Γεια σε όλους,

Παίρνω την πρωτοβουλία να αναφέρω την παρακάτω ιστορία με έμπνευση το project safe Athens.

Αρχικά θα ήθελα να πω ότι αντίστοιχα φαινόμενα συμβαίνουν παντού από την μεγαλύτερη πόλη ως το μικρότερο χωριό. Η περιοχή δεν έχει καμία σημασία είτε είναι “καλή”, “κακή”, κέντρο ή απόκεντρο.

Η δική μου εμπειρία πήρε υπόσταση στην Ξάνθη. Ήμουν φοιτήτρια, δεύτερο έτος. Ερχόμενη από μια αντίστοιχα επαρχιακή πόλη δεν σκεφτόμουν ότι κινδυνεύω στον δρόμο, δεν έδινα σημασία τριγύρω όταν περπατούσα. Μέχρι που άρχισα να δίνω.

Βράδυ Σαββάτου λίγο καιρό μετά το καρναβάλι της πόλης γυρνάω σπίτι μου στη μία το βράδυ. Καταλαβαίνω ότι κάποιος έρχεται από πίσω μου με περίεργη συμπεριφορά, παραπατάει, φαίνεται μεθυσμένος. Δεν δίνω σημασία το θεωρώ τυχαίο. Με προσπερνάει, προσποιείται ότι μπαίνει σε μια πόρτα αυλής και εγώ θεωρώ ότι όντως μένει εκεί. Προχωράω και μόλις μπαίνω στο στενό που ήταν το σπίτι μου βρίσκει την ευκαιρία και με αρπάζει από πίσω, με κολλάει σε ένα τοίχο, πιέζοντας τα χέρια μου στα πλάγια. Τα κλειδιά που είχα στο χέρι έτσι κι αλλιώς, δεν έφταναν όχι να του κάνουν ζημιά ούτε να τον ακουμπήσουν. Μου ψιθυρίζει στο αυτί τι θέλει να μου κάνει. Παγώνω και δε μπορώ να σκεφτώ τι να κάνω.

Για πολύ καλή μου τύχη, με αφορμή το καρναβάλι έτυχε να συναντήσω κάποιον φίλο που μου περιέγραψε αντίστοιχη εμπειρία που είχε εκείνος στον δρόμο και αυτό που τον έσωσε ήταν ότι προσποιήθηκε ότι θέλει, ξενερώνοντας έτσι αυτόν που του επιτέθηκε με αποτέλεσμα να τον αφήσει. Δεν ξέρω πως μου ήρθε εκείνη τη στιγμή και εγώ με την σειρά μου είπα στον σιχαμερό αυτό άνθρωπο “αν σου πω ναι τι θα κάνεις;”  Με άφησε επιτόπου και αφού τρόμαξε ότι μπορεί να τον χτυπήσω με τα κλειδιά μου γύρισε και έφυγε.

Σε άλλη περίπτωση κάποιος με ακολουθούσε στον δρόμο για το σπίτι με μηχανάκι και κράνος και με κάθε ευκαιρία σταματούσε και αυνανιζοταν, ήξερε που μένω και με περίμενε στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Πλέον δεν περπατάω ποτέ στον δρόμο χωρίς να παρατηρώ ποιος περπατάει κοντά μου μέρα, νυχτα. Θα ήθελα να νιώθω ασφαλής, η ασφάλεια μου να μην είναι θέμα τύχης, να μη με νοιάζει πάλι όπως παλιά. Δεν γίνεται! Εγώ δεν πήγα ποτέ στην αστυνομία, τώρα πέντε χρόνια μετά, το μετανιώνω. Ίσως να μην είχαν κάνει τίποτα, ίσως να με πρόσβαλαν αλλά το γεγονός ότι δεν έκανα απολύτως τίποτα και το δέχτηκα σαν κάτι που συμβαίνει, με βασανίζει ακόμα..

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αθηνά

__________

Safe Athens: Βοηθήστε μας να κάνουμε την Αθήνα μια πόλη ασφαλή για τις γυναίκες

Υποδείξτε μας ποια σημεία της πόλης είναι μη ασφαλή και πού σας έχουν συμβεί τρομακτικές ιστορίες.

ΠΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΑΣΧΗΜΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΕΔΩ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News