Ήταν ξημερώματα Πρωτοχρονιάς 2019.. στον κεντρικό δρόμο ήσυχης περιοχής των Δυτικών προαστίων . Σε ένα σημείο με κεντρική αγορά, μαγαζιά, καφετέριες και κόσμο που επέστρεφε από τη νυχτερινή του διασκέδαση. Στον παράλληλο δρόμο βρισκόταν το πατρικό μου σπίτι. Σε ένα μέρος που ανέκαθεν ενέπνεε ασφάλεια και σιγουριά να κυκλοφορείς. Δεν πέρασαν 3 λεπτά που αποχωρίστηκα από την παρέα μου για να προχωρήσω μόνη μου πλέον στο στενό που οδηγούσε στο σπίτι μου. Αρκετά κοντά τους αλλά αρκετά μακριά τους ώστε να μην μπορούν να με δουν και ούτε να με ακούσουν. Περπατούσα ανέμελη χωρίς ίχνος υποψίας του τι πρόκειται να συμβεί. Αισθάνομαι ένα δυνατό σπρώξιμο στην πλάτη και πέφτω στην άσφαλτο σοκαρισμένη για το τι ακριβώς συνέβαινε. Ένας άνδρας μου τράβαγε την τσάντα, ενώ παράλληλα εγώ κράταγα αντίσταση μην μπορώντας να συνειδητοποιήσω αυτό που συνέβαινε. Φυσικά απέσπασε την τσάντα κι άρχισε να τρέχει προς το τέλος του δρόμου.

Η αδρεναλίνη μου χτύπησε κόκκινο από το σοκ και την αδικία της στιγμής και εντελώς ενστικτωδώς, μάζεψα από την άσφαλτο το ένα μου γοβάκι στο χέρι και με το άλλο στο πόδι, άρχισα να τρέχω και να φωνάζω κλαίγοντας και τρέχοντας, κουτσαίνοντας ξωπίσω. Μάταια φυσικά καθώς είχε γίνει καπνός, κι ίσως καλύτερα έτσι. Οι φωνές μου έβγαλαν στο μπαλκόνι γείτονες που παρέμειναν κρυμμένοι, άλαλοι κι άπραγοι πίσω από τις τέντες στα μπαλκόνια τους…Κάλεσα την αστυνομία η οποία έσπευσε αμέσως στο σημείο (αλλά δυστυχώς αφού το κακό έχει συμβεί, όπως πάντα). Κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης με άφησε με ένα σπασμένο χέρι κακώσεις, αλλά το σημαντικότερο, με πολύ πολύ φόβο μέχρι και σήμερα.

Το βίωμα αυτό μου απέδειξε ότι πουθενά και καμιά ώρα δεν είναι μια γυναίκα ασφαλής. Ακόμη κι έξω από το σπίτι της. Ακόμη κι 7 η ώρα το πρωί που οι κυρίες της γειτονιάς έχουν ξεχειλίσει στους δρόμους για να πάνε στην εκκλησία για την Πρωτοχρονιάτικη ακολουθία. Έκτοτε, αποφεύγω να κυκλοφορώ μόνη, ειδικά όταν σκοτεινιάζει. Και κάθε φορά μέχρι να κλειδώσω πίσω την πόρτα του αυτοκινήτου μου η της πόρτας του σπιτιού μου, η καρδιά μου σφίγγει από τρόμο.

Προς όλες τις γυναίκες που κυκλοφορούν εκεί έξω μόνες, τις παρακαλώ να προσέχουν! Να μην περπατάνε με ακουστικά στα αυτιά, να μην περπατάνε ανέμελες ακόμη και στα πιο πολυσύχναστα μέρη, να μην θεωρούν κανένα δρομάκι ακίνδυνο, γιατί δυστυχώς παντού μπορεί να υπάρχει κάποιος που είτε από στέρηση δόσης, είτε στέρηση χρημάτων, είτε στερήσει αγάπης, μπορεί να επιχειρήσει να σας στερήσει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να κυκλοφορείτε στον δρόμο ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΙ ΑΝΕΜΕΛΕΣ, όπως αξίζει σε όλες μας. Εύχομαι αυτό κάποια στιγμή να αλλάξει με αστυνόμευση(;)με αποτελεσματική προστασία των κατοικων(;) με πραγματικές συλλήψεις των επιτηδιων(;). Με εκπαίδευση για αυτοπροστασία(;).. πλέον λέω και μη χειροτερα….!!!! δεν πτωούμαι…αλλά συνεχίζω και θα συνεχίσω να προσέχω όσο είναι δυνατόν.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία

__________

Safe Athens: Βοηθήστε μας να κάνουμε την Αθήνα μια πόλη ασφαλή για τις γυναίκες

Υποδείξτε μας ποια σημεία της πόλης είναι μη ασφαλή και πού σας έχουν συμβεί τρομακτικές ιστορίες.

ΠΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΑΣΧΗΜΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΕΔΩ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News