσα, μου αρεσει η καινούργια σχέση που δημιουργούμε, με όλο το σφίξιμο, την αμηχανία και την ανεξηγησιά της. Αυτό έχω ανάγκη, όχι την παλιά. Έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω ότι ξαναφτιάχνει κάτι. Και σίγουρα δεν το θέλω. Θα ήθελα ίσως να με προκαλεί περισσότερο: σε πιο πολλά επίπεδα μαζί ας πούμε, ή πιο αντιφατικά, ή να μου δημιουργεί πειρασμούς/ παράλληλες σκέψεις. Να παίζουμε διανοητικά τελοσπάντων … Που δεν κάνει τέτοια…
Ανά φάσεις νιώθω ομολογώ εκείνη τη νοσταλγία να ξαναξαπλώσουμε για λίγες ώρες όπως καθόμασταν παλιά (προ βιασμού εννοώ), που ξάπλωνε ανάμεσα στα πόδια μου και του χάιδευα τα μαλλιά, χαζεύαμε τα σύννεφα (ή ό,τι άλλο διαλέγαμε για θέα) και με κοίταζε με αυτό το μπλαζέ ύφος αλλά και σαν να ήταν διατεθειμένος να μου πουλήσει την ψυχή του ξερωγώ για να συνεχίσω να τον χαιδεύω για άλλα 5 λεπτά. Ώρες ώρες μου λείπει αυτή η αίσθηση χαλαρότητας, ελευθερίας, slackerness. Τότε που το είχα δεν το ευχαριστήθηκα όπως έπρεπε. Τώρα, που ξέρω πώς να το ευχαριστηθώ, δεν το θέλω και τόσο…
Υγ. 1 μην παρεξηγείτε το ρομαντισμό μου. Μου χρειάζεται κι αυτός. Έχω ξεσκαρτάρει πολύ θυμό και πόνο για να φτάσω να πω αυτά που είπα. Ας το γυρίσω λίγο στο κυνικό/ανάλαφρο για να έρθω στα ίσια μου: θα έλεγα τελικά ότι είμαστε απλώς δύο τύποι που κάνουμε ότι ευφυολογούμε σε κάτι επισκεπτήρια φυλακών. Ακούμε πού και πού το sleeping with ghosts νομίζοντας ότι είμαστε ακόμα 16 και θα πάμε σε λίγο στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου να κάνουμε σεξ με μουσική. Σπάμε και λίγη πλάκα με το κοντράστ παρελθόν-παρόν, και τελοσπάντων γελάμε με το twist of fate που νομίζουμε ότι πετυχαίνουμε όσο κρατιόμαστε κοντά. Κι ας μη μπορούμε πια να κάνουμε εκείνες τις βόλτες. Και επίσης μας αρέσει να τσακωνόμαστε για λογοτεχνία. Στη μουσική και στα πολιτικά τα βρίσκουμε. (Και η κυνική εκδοχή μελό βγήκε… ίσως προετοιμάζομαι να πάω να τον ξαναδώ).
Υγ. 2 στην πραγματικότητα δε νομίζω ότι ο συγκεκριμένος τύπος με νοιάζεται και τόσο. Ούτε ότι έχει και πολλά να μου προσφέρει. Πιο πολύ με χρειάζεται. Τώρα στη φυλακή δεν τον πολυεπισκέπτεται και κανείς. Και επίσης, του χρησιμεύω κυρίως ως αντιπερισπασμός για να ανακουφίζεται από την υπαρξιακή του αγωνία, τις ενοχές κτλ. και λίγο για να περνάει το χρόνο του κάπως πιο σπέσιαλ. Εμένα, μου χρησιμεύει ο ρόλος του αντιπερισπασμού, βρίσκω ένα ενδιαφέρον στο να μπαίνω ανάμεσα σε εκείνον και τις ενοχές του, και μια περίεργη ζεστασιά να κινούμαι ανάμεσα στην ένταση και την αναιμία του. Μου είναι πολύ οικεία αυτή η διαρκής κίνηση κι ανησυχία, αλλά στην προκειμένη δε συμβαίνει μέσα μου -όπως συνήθως- αλλά γύρω μου. Έχει φτιαχτεί -και- εξαιτίας μου, με αφορά με κάποιους τρόπους, και νομίζω ότι αυτό είναι που μου δημιουργεί τελικά τη ‘ζεστασιά’. Δεν το καταφέρνουν αυτό εύκολα οι άνθρωποι, να με ‘περιβάλλουν’ δηλ. Με εκείνον το καταφέρνω με έναν τρόπο -παράδοξο αλλά όντως καταφέρνω να ζεσταθώ κάπως (δεν το θέλω βέβαια και για πολύ) …Ή μπορεί και να γουστάρω να μένω με άδεια χέρια… Σίγουρα πάντως μου αρέσει που διαπιστώνω και δοκιμάζω τα όρια της ανθεκτικότητάς μου: I like to tap the vein that bleeds (που λέγαν και οι placebo). Με κάνει να νιώθω δυνατή μεταξύ άλλων, και μου διασαλεύει λίγο τα ‘πρέπει’ μου. Μου αρέσουν τέτοιες ατασθαλίες (my favourite waste of time).
… Συγνώμη για τον καταιγισμό. Ειλικρινά. Και σας ευχαριστώ (πολύ όμως!!) για τον χρόνο σας. Μακάρι να είχα περισσότερο χιούμορ για να τα γράψω πιο συνοπτικά.
Συγνώμη και σε όποι@ πλήγωσα με τις περιγραφές μου.
Well… η ερώτηση μάλλον είναι: ποια πιστεύετε ότι είναι τα όρια ανάμεσα στο μπορώ, το πρέπει και το θέλω; Και γιατί στο καλό το έχω πάρει όλο αυτό για παιχνίδι; Τι είδους συναισθηματικό απόθεμα μάζευα τόσα χρόνια; Και γιατί το προσφέρω -και- σε αυτόν;
Και επί της ουσίας: νομίζω ότι δεν είμαι -απλώς- σε διαδικασία/ φάση ‘πολυλειτουργικής συγχώρεσης’ ας πούμε. Δεν είμαι και κανένας μεγαλόψυχος άγγελος. Πιο πολύ προδότρια θα με χαρακτήριζα. Ή έστω χαβαλέ. Αλλά… please, εντοπίζετε κάτι που πιθανόν παραβλέπω; Οτιδήποτε σας έρχεται, θα μου ήταν πολύτιμη μια ματιά απέξω. Φιλοδοξώ ότι είμαι έτοιμη να σας ακούσω … Υπόσχομαι πάντως να προσπαθήσω. Όχι τίποτα άλλο, όταν θορυβούμαι είναι πάντα κατόπιν, ποτέ νωρίτερα
Καμιά φορά είναι τόσο έντονα αυτά που σκέφτομαι και αισθάνομαι , που κάπου/ κάπως προσπαθώ να ξεσπάω κι εγώ. Πια έχω προσπαθήσει αυτό να το βρίσκω και να το φτιάχνω μέσα στο σεξ, και όντως οι σχέσεις μου έχουν βελτιωθεί πολύ μετά από αυτή τη μετατόπιση. Όπως και το σεξ που κάνω έχει ανέβει φουλ στην προσπάθεια να σηκώνει -και να αντέχει- τέτοια ξεσπάσματα. Και τρέχει με χίλια
ΑΠΟ ΤΗΝ – A pretty mess
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κατάφερα να κάνω λογαριασμό! (παιδεύτηκα αρκετά, και νομίζω παίδεψα και την ομάδα του σάιτ.. συγνώμη.. τελικά ήταν πολύ απλό) Ήθελα να σας ευχαριστήσω όλ@ για το ρισπόνς (και τη φιλοξενία φυσικά). Με συγκινήσατε. Και το εννοώ all the way. Μπήκατε μέσα μου. Κάποι@ παραμπήκατε. Πράγματι πολύτιμο. Και συγνώμη αν πλήγωσα. (ΣΥΓΝΩΜΗ!!) Είχα στείλει καινούργια επιστολή γιατί δεν μπορούσα να συνδεθώ στα σχόλια (μαλακία και κατάχρηση, είμαι ανυπόμονη… Αν σας προλαβαίνω ΜΗΝ τη δημοσιεύσετε). Θα κοπιάρω λίγο από αυτά που σημείωσα εκεί. Αν δημοσιευτεί και ξεχωριστά, συγνώμη για το διπλάρωμα… (δεν κάνω για τίποτα). Ελπίζω μη με βρίζετε πολύ: βρήκα και… Διαβάστε περισσότερα »
Κατά κάποιο ο τρόπο η επιστολή ξεκινάει με το θέμα ελέγχου και τελειώνει με αυτό.
(Το πως σε βλέπουν οι άλλοι, τι πιστεύουν κλπ. Αυτό ας πούμε δεν μπορείς να το ελέγξεις. Αλλά και θεμα με τον έλεγχο, ότι δηλαδή τα έχεις όλα υπό έλεγχο κλπ.)
Μπίνγκο
Η έξτρα έμφασή μου στο πώς με βλέπουν οι άλλοι μπήκε εδώ γιατί ψυχανεμίζομαι ότι θα βρω ενδιαφέρον στα συγκεκριμένα μάτια. Και κάπως δυσκολεύομαι να εξηγήσω τον εαυτό μου. Αυτό το πάσχισμα νομίζω βλέπεις.
Γενικώς δεν καίγομαι -νομίζω- και τόσο για την εικόνα μου. Όχι ότι με χαλάει η αποδοχή βέβαια (πόσο μάλλον σε έναν τομέα που τη βρίσκω και σπανίως)
Επίσης να διευκρίνησω ότι “το πως σε βλέπουν οι αλλοι” το έγραψα αναφορικά με αυτό που λες στο τέλος, για το παράπονο και το γαμωτο που σε κοιτάνε σαν εξωγήινη κλπ. [Που δεν το πιστεύω οτι ειναι οοολοοι γιιατί πχ αν ήταν και εδώ θα σε κοιτούσαν όλοι έτσι] . Ότι αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις, δεν μπορείς να ελέγξεις την αντίδραση των άλλων, μόνο την δική σου απέναντι στην δική τους.
Το μάτι σου… Αμάν!
…Μεγάλη μου τιμή…
Με ξεπερνάς κατά πολύ, συγνώμη αν σε βάζω σε πισωπατήματα. Μακάρι να ειχα να σου δώσω κάτι παραπάνω από την κουβέντα νηπιαγωγείου, αλλά δεν…
Σ ευχαριστώ. Για όλα
(έχω κλείσει ραντεβού με ψυχίατρο, το λέω και στ@ bagle πιο κάτω)
Όλοι λίγο ή πολύ έχουμε υπάρξει θύματα, θύματα μιας επιθετικής συμπεριφοράς (προσοχή δεν εξισωνω τη βάναυση κακοποίηση που δέχτηκες σε μια τόσο τρυφερη ηλικία, με μια παρενόχληση- σεξουαλική ή και όχι- που μπορεί να δέχτηκα πχ εγώ σε έναν εργασιακό χώρο σε ώριμη ηλικία). Το θύμα δεν είναι η ταυτότητα, είναι μια γραμμή στην ιστορία μας. Καλώς και δεν νιώθεις τελειωμένη. Καλώς και είσαι ανθεκτική, νικήτρια. Μην ανησυχείς λίγοι άνθρωποι ούτως ή άλλως λυπούνται πραγματικά για τους άλλους (αυτό αναφορικά με τον οίκτο που δεν θες). Όμως, αυτή η γραμμή, αυτό το “θέμα”, αυτή η πληγή πρέπει να κλείσει, για… Διαβάστε περισσότερα »
Η αλήθεια είναι πως δε χωνεύεται το να είσαι θύμα. Είναι δύσκολη λέξη να τη σηκώσεις. Ειδικά μέσα στη μάτσο κοινωνία μας, η λέξη καδράρεται αλλιώς. Κ γω, για μένα, δυσκολέυομαι πάρα πολύ να το πω και πέρασαν χρόνια μέχρι να το πω, αλλά και τώρα που το λέω πάλι λίγο δαγκώνομαι. Δε μου αρέσει. Από την άλλη, υπήρξα θύμα. Δεν είμαι θύμα, δεν είναι η ταυτότητά μου, υπήρξα όμως θύμα. Όπως και ο κακοποιητής μου υπήρξε ένας πολύ ωραίος άντρας με χιούμορ και μπρίο εκτός από κτήνος. Θέλω να σου πω ότι είμαστε πολλά πράγματα. Αυτό που με δυσκόλεψε… Διαβάστε περισσότερα »
Σ ευχαριστώ που έβαλες σε μια τάξη αυτό το χάος που έστειλα. Αυτά σκεφτόμουν. Δεν μπορούσα βέβαια να τα εκφράσω τόσο καλά και κατέληξα σε παραλήρημα(τα)
Δεν συγχωρούνται όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές, bmath, και αυτό είναι ΟΚ. Κάθε άνθρωπος λειτουργεί, όπως νιώθει. Αν δεν μπορεί να συγχωρέσει, δεν συγχωρεί.
Κλειτώ, δεν προέτρεψα κανέναν να συγχωρέσει κανέναν, ίσως έμμεσα τη προέτρεψα να συγχωρέσει τον εαυτό της. Αλλά κ αυτό έμμεσα. Δεν ξέρω τί ταυτίσεις κάνεις και που είδες ότι εγώ είμαι υπέρ της συγχώρεσης -μάλιστα έγραψα και πώς εννοώ την συγχωρεση, καμία σχέση με τη χριστιανική έννοια που συνήθως χρησιμοποιείται. Ουρανοκατέβατο μου φάινεται το σχόλιό σου.
Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση. Εγώ ερμήνευσα στο σχόλιο σου ως ενθάρρυνση για συγχώρεση όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και του άλλου.
Πρώτον να σου ζητήσω συγγνώμη εκ μέρους μου , με το πρώτο δύσπιστο σχόλιο έσπευσα να πω ότι κ γω το σκέφτηκα αλλά άφηνα πάντα το να παράθυρο της αλήθειας ανοιχτό.. Όπως είδες σου απάντησα με πίστη ότι είναι αλήθεια όλα αυτά (νομίζω φαίνεται). Κ είναι. Όσον αφορά τη κατάθλιψη, τα ναρκωτικά κ τα σφάλματα που φέρνει η ωραιοποίηση κ η τοποθέτηση ενός άντρα που μας γοητεύει σε βαθρο συνεχίζω να τα πιστεύω. Δε ξέρω πόσο έχει αλλάξει ο άνθρωπος αυτός όμως αν έμπαινα στη θέση του θα αναρωτιομουν πόσο με αγαπάει αυτή η γκόμενα ρε φίλε ακόμα κ τώρα… Διαβάστε περισσότερα »
Ρε συ, οι άντρες που σχετιζόμουν/μαι δεν είναι ακριβώς η ματσίλα που περιγράφεις. Σαφώς πατριαρχικά μεγαλωμένοι. Αλλά με κάποια ρεφλέξες υποτίθεται αντι. Τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Δηλαδή κρίνοντας εντελώς στερεοτυπικά μάλλον γκέι/ μπάι θα τους έλεγες. Σαφώς πάντως δεν έκαναν σεξ μαζί μου για να τονώσουν τον ανδρισμό τους (αυτόν έτσι κι αλλιώς μάλλον τον έκανα κομμάτια… και γι αυτό κάποιες φορές την πλήρωσα). Μπορεί να έκαναν σεξ μαζί μου για να μου πάρουν την ψυχή. Αυτό ναι. Αλλά σίγουρα όχι για φιγούρα. Πώς να ου πω, δεν είμαι κι εγώ το κατάλληλο πλαίσιο για κάτι τέτοιο. Θα διάλεγαν κάποια… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω αν αναγνωρίζετε τη σύγχρονη ψυχιατρική, αλλά είναι απαραίτητο να επισκεφτείτε ειδικό. Για πολύ συγκεκριμένο λόγο μάλιστα. Δεν αναφέρετε πουθενά στο κείμενο αν μπήκατε στη διαδικασία ποτέ. Λοιπόν, φαίνεται ότι είστε θύμα και δεν υπάρχει περίπτωση να τολμήσω να γράψω κάτι περισσότερο, απαιτείται ειδικός. Θα ξεκαθαριστούν αρκετά πράγματα μέσα σας, με τις συνεδρίες.
Ένα σχόλιο που μπορώ να κάνω, ελπίζω χωρίς αρνητικές συνέπειες, είναι ότι η πιο απλή απάντηση στο ερώτημα “γιατί πάω εκεί και τον συναντώ”, είναι ο έλεγχος.
Φανταστική απάντηση και ειδικά το τελευταίο σχόλιο.
Νομίζω, κρίνοντας από λέξεις του κειμένου, ότι έχει πάει σε ειδικό (ίσως όχι ψυχιατρο που αναφερεις) και αυτός ίσως είναι ένας πρόσθετος λόγος που τα αναλύει και προβληματιζεται
Συμφωνώ ωστοσο
Έκλεισα (ήδη από την παρασκευή). Ψυχίατρο. Σε δημόσια δομή (τα οικονομικά μου είναι: 1 υποτροφία -full time πάλι καλά-, η οποία όμως εκπνέει κι αυτή μαζί με της διορίες). Τους τελευταίους μήνες, έχω κι έναν επανερχόμενο πόνο στο κέντρο της πλάτης, ανάμεσα στους ώμους. Σπάνιος και διακριτικός. Αλλά με θορυβεί για ινομυαλγία. Και άρπαξα την αφορμή από την επιμονή σας, και το σπρωξα . Θα με ξεφορτωθείτε. Υπόσχομαι (Πες μου ΑΝ θελεις τον ‘πολύ συγκεκριμένο λόγο’. Αν θελεις. Και αν κρίνεις) (Ελπίζω μόνο να μην εννοείς κι εσύ ότι είμαι μυθομανής. Γιατί κάποια σχόλια πιο κάτω αυτό λένε ουσιαστικά. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Να με συγχωρήσεις αν αργήσω λίγο να απαντήσω, είμαι πολύ πιεσμένος. Θέλω πολύ να σου πω όμως. Αν κάνεις τον κόπο να μπεις σε κάνα δυο μέρες, θα σου έχω γράψει.
Για τώρα όμως, ο λόγος είναι ότι πρέπει να σταματήσεις τις επαφές με αυτόν τον άνθρωπο. Δε σε αφήνει να ηρεμήσεις αυτό το πράγμα που κάνεις, ας το πω μπακαλίστικα.
Θα επανέλθω.
Τις αγαπώ όλες εδώ μέσα, παρεμπιπτόντως.
Μαρίαααααααααα, σταμάτα βρε διάολε!
Συγχώρησέ με το δόλιο..περιμένω να στρώσουν λίγο τα πράγματα μετά το καλοκαίρι. Έχω κάνει πολλή υπομονή.
Τα φιλιά μου.
ΟΧΙΑ Ή ΟΞΙΑ ΜΑΡΙΑ; ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ
(το ακούω πάντως)
(η φυσικοθεραπεία δουλεύει, ακόμα και αν όντως αποδειχτεί ότι πρόκειται για ινομυαλγία, μακριά από εμάς) (και οι ασκήσεις, του αυχένα κυρίως) Κοίτα a pretty mess, πρέπει να πω ότι έχω κι εγώ ένα σωρό προκαταλήψεις, οπότε, καταλαβαίνεις, να με διαβάσεις χωρίς να δίνεις ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς υπάρχουν πολλά κινητά μέρη, σε γνωρίζω μόνο από μια επιστολή και μερικά σχόλια, οι δικές μου εμπειρίες από τις συνεδρίες κλπ κλπ. Υπάρχει μια γενικότερη οδηγία για το πώς αποφασίζουμε να μπούμε στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας. Η οποία λέει το εξής, επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουμε λίγο ή πολύ νευρώσεις (όχι ψυχώσεις, προφανώς), το… Διαβάστε περισσότερα »
Επανέρχομαι με κίνδυνο να ξανακατηγορηθώ ότι “αφήνω τα σκουπίδια μου στο φόρουμ”. Αλλά νομίζω αξίζει τον κόπο. Σε κάθε περίπτωση συγνώμη για την κατάχρηση. Σ ευχαριστώ για το σχόλιο, το περίμενα, και το ευχαριστήθηκα (σ ευχαριστώ και για το κομμάτι, χρόνια είχα να ακούσω οβερκιλλ) (κάτι λέει και ο φουκό για την ένταση και την τάξη/ χάος, αλλά δεν το θυμάμαι καλά οπότε δεν υπεισέρχομαι). Τα νιώθω φουλ άνετα/ ευρύχωρα αυτά που μου λες. Δε με στριμώχνουν ΠΟΥΘΕΝΑ. Nice move. Και σ ευχαριστώ. Να σου πω 2 πράγματα αν μου επιτρέπεις: 1. Το ζήτημα -για να είμαι ειλικρινής- ήθελα να… Διαβάστε περισσότερα »
Οι ψυχοθεραπευτές πληρώνονται κι έχουν τα εργαλεία για να αντιμετωπίσουν τέτοιες περιπτώσεις.
Οι υπόλοιποι απλά επιβαρύνονται.
(Πάντως θα στοιχιμάτιζα- όχι πολλά- πώς όλο αυτό είναι μέρος μιας εργασίας, αν όχι…θα μπορούσε )
( Τα αφήνετε… Όχι; )
Θα σου ξαναζητήσω συγνώμη αν κάπου σε έχω πληγώσει ή έστω επιβαρύνει.
…the rest is history και πάμε παρακάτω
(Για το θέμα της κατάχρησης/ κακής χρήσης του φόρουμ, έχεις προφανώς δίκιο)
Ρε συ, πλιζ μην ασχολείσαι άλλο με αυτό το άτομο από το φόρουμ. Της δίνεις ζωή χωρίς λόγο. Αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι αν είσαι στην Αθήνα, που μάλλον είσαι, μπορείς να κλείσεις ραντεβού στη δομή του 15900 που είναι στο σύνταγμα για δωρεάν συμβουλευτική. Εγώ εκεί ξεκίνησα και σώθηκα. Είναι σούπερ εξειδεικευμένες κ εκπαιδευμένες στα θέματα της κακοποιήσης, καμία σχέση με διάφορες μκο που κάνουν τσατρα πάτρα ο,τι νάναι. Αντιγράφω τα στοιχεία: Δευτέρα έως Παρασκευή 08:30 – 16:30 Νίκης 11, Αθήνα (Σύνταγμα), 105 57 210 33.17.305-6 isotita4@otenet.gr Κ να πω κ τη μαλακία μου, μιας κ… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή, μπορείτε να δώσετε τις συμβουλές σας μέσω της προσωπικής σας εμπειρίας, χωρίς προσωποποιημένες επιθέσεις.
Ζωή παίρνουν οι ετερόφωτοι μέσω της αλληλεπίδρασης.
Να που συμφωνούμε και σε κάτι!
Κρατώ ΟΛΕΣ τις επιφυλάξεις σου για τη συλλογική διαχείριση και την από τα κάτω αλληλεγγύη. Σαφώς δε φτάνει μια ξεκομμένη πολιτική διαχείριση του τραύματος/στίγματος. Ήθελα απλώς να δώσω μια έμφαση στο ότι θα ήταν ενδεχομένως κρίσιμο να φτιάξουμε, ξέρεις, ένα πολιτικό φαντασιακό κάπως πιο πολύπλοκο, πέρα από το δίπολο: τραύμα-επούλωση. Να μπορεί να δει και να παραμετροποιήσει (αφενός) το φάσμα ανάμεσα στο τραυματισμένο και στο healed, και (αφετέρου/κυρίως) την περιπλοκή στην αναζήτηση των διεξόδων, τη μικρολεπτομέρειά τους. …Δεν τα εξηγώ πολύ καλά. Ελπίζω να με πιάνεις κάπου. Πολύ σ ευχαριστώ για τις πληροφορίες που μου έγραψες. Έχω ήδη κλείσει ραντεβού… Διαβάστε περισσότερα »
<3
(για την αλληλεγγύη δεν έχω καμία επιφύλαξη, όπως γράφεις κ συ παρακάτω είναι το πρώτο και το κύριο, ο μόνος τρόπος, πολιορκητικός κριός και αγκαλιά ταυτόχρονα, και για το λόγο αυτό πιστεύω ότι πρέπει να δίνεται βαρύτητα στις σχέσεις. Βάλλονται πάρα πολύ οι σχέσεις σήμερα και τα θεωρητικά εργαλεία όλου του κόσμου δε θα τις σώσουν από μόνα τους, νομίζω. Ξέρεις μωρέ, έχουν δει κ μένα πολλά τα μάτια μου σε αυτούς τους κύκλους. Από πάρα πολύ καλά μέχρι ο,τι να ναι και μη χειρότερα, οπότε νομίζω ότι τα εργαλεία από μόνα τους δε φτάνουν)
Νομίζω ότι καταλαβαίνω ακριβώς τι λες…
Και θα συμφωνήσω σε μεγάλο βαθμό
Για σκουπίδια πάντως, φαίνεται να τα οσμίζεσαι κι από μακριά, μιας κι είσαι πάλι εδώ μετά από τόσες μέρες.
Η ειρωνία ξεκινάει όταν εκλείπουν τα επιχειρήματα.
Εγώ το’χω πει (και με βρίζουν χαχαχ), όταν μπαίνουν ένας ένας, μία μία στη συνέλευση, το πρώτο που πρέπει να λένε, είναι : Με λένε τάδε και είμαι αστός/αστή. Όπως στους ΑΑ ένα πράγμα. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο καλύτερα θα ήταν όλα τώρα. Με τρέλανες, έτσι που το είπες από μόνη σου κατευθείαν. Με πέθανες. Ευχαριστώ. Παρεμπιπτόντως, η δική μου φάση ξεκίνησε στα δεκάξι, Νοέμβρη του ’95, iykyk. Η αλήθεια είναι ότι θα περνούσες από στρες τεστ το σάιτ αυτό, αν ξεκινούσες με αφετηρία αντιλήψεις του “χώρου”. Συμφωνώ απολύτως με τα σχόλια που κάνεις για το “περιθώριο”. Έχω κι… Διαβάστε περισσότερα »
Αν και γνώστης του χώρου και του περιθωρίου, άραγε, συναινείτε στο ότι έχουμε γίνει κοινωνοί ακραίων, ποινικών πράξεων ; εν αγνοία μας;
Μαρία, ποιός ακριβώς είναι ο παραλληλισμός;
Στην περίπτωση που αναφέρεις αναγκαστικά γίνατε κοινωνοί μιας ποινικής πράξης που πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης.
Αν είχες την πληροφορία ξώφαλτσα, κατά λάθος, χωρίς να μπορείς να τη διαχειριστείς ίσως να ήταν κάτι κοντινό, που θα σε βάραινε χωρίς να το έχεις επιλέξει.
Μαρία, όταν μας το σερβίρουν στο πιάτο το στιφάδο, πόσο αθώοι;
Δεν το παρήγγειλα, ρε φίλε…
( Τα crimes ουδεμία σχέση με αισθητική οιουδήποτε… )
Εντάξει, συμφωνώ. Η αλληλεγγύη μπορεί να ανοίξει παντού τρύπες. Έχει δυναμική. Είναι όπλο. Δεν απορρέει -απλώς- από την τάξη ή από το κοινό τραύμα. Έχει τη δύναμη να τα επαναπλαισιώσει με καινούργιους τρόπους και να διαταράξει -έως διασχίσει/γαμήσει- τα όρια τους. Και μπορεί να δέσει ποικιλοτρόπως ανθρώπους ακόμη και από ετερογενή μπακγκρραουντ. Συμφωνώ! Συμφωνώ απολύτως
Εμένα η οχλαγωγία μ αρέσει. Έκανα κάποτε (προ 10ετίας) ένα μάθημα στο πανεπιστήμιο (ανάλυση συνομιλίας) στο τέλος του οποίου μας κάλεσε ο καθηγητής να φέρουμε πραγματικά δεδομένα. Του έφερα μια μεγαλούτσικη απομαγνητοφώνηση από μια τέτοια συνέλευση. Στην οποία εναλλάσσονταν κυρίως 4-5 ομιλητές/τριες (όχι πολλοι δηλ). Ήταν ωστόσο αδύνατο να καταγραφεί με τα διαθέσιμα εργαλεία αυτή η τεράστια ποικιλία διακοπών/ επικαλύψεων, η χορωδιακότητα τελοσπάντων, που είχε καταγραφεί ακουστικά, ώστε να αποτυπωθεί επαρκώς απομαγνητοφωνημένη σε κείμενο. Όπως επίσης δεν επαρκούσαν τα εργαλεία της ανάλυσης (τα οποία σε μεγάλο βαθμό είναι φτιαγμένα στη βάση της δυτικής/ αστικής νόρμας του ‘μιλάει 1 κάθε φορά’).… Διαβάστε περισσότερα »
Η πλάκα είναι ότι: -και ενώ ο καθηγητής ήταν κάθετος στην αρχή απέναντί μου συνολικότερα (είχαμε συνεργαστεί π.χ. πάνω στο φύλο σε άλλη δουλειά και ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΜΕ μέχρι να τον πείσω να βάλουμε queer θεωρία και θεωρία αγένειας), τελικά δείχνει πια να τον έχω πείσει για τους πειραματισμούς μου και αρχίζει να γίνεται και ο ίδιος αρκετά πιο κριτικός (καμία φορά με ξεπερνά) -εκείνοι οι τύποι από τη συνέλευση, από την άλλη, έχοντας πια μεγαλώσει, απομακρύνθηκαν τελείως από το ‘χώρο’ και δεν εννοώ μόνο σωματικά, αρχίζει και τους ξινίζει το όλο πλαίσιο (με έναν από τους τελευταίους που κρατούσα επαφή, χωρίσαμε… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ σε αγαπώ να ξέρεις
(τώρα η μελισσούλα με κόλασε λίγο, θα δω τι θα κάνω)
Έχοντας υπάρξει κι εγώ θύμα βιασμού να αναφέρω αρχικά ότι η επιστολή σου μου προκάλεσε ένα σφίξιμο κυριως γιατί όπως αναφέρει κι ο bagle και οι λοιπές συγχωριανές δεν γραφεις πουθενά ξεκάθαρα αν έχεις λάβει ψυχολογική/ψυχιατρική βοήθεια και υποστήριξη μετά τον ομαδικό βιασμό σου, έστω κι αργότερα ως ενήλικη. Αυτό που διαπιστώνω είναι ότι πάρα τις αναφορες σου σε σούπερ σεκσακι, διδακτορικό, τους φίλους και την ψιλοκομπλε σχέση με την οικογένεια σου δεν έχεις πλήρως αντιληφθεί ίσως τι έχει πράξει ο συγκεκριμένος μαλακας εις βάρος του σώματος σου, του πνεύματος σου, της προσωπικότητας σου, της αξιοπρέπειας σου και βασικά ολόκληρης… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ ρε Soulara
🏄♀️
Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να επ;να λάβουν το τραύμα τους προσπαθώντας να το λύσουν (πχ. βλέπε γυναίκες με κακοποιητικο πατέρα που κάνουν σχέση με κακοποιητικους άνδρες). Μήπως γι’αυτό συνεχίζει η γραφουσα να έχει σχέση μαζί του? Κάτι προσπαθεί να του αποδείξει πιστεύω, ότι αυτός απέτυχε και αυτή παρόλα όσα πέρασε πέτυχε?
Έχει μέσα του και ένα εκδικητικό κομμάτι θεωρώ ασχέτως αν η γραφουσα δε θέλει να το παραδεχτεί.
Εύστοχα τα ερωτήματα σου, ψυχοεπιστημονας δεν είμαι, σε κάθε περίπτωση και για να μην παρεξηγηθώ, πιστεύω ότι οι άνθρωποι συνηθως και συχνά είναι ικανοί για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο, ένας κακοποιητης φυλακισμένος με την κατάλληλη υποστήριξη και καθοδήγηση θα μπορούσε να σταματήσει να είναι κακοποιητης, το ίδιο ισχύει και για τον φασίστα χρυσαυγίτη, τον κύρ Παντελή της γειτονιάς, τον ρατσιστή ή οποιονδήποτε μισογύνη ή μισάνθρωπο κυκλοφορεί εκεί έξω. Δεν γεννιομαστε αλλά γινόμαστε και στην πορεία διαμορφώνουμε χαρακτήρα ανάλογα με το περιβάλλον, κατά την αποψαρα μου.
Η οποιαδήποτε στροφή προς την ποιότητα είναι δύσκολη αλλά όχι ακατόρθωτη.
Θεωρητικά συμφωνώ οτι ειναι δυνατή η αλλαγή αλλά επι του πρακτέου, ειδικά σε κάποια ιδιαιτέρως ειδεχθή εγκληματα αναρωτιέμαι μήπως οι θύτες έχουν περάσει κάποια γραμμή από την οποία δεν υπάρχει επιστροφή. Πχ οταν ενας έχει βιάσει, βασανίσει και σκοτώσει μια γυναίκα, πως να αναμορφωθεί? Αυτά ειναι πράγματα που γίνονται με προμελέτη, ψυχρά, το μυαλό του ατόμου αυτού έχει ξεφύγει από τα ορια, θέλει να κάνει κακό, πραγματικά δεν ξέρω αμα μπορώ να πιστεψω οτι επανέρχεται όντως.
Δεν νομίζουν ότι προσπαθεί κάνεις να επαναλάβει το τραύμα του, δεν γίνεται με πρόθεση δηλαδή, ασχέτως αν συμβαινει
Είπα ότι δε θα ξαναγράψω σ αυτό το site για δικούς μου λόγους, αλλά αυτό το ΨΕΜΑ πρέπει να πεθάνει. Γιατί αυτή η καραμέλα επιτρέπει στα τραυματισμένα άτομα να υποκύπτουν στο φυσικό compulsion του τραύματος και να το επαναλαμβάνουν σαν λούπα στην κόλαση, γεγονός που ωφελεί κακοποιητές και πάσης φύσεως predators MONO. Κανένα τραύμα δε λύνεται με αυτό τον τρόπο. Μόνο παρατείνεται. Επειδή κάτι είναι γνώριμο δε σημαίνει ότι είναι και θεραπευτικό. Η γράφουσα χρειάζεται κάποιον ειδικό και μάλιστα με εμπειρία σε αντίστοιχες περιπτώσεις (γιατί κυκλοφορούν και πολλοί σκιτζήδες) για να την οδηγήσει ασφαλώς, πέρα και έξω από το τραύμα.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ειναι πιστευω συνειδητή η επανάληψη αυτή που λες με σκοπό την επίλυση του τραύματος. Απλά στα άτομα που έχει καταπατηθεί ο αυτοσεβασμός συμβαίνει το παράδοξο να νιώθουν ενοχές για αυτό που τους συνέβει και πέφτουν σε μια λούπα αυτοτιμωρίας γιατι νομίζουν οτι αυτό τους αξίζει. Εγω πιστεύω η γράφουσα έχει επαφές μαζί του γιατι προσπαθεί να τον εξανθρωπίσει, να δημιουργήσει μια εικόνα του που να την βοηθά να ακυρώσει στο μυαλό της αυτό που της έκανε. Δεν νομίζω οτι δεν έχει καταλάβει τι της συνέβη, μάλλον της έρχεται βαρυ και το έχει σπρώξει από το προσκήνιο με τον τρόπο… Διαβάστε περισσότερα »
Εσένα σε θέλω φίλη μου.
🐥
Πόσο ωραίο σχόλιο, Soulara. Ακριβώς to the point.
Λυπάμαι πολύ που έζησες μια τόσο τραυματική εμπειρία.
Σε ευχαριστώ 🙏, νομίζω οι περισσότερες εδώ μέσα έχουμε τουλάχιστον από μια τραυματική εμπειρία να διηγηθούμε, στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς, Κλειτώ.
Όλα αμοιβαία, στέλνω υπέροχο pan pan μαζί με την πάντα πρωτοπόρο Nalyssa Green (Είναι η αγάπη)🌸
💙
(Σου τα έχω ξαναγράψει, ελπίζω να μη δημοσιευτει εις διπλούν): Ρε συ με συγκίνησες να ξέρεις. Πώς να σου πω, σ ένιωσα μέσα μου. Ή μάλλον εσύ με ένιωσες. Strange feeling. Δεν το βρίσκω εύκολα. Πράγματι αυτό που επισημαίνεις είναι το πρόβλημά μου: αδυνατώ να πάρω τον εαυτό μου στα σοβαρά. Αν το κάνω φοβάμαι ότι ίσως θα μείνω μόνη μου. Όσο με πλησιάζω βρίσκω πράγματα μέσα μου που νομίζω ότι δύσκολα θα άντεχε κανείς -ειδικά εφόσον δεν είναι και δικά του. Ή τουλάχιστον δε θα τα άντεχε χωρίς να τον κάψω κι εκείν@. Ή τέτοιους ανθρώπους συνάντησα εγώ μέχρι… Διαβάστε περισσότερα »
Σε αντιλαμβάνομαι και εύχομαι η επικοινωνία με ολες τις συγχωριανες εδώ στο αμποχωριο να αποτελέσει την αφορμή να συνεχίσεις την θεραπεία με την καθοδήγηση επαγγελματία ώστε να βρεις τα βήματα σου, αυτή την φορά σε άλλο ρυθμό και σε αλλο πιο ομαλό έδαφος γιατί εκεί που περπατάς τώρα το μονοπάτι είναι γεμάτο πατριαρχικες κοτρωνεσ, όλο απότομες στροφουλες και στο μεγαλύτερο μέρος του ανηφορικό και με πολλές τσουκνίδες που σου προκαλούν έντονο κνησμό στα πόδια σου γιατί φοράς μια ζιπ κιλότ και σαγιονάρες, μαρη, κάπως ξυπόλυτη στ’ αγκάθια προχωρεις και το κυριότερο χωρίς βασικές προμήθειες, γδφ, what a mess. Μαζέψου, να… Διαβάστε περισσότερα »
Τι είχαν μέσα τα καταραμένα τα ….;γιατί ειμαστε έτσι από το 2020 και μετά όλοι και όλες και ολ@;Τι σας συμβαίνει ρε παιδιά;Τι μας συμβαίνει;Τι λες κοπέλα μου;Τι ρομαντικόποίηση ενός βιαστή είναι αυτή;Τι λες κορίτσι μου; Πήγαινε σε έναν ψυχίατρο να μιλήσεις.Οχι ψυχολόγο .Ψυχίατρο .Είμαι από τις κοπέλες που έχω αποδεχτεί ότι με πλησιάζουν περίεργοι ,αλλά ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ,δε τους κυνηγάω και δεν δικαιολογώ τις μλκιες τους .Τι γίνεται ρε γυναίκες;τι απελπισία είναι αυτή;Έχω και καιρο να ανοίξω εφαρμογή γιατί είχα σχέση τώρα ένα χρόνο και τώρα παπαλα.Τι γίνεται;δεν κουνιέται φύλλο;Και με τους φυλακισμένους βιαστές θα τακιμιασουμε;Δεν είμαστε καλά .Δεν είμαστε καθόλου… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να σου πω βρε κοπέλα μου. Εμένα μου μοιάζει σαν να βρέθηκες σε δύσκολες συνθήκες και έμαθες να είσαι η ηρωίδα κάποιας δραματικής ταινίας. Και από τη μία θέλεις να ισορροπίσεις αλλά από την άλλη δεν θέλεις να αφήσεις αυτό που νιώθεις ότι σε κάνει πρωταγωνίστρια στη ζωή σου. Σαν να είσαι εθισμένη στη δραματοποίηση της καθημερινότητας σου. Χρειάζεσαι αυτή την επαφή γιατί μάλλον τα υπόλοιπα είναι πολύ πεζά. Δεν έχουν βαθύτερο νόημα, κάτι να αναλύσεις. Τι να σου πω… ή θα ζεις έτσι (και ίσως είναι κάποιος μηχανισμός άμυνας που όντως σε βοηθάει) ή θα το δουλέψεις (και… Διαβάστε περισσότερα »
ωραία η άσκηση δημιουργικής γραφής, ίσως περιόρισε τις αναφορες στην ποπ “ψαγμένη” μουσική, χάνει την αίγλη της στο πολύ. Καλοί οι Κέρουακ, Μπάροουζ, ο Μποκούφσκι ήταν μισογύνησ και συντηρητικός δεν μπαίνει στην ίδια πρόταση μαζί τους. Δεν ξέρω κανέναν ποινικό που ήταν τόσο διαβαστερός αλλά ούτε και “επαναστάτη” που τους κόπιαρε στα 16 του…ίσως αν τοποθετούσες την ισορία λίγο παλιότερα? να ήταν πιο ρετρο? Νικολα¨θιδη έχεις διαβάσει? Το Μοντεζούμα σου προτείνω…
Το είπες τόσο κομψά, πραγματικά. Ήταν η πρώτη μου σκέψη, εκτός κ αν… αυτό που σχολίασα πιο πάνω στο σχόλιο του/της bagle.
Πολύ πιθανό
Ότι δηλαδή δεν παίζει να είναι αληθινή η ιστορια γιατί δεν παίζει να διάβαζε Μπουκοφσκι; (Και ο Μπαροουζ μισογυνης ηταν btw)
Και δεν παίζει ποινικος να ηταν τόσο διαβαστερος, γιατί… γιατί δεν ξέρω, αποκλείεται άτομο στην φυλακή να διάβαζε λογοτεχνία.
Στη φυλακη καποιος μπορει να διαβαζει λογοτεχνια. Στα 16 του να διαβαζει λογοτεχνια, να κοπιαρει αυτά που διαβαζει με τη φιλη του, να τη βιαζει ομαδικά, να διαρρεει το βιντεο για εκδικηση, να τις τρωει απο καποοιυς αλλους μονο και μονο για τη διαρροη του βιντεο κτλ; Κι ολα αυτά το 2010; Ουτε στην πιο διαστραμμενη κολλεγιακη ταινία του Χόλυγουντ, γκανγκ ψαγμενο σιριαλ του HBO
1ον το κείμενο δεν έχει καμία λογοτεχνικοτητα, που έχουν κατα κανόνα οι τρολιες. Είναι δυσνόητο γιατί είναι σκέψεις, οι ίδιες και ίδιες στο κεφάλι της. Και εγώ διάβασα στα 12 Κενιζε Μουράτ και στα 13 Μελβιλ, ότι τι δλδ ; (Και δεν φλεξαρω, έτσι για το παραδειγμα). Εντάξει, 16 μικροί οκ αλλά πχ στα 18 ήξερα και άλλα άτομα που διαβάζαμε μπιτ λογοτεχνία κλπ δεν είναι και κάτι. Για το βίντεο που λες , τι είναι τόσο απίστευτο, ότι τράβηξαν βίντεο? Που παίζει πχ να τις είχαν δώσει χάπι βιασμου ή οτιδήποτε? Και επειδή λέει αυτό με τα στέκια, νομίζω… Διαβάστε περισσότερα »
Εκεί με την επεξήγηση με τα κινητά κ τα turns ειπα ώπα ..βρε λες να είναι όλα μούφες; Γενικά τραβηγμένη λιγο η ιστορία αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι να πω. Άβυσσος η ψυχούλα
Μάλλον δε θα έχει ιδιαίτερο νόημα, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Νομίζω ότι προκαταβάλεις το τι σημαίνει ηλικία με βάση το ταξικό αστικό default. Στερεοτυπικά δηλ. Δεν είναι όλα τα 16χρόνα ίδια. Δεν είναι το ίδιο ένα 16χρονο που έχει αφήσει το σχολείο από τα 11 και μεγαλώνει σχεδόν μόνο του (γιατί αυτό το 16χρονο ήταν εκείνος). Βάλε με το μυαλό σου πού μπορεί να έχει φτάσει για να επιβιώσει. Και λέω βάλε με το μυαλό σου για να μην τα περιγράφω εγώ με αυτό το ύφος, το ‘λογοτεχνικό’ όπως λες, και τα σχολάς ως… Διαβάστε περισσότερα »
Ρε κοπέλα μου, τί κάθεσαι και ασχολείσαι με άτομα που διάβασαν την ιστορία σου, τη θεώρησαν ψέυτικη ……..καιαιαιαιαιαι… δε το κράτησαν για τον εαυτό τους αλλά μπήκαν σε κόπο να κάτσουν να γράψουν την αποψάρα τους/πάτησαν λάικ με στόχο:
Α. Να μας κάνουν σοφότερους;
Β. Να συνεισφέρουν στο διάλογο;
Γ. Να απλώσουν ένα χέρι ενσυναίσθησης και βοήθειας; ή
Δ. Τίποτα από τα παραπάνω;
Αν διάλεξες τη κουρτίνα Δ. συγχαρητήρια! Κέρδισες μια μαρμάρινη πλάκα με την επιγραφή “στης Φαν..” ωχ σόρρυ, “στου κουφού τη πόρτα όσο θέλεις βρόντα” και ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου τζάκι ο για της βόλτες σου στη θάλασσα.
Γιατί νοιώθετε ότι πρέπει να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας; Γιατί νοιώθετε ότι χρωστάτε κάτι; Από την άλλη ούτε κι οι σχολιαστές χρωστούν χτύπημα στην πλάτη. Εμφανίζετε μια απεγνωσμένη, δικαιωματική, ανάγκη για αποδοχή. Εκθέσατε πτυχές της ζωής σας και αναγκαστικά γνωρίζατε ότι θα κριθείτε. Αντίθετα, ενοχλείστε από κάποια σχόλια, σας πληγώνουν,γιατί; Επειδή θεωρούν μυθιστορηματική τη ζωή σας; Οι περισσότεροι θα κολακεύονταν από μια τέτοια κριτική. Αντίθετα εμφανίζετε μια παθητικοεπιθετική συμπεριφορά ως άμυνα. Πήρατε αυτό που θέλατε από σχόλια; κατανόηση; ταύτιση; Ακόμα και τώρα, πιστεύετε ότι ξέρετε καλύτερα πού πηγαίνετε… Η ζωή δε μας χρωστάει. (Μόνο μέσα από δυσκολίες, δημιουργείται κάτι μεγάλο,… Διαβάστε περισσότερα »
Και έλεγα τον τελευταίο καιρό, να δεις που ο λογαριασμός της lucid dream έχει αλλάξει χέρια. Δώξα τω θεώ παναγιαμ’ τίποτα δεν άλλαξε, όλα στη θέση τους είναι. Το victim blaming το καλό το ορθόδοξο. (Ο μόνος λόγος που απαντάω στο σχόλιό σου είναι γιατί μας διαβάζει η θεματοθέτρια). Θεματοθέτρια είπαμε, γυαλούμπα, παραλία, βεντάλια και εν τω γκιώνει σου <3
Δεν σας κρύβω δεν διάβασα όλο το ποστ.
Σταμάτησα στα ερωτήματα που θέσατε και νομίζω ότι χρειάζεστε επαγγελματικές συμβουλές και καθοδήγηση,είναι πολλά τα θέματα που πρέπει να σκαλίσετε κυριολεκτικά για να ισορροπήσετε κάποια στιγμή.
Κάνετε ναρκωτικά; Πιστεύω πως ναι ..Πως να ηρεμήσει αυτός ο πόνος; πως να γεμίσει το κενό; Μόνο με σεξ δε φτάνει. Η καταθλιψη σας επισκέπτεται κ εκείνη αραιά κ που ή είναι πιο τακτικη τελευταία; Ξεχνιεστε με sex (drugs;) and rockanroll ; Διαβάζετε Τζακ Κέρουακ κ Μπουκόφσκι που σας έμαθε ο “φίλος” για να εντυπωσιάζει τις έφηβες τότε που ήταν έφηβος; Επειδή τωρα είναι φυλακισμένος. Γιατί άραγε; Ξέρω κ άλλες γυναίκες που γοητεύονται από τα κακά παιδιά κ που πιστεύουν ότι θα τους αλλάξουν. Ξέρω γυναίκα που έκανε παιδί κ παντρεύτηκε έναν μπλεγμένο με τη νύχτα. Τον περίμενε να βγει… Διαβάστε περισσότερα »
Σχέφτηκα πάρα πολλά όσο διάβαζα την επιστολή σου αλλά φοβάμαι να τα αναφέρω καθώς δεν εχω τις απαραίτητες γνώσεις και καμία ανάλογη εμπειρία οπότε θα πω μόνο το εξής: Αν σε απασχολεί τόσο πολυ το ζήτημα πρέπει να ξεκινήσεις θεραπεία για να εντοπίσεις την πηγή του ζητήματος.
Μίλα σε ειδικό, για να βάλεις αυτή την ιστορία στις πραγματικές της διαστάσεις. Υπήρξες θύμα άγριας κακοποίησης και ενώ όταν σου συνέβη ήσουν απροετοίμαστη, τώρα έχεις τον έλεγχο και μπορείς να μην ξαναδείς ποτέ αυτό τον “άνθρωπο”. Μην του δίνεις περισσότερη αξία απ’ όση έχει και μην τον λυπάσαι. Δεν θα σε βοηθήσει αυτός να καταλάβεις, ούτε θα σε βοηθήσει να συνδεθείς με τον εαυτό σου. Είναι ένας “άνθρωπος” που σε κακοποίησε άγρια και αυτό σε άλλαξε-οι άνθρωποι αλλάζουν, όταν έχουν κακοποιηθεί σε πολύ μικρότερο βαθμό από αυτό που περιγράφεις. Δεν θα βρεις σε αυτόν τις απαντήσεις. Περισσότερο με σύνδρομο… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ζητήσω συγνώμη για αρχή γιατί δε κατάφερα να το διαβάσω όλο. Κι όχι γιατί κουράστηκα ,αλλά γιατί άρχισε να μου κάνει κάποιο τριγγερ. Όπως κι άλλες γυναίκες εδώ έχω περάσει κι εγώ σε νεαρή ηλικία διάφορα . Όχι ομαδικό βιασμό όπως εσύ, αλλά βιασμό από αγόρι εντός σχέσης, ο οποίος με τη βία έκανε κάτι που δεν ήθελα , ενώ αυτόν τον ήθελα . Οπότε ενώ ένιωθα και τον πόνο και ένα σωρό άσχημα , δεν μπορούσα να τον κατηγορήσω τότε. Όπως επίσης κι ένα ξυλοδαρμό για τον ίδιο λόγο που χρησιμοποίησε και ο βιαστής σου σε εσένα. ”… Διαβάστε περισσότερα »
Πιστευες/πιστεύεις ότι υπέφερε για όσα σου έκανε ή για όσα μέσω αυτού έπαθε ο ίδιος; Άλλαξε δηλαδή κάτι, ένιωσε remorse (δεν μου ρχεται η λεξη) ή πάλι ο εαυτός του;
Μαράκι αγαπημένο, εγώ που έχω μπει βαθιά μέσα στο χορό (τον δικό μου χορό βέβαια), θα σου πω αφενός ότι πολύ σε ευχαριστώ και κατα δεύτερον ότι όντως δε μας νοιάζει τί έχει απογίνει το εκάστοτε κτήνος. Μας νοιάζει μόνο στο βαθμό που θέλουμε να μας έχει ξεχάσει για να είμαστε ασφαλείς. Βέβαια θα σου πω ότι δε πιστεύω ότι τέτοια άτομα μετανιώνουν ποτέ. Για να μετανοιώσεις πρέπει να νιώθεις και λίγο και αυτοί παριστάνουν πολύ καλά ότι νιώθουν αλλά είναι τελείως απανθρωποποιημένα άτομα.
Δε ξέρω τι είχε στο μυαλό του. Ξέρω μόνο ότι τον έτρεχαν μετά σε αποτοξινωσεις και σε ψυχοθεραπείες . Ξέρω ότι έλεγε ότι ντρέπεται σε όλο τον κισμο.
Κάποια στιγμή με τη ψυχοθεραπευτρια πιάσαμε σαν θέμα συζήτησης τη διαφορά της ντροπής από την ενοχή και κάπως είχα καταλήξει ότι δεν τον απασχόλησε το τι είχε προκαλέσει σε εμένα , αλλά στον εαυτό του. Αλλά και πάλι δε μπορώ να ξέρω .
❤️❤️
Ρε δεν με νοιάζει τι έπαθε αυτός, ούτε της είπα να αναλάβει μια νοητική ευθύνη.
” Για κάποιον λόγο ένιωθα καλά όταν μάθαινα ότι υποφέρει για όσα μου έκανε από δικές του κουβέντες σε άτομα κοινούς γνωστούς”
Ρώτησα αν πιστεύει ότι υποφέρει για την ζημιά που έκανε στους άλλους ή στον εαυτό του
Ναι άλλο να το θεωρείς “βάρος ” , άλλο “ευθυνη” Και αν με ρωτάς γιατί χρειάζεται, το αναλύει η lioness παρακάτω, όταν αναφέρει τη συζήτηση με την ψυχοθεραπευτρια. Στην μεν πρώτη περίπτωση ο θύτης λυπάται τον εαυτούλη του και γι αυτό υποφέρει, άρα παραμένει ο ίδιος @ρχιπ@π@ρας που ήταν, στην μεν δεύτερη λυπάται για αυτό που προκάλεσε σε κάποιον, οπότε υπάρχει και μια μεταστροφή. Και νομίζω όταν το θύμα το ξεκαθαρίζει μέσα του κάνει καλό στο θύμα. Γιατί συνήθως βοηθάει να αναγνωρίσει τον @ρχιπ@π@ρα ως είναι. Το ρώτησα γιατί έγραψε ότι χαίρεται που ο τύπος υποφέρει για όσα της έκανε… Διαβάστε περισσότερα »
well said!!!
Σ ευχαριστώ για το μοίρασμα και που ασχολήθηκες. (Ρωτάω εσένα, γιατί μου φάνηκε ότι κάπου/ κάπως ίσως ταιριάζουν κάποιες σκέψεις μας. Αν όμως παίζω με τον πόνο σου, με σχολάς συνοπτικά. Και συγνώμη προκαταβολικά για την κατάχρηση) Πού πιστεύεις ότι είναι το πρόβλημα αν απομονώνω το παρελθόν από το παρόν; Ή τελοσπάντων τους 2 ανθρώπους (τον ‘τότε’ και τον ‘τώρα’); Ότι δεν απομονώνονται; Ή ότι το κάνω αυτο-θεραπευτικά και θα αποτύχει σίγουρα; Γιατί εγώ αισθάνομαι ότι έχω κάποιες άμυνες να μη πνιγώ. Ή σε περίπτωση που νιώσω να πνίγομαι έχω αφήσει νομίζω ένα περιθώριο ασφαλείας να σηκωθώ να φύγω. Αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Sorry που πετάγομαι αλλά νομίζω εδώ το σχόλιό μου ταιριάζει περισσότερο. Οταν πρωτοδιάβασα την επιστολή σου δεν σχολίασα για έναν βασικό λόγο. Ενώ εξιστορείς τα γεγονότα και τις σκέψεις σου, δεν βρήκα πουθενά να εκφράζεις κάποιον προβληματισμό με την τροπή που έχει πάρει η ζωή σου σήμερα. Ίσα ίσα που δηλώνεις πολύ ευχαριστημένη. Άρα τι να σου πω; Τι να σου πει ο οποιοσδήποτε; Παραμένει βέβαια το ερώτημα, γιατί έστειλες την επιστολή αν όλα βαίνουν καλός στην ζωή σου, αλλά απάντησες και αυτό το ερώτημα. Την έστειλες γιατί αναρωτιέσαι αν κάτι πάει στραβά με εσένα που δεν αισθάνεσαι/βιώνεις το τραύμα… Διαβάστε περισσότερα »
ΑΚΡΙΒΩΣ αυτός είναι ο λόγος που έστειλα. Ακριβώς. Ήθελα να ανοίξω τη συζήτηση προς τα εδώ: τον κοινωνικά αναμενόμενο τρόπο διαχείρισης του τραύματος, τη διαχείριση του στιγματισμένου εαυτού κτλ. Και πώς αυτά είναι -και- πεδίο ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ διαχείρισης. Ήθελα να πω:
Και τι θα γίνει αν διαβάζαμε τα τραύματα όχι μόνο με όρους ψυχικού κόστους και κατανάλωσης του εαυτού; Αλλά και ως πεδίο αναδημιουργίας; Ως ευκαιρίες επαναεπινόησης χώρων και σωμάτων; (δεν τα λέω καλά, βιάζομαι) (αλλά χάρηκα πολύ με το σχόλιό σου)
Σωστή
Ωχ μάνα μου. Εχθές δεν μπήκα γιατί το πρόγραμμα ήταν φουλ. Μπήκα το βράδυ και διάβασα όλα αυτά που πέρασες. Μι αγκαλιά από εμένα. Λίγα ποστ τα έχω πάρει στο κρεβάτι μου και τα δικά σου είναι από αυτά. Δε παίζεις με τον πόνο μου. Έχουν περάσει πολλά χρόνια, σκέψου είμαι 45 και η νύχτα που υπήρξα θύμα ήταν όταν ήμουν 20. Έκτοτε δεν έχω ξαναυπαρξει. Οπότε θεωρώ ότι πήγε καλά. Δεν μπορώ να μπω σε τόσο βαθιά νερά και να σου απαντήσω σε αυτά που ρωτάς. Νομίζω δεν έχω τα εργαλεία και φοβάμαι ότι θα κάνω λάθος. Μόνο στην… Διαβάστε περισσότερα »
Και θα συμπληρώσω με κάποιες σκόρπιες σκέψεις που μου ήρθαν μόλις. Η ταμπέλα του θύματος ναι είναι βαριά , κι εγώ την είχα μισήσει , όπως και όλες τις συγκαταβατικες συμπεριφορές μετά τα χαιδεματα και όλους αυτούς που ένιωθαν ότι θέλουν να με προστατέψουν . Γι αυτό και τους ξεκοψα. Δεν έχω κρατήσει καμμία επαφή από εκείνη την εποχή. Έφτιαξα μια άλλη περσόνα που δεν ήταν θύμα. Το μόνο άνθρωπο που κράτησα ήταν το φίλο που έμεινε μαζί μου δυο μήνες μετά , για να με βοηθάει μέχρι και στη τουαλέτα να πηγαίνω γιατί ούτε να χ€σω δεν ήμουν σε… Διαβάστε περισσότερα »
Δε θα μπω στη διαδικασία να σκοτώσω με λέξεις αυτά που με έκανες να νιώσω. Τα κρατάω και σ ευχαριστώ. Να σου πω μόνο ότι έχω υπάρξει junkie του πόνου. Καταλαβαίνω ακριβώς αυτό που περιγράφεις. Ή μάλλον εσύ με κατάλαβες και το είπες. Εγώ ξανακακοποιήθηκα και αργότερα (εντός σχέσης επίσης). Τις έχω πληρώσει γενικώς τις ακροβασίες ακριβά. Χωριστήκαμε και του άφησα μέσα στο χέρι μια χούφτα χάπια. Πήρα κι εγώ μαζί μου φεύγοντας άλλη μια για μένα. Εγώ δεν τα πήρα ποτέ. Εκείνος τα πήρε. Δεν τον ξαναείδα. Παραμόνο σε μια σακούλα το επόμενο μεσημέρι Όπως το λες όμως, τι… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχεις κάνει ποτέ ναρκωτικά αλλά του άλλου του άφησες μια χούφτα χάπια στο χέρι;
Wtf
Δικά του ήταν τα χάπια σερλοκ χολμς. Το agency το έβαλα σε εμένα (είπα δηλ: ‘του έβαλα μια χουφτα χάπια’) γιατί τα χάπια δεν προορίζονταν για να τα πάρει όλα μαζί. Ας το κάνω νια νια: Αφού τέλειωσε το ‘σκηνικό’, άνοιξα το μπουκάλι του, έβγαλα έξω ό,τι είχε μέσα, τα μοίρασα, πήρα τα μισά, του έδωσα τα υπόλοιπα και έφυγα από το σπίτι του. Το υπονόημα που του άφησα ήταν ότι θα τα πάρω (θα τα καταπιώ ντε). Και αυτός να κάνει ό,τι κρίνει (το disclaimer για τα ναρκωτικά το έκανα λόγω του ‘σπέσιαλ κ’ που είπα, -αργκό για την… Διαβάστε περισσότερα »
Σακούλα…εννοείς αυτό που φανταζομαι