Σα να πρέπει να αποδείξω ότι αξίζω να βρίσκομαι στον χώρο μου

Είμαι πλέον 30 ετών, με αυτό που θα λέγαμε «συμβατική εμφάνιση» γυναίκας — αδύνατη, με μακριά μαλλιά, νεανικό πρόσωπο, χαρακτηριστικά που η κοινωνία θεωρεί γλυκά ή “ευχάριστα”. Έχω αυτό που αποκαλούν κάποιοι baby face, το οποίο είχε και η μητέρα μου, που ακόμα και στα 65 της δείχνει γλυκιά και νεότερη από την ηλικία της.

Όσο θελκτικό κι αν ακούγεται αυτό, στην πραγματικότητα —ειδικά σε μια χώρα σαν τη δική μας— λειτουργεί συχνά σε βάρος μου. Νιώθω διαρκώς μια έμμεση υποτίμηση, κυρίως από άντρες μεγαλύτερης ηλικίας, ειδικά αν κατέχουν ανώτερες ή διοικητικές θέσεις. Είναι σαν να πρέπει να αποδείξω ότι αξίζω να βρίσκομαι στον χώρο μου, ότι δεν είμαι “ένα κοριτσάκι που απλώς φαίνεται συμπαθητικό”.

Εργάζομαι στον τομέα της υγείας, με ουσιαστικά προσόντα, τόσο ακαδημαϊκά όσο και εμπειρικά — είμαι ήδη στο στάδιο του διδακτορικού. Δεν κοκορεύομαι για όσα έχω καταφέρει, γιατί δεν είμαι η μόνη, αλλά όταν βρίσκομαι σε μια συζήτηση, έχω κάθε δικαίωμα να αναφέρω τα βήματα και τη δουλειά που με έφεραν ως εδώ.

Κι όμως, πολύ συχνά, δεν με παίρνουν στα σοβαρά. Βλέπουν την εμφάνιση και καταλήγουν αυθαίρετα: «μικρούλα, μάλλον κάπου σπουδάζει». Δεν με προσβάλλει αυτό καθαυτό — αλλά το ότι δεν αναγνωρίζεται τίποτα από όσα έχω χτίσει. Πρέπει πάντα να εξηγώ, να αποδεικνύω, να τεκμηριώνω για να με αντιμετωπίσουν με τον ίδιο σεβασμό που δίνουν αυτόματα αλλού. Και μόλις δουν πώς δουλεύω και τι γνωρίζω, συνήθως το εκμεταλλεύονται: είμαι ευγενική, δεν αντιδρώ με φωνές ή ένταση — και το περνάνε για αδυναμία.

Ακόμα και στην καθημερινότητα, βλέπω τη διαφορά. Στον δρόμο, η «μαγκιά» και η έλλειψη σεβασμού στοχεύουν εμένα, ενώ στον σύζυγό μου, ποτέ — κι ας παραβαίνει συχνά τον ΚΟΚ.

Εκείνος, που είναι στον ίδιο επαγγελματικό χώρο, απολαμβάνει σχεδόν καθολική αποδοχή και αναγνώριση. Εγώ; Είμαι πιο πολύ «η γυναίκα του», και υποψήφια μάνα. Συγγενείς και γνωστοί δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη μήτρα μου και το πότε «θα κάνει παιδί» παρά για όσα έχω πετύχει. Με φυσικά μόνιμα θέματα συζήτησης από πλευράς τους “τι θα μαγειρέψω αύριο” και τι ζώδιο δείχνω.

Μέσα σε όλο αυτό, παρατηρώ και κάτι βαθιά άδικο και εξοργιστικό: τη διαφορά στους μισθούς. Ίδιες δουλειές, ίδια προσόντα, και όμως, συχνά καταλήγω να παζαρεύω για τα αυτονόητα. Όχι γιατί υστερώ κάπου, αλλά επειδή κυριαρχεί ακόμα μια σιωπηλή (ή και ρητή) αντίληψη: «η γυναίκα δεν είναι ανάγκη να έχει μεγάλο μισθό, ο άντρας να φέρνει τα λεφτά στο σπίτι». Είναι σαν να θεωρούν ότι δουλεύουμε “για το χαρτζιλίκι μας”, όχι για να σταθούμε αυτόνομα, με αξιοπρέπεια και ισότητα. Κι αυτό δεν το βιώνω μόνο εγώ. Το συζητάω με άλλες γυναίκες στον χώρο, και βλέπω το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται.

Νιώθω διαρκώς ότι γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να παίξουν τον ρόλο του μέντορα, του παιδαγωγού, του “σοφού” — και πάντα σε νεαρές γυναίκες απευθύνονται έτσι. Μα εγώ δεν είμαι κοριτσάκι. Όταν το κόβω αυτό ευγενικά από νωρίς και αποκαλύπτω ποια είμαι και τι κάνω, μαζεύονται και —το χειρότερο— παρεξηγούνται κι από πάνω.
Νομίζω πως περισσότερο θέλω με εκφράσω δημόσια τα παραπάνω παρά να εκμυστηρευτώ κάτι βαθύτερο, όμως ορισμένες ημέρες με ζορίζει αυτή η πραγματικότητα, αυτή η καθημερινότητα με την προχειρότητα και την τσαπατσουλιά σε όλους τους τομείς της Ελλάδας.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας, θα εκτιμούσα και τα προσωπικά σας βιώματα/απόψεις.

ΑΠΟ ΤHΝ – Τ.Α.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News