Έχω σχέση ή αγνοώ τα red flags;

Θα έχει πολύ πράμα και ανάλυση η κατάσταση και αυτό επειδή θεωρώ ότι πρέπει να έχετε όσο πιο καθαρή και σφαιρική εικόνα γίνεται. Βρίσκομαι σε μεγάλο αδιέξοδο στη σχέση μου και δεν ξέρω αν έχω εγώ το πρόβλημα, αν πρόκειται απλώς περί ασυμβατότητας ή αν όντως ο άνθρωπος αυτός είναι κακός και δεν κάνει για μένα.

Γνωριστήκαμε τον Σεπτέμβριο του ’25 διαδικτυακά. Εγώ 24 εκείνος 29. Εγώ μένω εξωτερικό για σπουδές τα τελευταία 6 χρόνια εκείνος μόνιμα Ελλάδα. Εκείνη την περίοδο δεν ψαχνόμουν ούτε είχα προσδοκίες για κάτι -πόσο μάλλον εξ αποστάσεως-, ωστόσο αναπτύχθηκε μια συμπάθεια και μια τακτική επικοινωνία. Από πολύ γρήγορα ξεκίνησε τους ενθουσιασμούς και τα πλάνα. Ανυπομονούσε ήδη από αρχές Οκτωβρίου να κλείσει εισιτήρια, έκανε οικονομία για να γίνει η συνάντηση το Γενάρη και γενικά το σχεδίαζε ήδη από πολύ νωρίς. Το βρήκα πολύ αξιόλογο και έντιμο, αν και για τα δικά μου δεδομένα όλη αυτή η γρηγοράδα ήταν λίγο υπερβολική. Είναι πολύ ευφυής, αστείος, ειλικρινής, εκφραστικός και γενικά πολύ ευθύς με τις προθέσεις του. Είναι ανοιχτό βιβλίο, τα πετάει πολλές φορές αφιλτράριστα και γενικά είναι πολύ έξω καρδιά. Έχει ΔΕΠΥ, το οποίο έχει επηρεάσει πολλούς τομείς της ζωής του. Ενθουσιάζεται πολύ γρήγορα, θέλει πολλαπλά ερεθίσματα για να διαβάσει, παθαίνει αναλαμπές, μπορεί να σου προτείνει 80 διαφορετικά πράγματα, διακόπτει, και πολλές φορές είναι σαν να ζει στον κόσμο της κυριολεξίας. Φαίνεται να μην το ΄χει πολύ με τα σχήματα λόγου, πλάκες, υπονοούμενα κτλ. Επίσης έχει την τάση να τα ωραιοποιεί όλα, ακόμα και πράγματα που είναι προβληματικά. Ο συγκεκριμένος λοιπόν προέρχεται από μια πολύ φτωχή, οικονομικά αφελής, μη-προνοητική και ας μου επιτραπεί ζημιογόνα οικογένεια δύο ηλικιωμένων ανθρώπων που βρίσκονται πια στα 70κάτι τους. Είναι μοναχοπαίδι, η μόνη πηγή εισοδήματος/στήριξης στο σπίτι. Ζούσαν μια ζωή on survival mode μεροδύλι μεροφάι. Έδωσε πανελλήνιες 2 φορές, μπήκε σε πολύ καλές σχολές αλλά λόγω της κατάστασης του (ψυχολογικής και οικονομικής) δεν έβγαλε καμία. Δεν πήγε στρατό, δεν έκανε και πολλά τα πρώτα χρόνια μετά το λύκειο, μετά μπλέχτηκε σε περίεργες καταστάσεις με περίεργο κόσμο και μετά ξεκίνησε να κάνει άκυρες δουλειές για να τα βγάζει πέρα.

Συναντηθήκαμε λοιπόν αρχές Γενάρη, ήρθε αυτός εδώ καθώς αυτό ήταν το πιο εφικτό. Καταφέραμε να βρεθούμε παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε την οικονομική άνεση για ταξιδάκια και συναντήσεις. Στη συνέχεια το κανονίζαμε εναλλάξ, πήγαινα εγώ Ελλάδα κάποια Σ/Κ, ερχόταν αυτός εδώ, όπως μπορούσαμε τέλος πάντων. Από κοντά ήταν πολύ χύμα, και εγώ γενικά δεν είμαι καθόλου συνηθισμένη σε αυτά. Είμαι πιο εσωστρεφής, χαμηλών τόνων, θέλω το χρόνο μου να νιώσω άνετα και να μάθω τον άλλο. Αυτός είναι και σεξουαλικά πιο έμπειρος και μακράν πιο απελευθερωμένος θα πω από εμένα, δεν έχει αναστολές ήθελε να ορμήσει στο ψητό επί τόπου. Εγώ λοιπόν είμαι τυπάκι που για τον χ ψ λόγο δεν λειτουργώ έτσι. Ήμουν πολύ επιλεκτική ως προς το σε ποιον θα δωθώ συναισθηματικά και σωματικά, και τέλος πάντων έχω περάσει καταστάσεις που είχαν ως αποτέλεσμα να “μπλοκάρω” και να “κλειδώσω” εντελώς σαν άνθρωπος για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχω κάποια θεματάκια δικά μου που σαφώς με επηρέασαν και στο ερωτικό. Επειδή λοιπόν όταν υπάρχει η απόσταση και γίνεται η συνάντηση από κοντά καλώς ή κακώς υπάρχει και μία “πίεση” στην ατμόσφαιρα του να αξιοποιήσουμε τον λίγο χρόνο που μας μένει μαζί, να μην τα πολυλογώ, το κάναμε αλλά δεν αισθανόμουν καλά. Ένιωσα πολύ παραβιασμένη. Δεν με άκουγε, έκανε τα δικά του, αισθανόμουν δυσφορία, πόνο και γενικά επικοινωνία 0. Ο ίδιος αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και οποτεδήποτε συνέβαινε κάτι την ώρα εκείνη σταματούσα επί τόπου και προσπαθούσα με κάθε τρόπο να βοηθήσω. Σεβόμουν απόλυτα τις ανάγκες του άλλου. Δεν μπορώ να πω ότι εξέλαβα το ίδιο από μεριάς του. Δεν ξέρω αν φταίει το ΔΕΠΥ, το ότι ίσως βρίσκεται στο φάσμα, αν χάνεται στην κοσμάρα του, ή αν όντως δεν ξέρει να σέβεται όρια. Δεν φάνηκε να το κάνει κακοπροαίρετα, απλώς έχω την εντύπωση ότι ζει σε μια δική του φούσκα και δεν καταλαβαίνει. Παρά ταύτα δεθήκαμε πολύ στο ταξίδι. Η επιστροφή του στην Ελλάδα τον επηρέασε πάρα πολύ σωματικά και συναισθηματικά, αρρώστησε, έπεσε σε κατάθλιψη και ένιωθε πολύ πεσμένος. Συνεχίσαμε την επικοινωνία σχεδιάζοντας την επόμενη αντάμωση. Το βλέπαμε και οι δύο σοβαρά.

Κάπου προς το Μάρτιο οι γονείς του λαμβάνουν μια αρκετά υψηλή οικονομική αποζημίωση για κάτι που συνέβη στο παρελθόν. Επί τόπου, κόβει τη δουλειά μαχαίρι, γίνεται ληθαργικός και τον παίρνει από κάτω ΑΣΧΗΜΑ. Επίσης, τα ΄παιξε όταν του ήρθε το χαρτί για το στρατό. Φοβάται πάρα πολύ για το μέλλον, για το τι θα γίνει με τους γονείς, μην γίνει κανα έκτακτο, είναι καταχρεωμένος μέχρι το Θεό, δε θα μπορεί να δουλεύει κιόλας, θα πρέπει να μείνει ένα χρόνο εκτός, μετά τι και πώς με εμάς, πώς θα βγει, τι θα γίνει με τις εξετάσεις του κτλ… Εν ολίγοις, παράτησε το διάβασμα για την πιστοποίηση που ήθελε να πάρει, δεν τα πήγαινε καλά στις εξετάσεις του, κανένα κίνητρο, συγκέντρωση ή όρεξη για ζωή. Λέει ότι τον τσάκισε ο αποχωρισμός, ότι δε μας κάνει καλό η απόσταση και γενικά του μαζεύτηκαν πολλά. Πολλή αβεβαιότητα για το μέλλον. Δεν ξέρω αν όλα συνέπεσαν μαζί, πάντως αυτός θεωρεί ότι η περίοδος που πήραν αυτά τα χρήματα ήταν επιτέλους η ευκαιρία να ανασάνει και να ξεκουραστεί. Γενικά, παθιάζεται πάρα πολύ με το κράξιμο των νεόπλουτων, τα περί ταξικής συνείδησης και χάνεται μόνος του σε μονολόγους και ατελείωτα ξεσπάσματα για το σύστημα, για το ότι η ζωή είναι άδικη και ένα κάρο τέτοια. Σαφώς δεν έχει άδικο, αλλά αν θέλετε την ειλικρινή μου γνώμη, όση ενέργεια ξοδεύει στο να αναλώνεται σε αυτό το πράγμα, άλλη τόση αν αφιέρωνε στο να κάνει κάτι να βοηθηθεί ο ίδιος και να καλυτερεύσει τη ζωή του δε θα ήταν εδώ που είναι τώρα θεωρώ. Και δεν είναι ότι εγώ είμαι καμιά με ανέσεις, αλλά μου είναι αδιανόητο όσες δυσκολίες και αν έχω περάσει από τα 18 μέχρι τα 29 μου να μην έχω κουνηθεί βήμα από τη θέση μου και να είμαι μεμψίμοιρη, μονίμως να μου φταίει κάποιος άλλος. Δεν έχει αφήσει μισό φράγκο στην άκρη όλα αυτά τα χρόνια, δεν ξέρει τι εστί οικονομική ασφάλεια/σταθερότητα και παρόλα αυτά θέλει και παιδί. Μμμμναιι…

Όλη αυτή η καταθλιψούρα, το καθισιώ και οι σχολιασμοί της επικαιρότητας κράτησαν κανα 4μηνο.. Γενικά δεν ήταν καλά ψυχολογικά και παρά το ότι μιλούσαμε κάθε μέρα, δεν του βγαινε αυτή η κάψα το ίδιο (έστω να το κρατήσουμε ζωντανό κάπως μέσω απόστασης στο πιο spicy κομμάτι). Από κοντά έβγαινε μια χαρά, αλλά όπως και να χει περισσότερο χρόνο περνάμε χώρια παρά μαζί, επομένως το να διατηρήσεις το ΠΙΚΑΝΤΙΚΟ θέλει προσπάθεια. Ήμασταν συνέχεια στο τηλέφωνο κάθε μέρα, εκφράζαμε συναισθήματα και σχεδιάζαμε την επόμενη συνάντηση. Λέει ότι δε μπορεί να λειτουργήσει όταν είναι τόσο χάλια ψυχολογικά και παρά τους προβληματισμούς μου, έδειξα κατανόηση και δεν τον πίεσα παραπάνω.

Έρχεται λοιπόν εδώ ξανά πριν από ένα μήνα και πάλι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε μόνοι μας στο δωμάτιο δεν σεβόταν τα όρια μου. Ξεκινούσε τα δικά του. Εγώ ήθελα το χρόνο μου, να κάνω το μπάνιο μου, να βγάλω τα πράγματα μου να νιώσω άνετα στο χώρο και έπειτα κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε. Αυτός ξεκίνησε “τι δε σου βγαίνει πια;” “δε χαίρεσαι που ξαναβρισκόμαστε;” “δεν ξέρω, σαν να μη σε ψήνει και πολύ” “έχουμε να βρεθούμε τόσο καιρό και κάνεις έτσι;” Επαναλαμβάνω, δεν είχε καμία σχέση με την ερωτική μου επιθυμία, απλώς δε μου βγαίνει υπό πίεση, βεβιασμένα και με τόση γρηγοράδα. Τέλος πάντων, στη μια βδομάδα που έκατσε το κάναμε 1.5 φορά. Περισσότερο κοιμόμασταν γιατί πήραμε αμάξι και ήμασταν πτώματα από τις εκδρομές. Στο ταξίδι αυτό λοιπόν κατά τη δική μου κρίση φάνηκαν πολύ έντονα οι διαφορές μας. Το ότι εγώ είμαι planner και control freak ας πούμε ενώ αυτός είναι πέρα βρέχει, χαοτικός και αμόκ της τελευταίας στιγμής, Το ότι μπορεί να τον περιμένω ίσα με 2,30 ώρες να πάρει μπρος να ετοιμαστεί να βγούμε ενώ όταν του λέω περίμενε σε 10′ κατεβαίνω με έχει πάρει 3 τηλέφωνα και κάνει σαν μικρό παιδί τέρμα υπερκινητικός και μου λέει να βιαστώ.Το ότι δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ένα μέρος να πιούμε έναν καφέ. Το ότι μιλάει μόνος του αδιάκοπα ώρες ατελείωτες και γίνεται κουραστικός. Το ότι κάνει αναφορές στο παρελθόν και σε ζωές άλλων λες και είναι κολλημένος.

Και τώρα πάμε στο καλύτερο: Κατόπιν μιας μέρας με πάρα πολλές εντάσεις και τσακωμούς, είναι βράδυ και ξαπλώνουμε. Δεν κοιμόμαστε, παρά συζητάμε στο σκοτάδι. Δεν ξέρω πώς το φέρνει η κουβέντα, αλλά από το πουθενά κάνει αναδρομή στο παρελθόν. Και αρχίζει να μου ξεφτύνει κάτι πράγματα ασύλληπτα…Από ποινικό μητρώο, ακραία γραφικές λεπτομέρειες στιγμών με πρώην, συμπεριφορές και πράξεις που έδειχναν ότι είναι τέρμα σκατόψυχος, εκδικητικός και παλιάνθρωπος. Το ξεκαθαρίζω ότι δεν προκάλεσε κακό σε κανέναν. Δεν είναι το θέμα τόσο το τι έκανε, όσο το τι σημαίνει αυτό για το ποιον ενός ανθρώπου που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο… Αυτά που άκουσα με στοιχειωσαν. Δε μπορούσα να τα βγάλω από το κεφάλι μου. Πάγωνε το αίμα μου το στομάχι μου είχε γίνει κόμπος. Αισθάνθηκα ότι δεν έχω ιδέα ποιον έχω δίπλα μου. Μετάνιωσα που προχώρησα μαζί του. Βιάστηκα γενικά πάρα πολύ. Απογοητεύτηκα με τον εαυτό μου.

Πολλές φορές μου ανέφερε ότι νιώθει ότι έχει ξαναγεννηθεί μαζί μου. Ότι ξεκινάει μια νέα ζωή. Ότι το παρελθόν δεν έχει καμία σημασία. Ότι τα αφήνει όλα πίσω του. Ότι θέλει να αφεθεί, να εμπιστευτεί και να αγαπήσει ξανά. Ότι λέει κάτι και το κάνει. Ότι είναι τίμιος. Ότι ξηγιέται ξεκάθαρα χωρίς μα μου σου του. Ότι ρισκάρει και το πολεμάει παρά τις δυσκολίες. Δεν είχα ιδέα σε τι αναφερόταν μέχρι εκείνη τη νύχτα…

Δεν είναι ότι δεν πιστεύω στη “σωτηρία” των ανθρώπων, ούτε πάω να σταυρώσω κανέναν. Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε, αποκτούμε νέα βιώματα και αναθεωρούμε… Ωστόσο πίστευα ότι ο άνθρωπος που είχα μπροστά μου μοιραζόταν τις ίδιες αξίες και τρόπο σκέψης με εμένα επειδή πήγαζε από μέσα του, όχι επειδή υπήρξε χωμένος μέχρι το λαιμό στα σκατά και αποφάσισε ξαφνικά μια μέρα να δοκιμάσει και τον άλλο δρόμο… Επίσης το παρελθόν για το οποίο μιλάμε δεν είναι και πάρα πολύ μακρινό, επομένως δεν ξέρω τι να πιστέψω πια… Δεν ξέρω αν όντως το εννοεί ότι τα άφησε όλα πίσω του και αλλάζει ή αν είχε ανέκαθεν τόση κακία μέσα του..

Αντιμετωπίζω πολλά προβλήματα. Έχω μεταιχμιακή, δυσκολεύομαι να συνδεθώ με ανθρώπους, βιώνω τα συναισθήματα μου πολύ έντονα και όλο αυτό που συμβαίνει δεν βοηθάει καθόλου. Όποτε μιλάω για πράγματα που με φέρνουν σε δύσκολη θέση στη σχέση μας στενοχωριέται, σοκάρεται, τα αγνοεί και λέει ότι είμαι αγνώμων. Θεωρεί ότι έχει κάνει τόσες θυσίες για τη σχέση μας παρά τις όσες δυσκολίες και ότι δεν του τα αναγνωρίζω. Επίσης λέει οτι οι διαφορές μας δεν αποτελούν dealbreaker για αυτόν ωστόσο εγώ αισθάνομαι πολύ μπερδεμένη. Υπήρξα χρόνια μόνη μου μετά από κάποιες δυσάρεστες καταστάσεις που βίωσα και τώρα όλο αυτό που γίνεται δεν μου ξεδιαλύνει το τοπίο. Νιώθω πολύ μεγάλη σύγχυση και θολούρα.

Αυτός με βλέπει σοβαρά και περιμένει να τελειώσει η θητεία να ζήσουμε μαζί. Πλέει σε πελάγη ευτυχίας και γενικά το ζει λίγο μόνος του στο δικό του όνειρο. Εγώ προβληματίζομαι και έχω θορυβηθεί απίστευτα μετά από όλο αυτό που έγινε στο ταξίδι. Δεν είμαι πια σίγουρη για τίποτα, σκέφτομαι να κάνω πίσω. Έχω εγώ το πρόβλημα; Αξίζει να το παλέψω; Μπορώ να ξέρω αν είναι σωστός και τίμιος απέναντι μου (έστω ότι έκανε μ@λ@κιες στο παρελθόν από εφηβική ηλιθιότητα); Υπάρχουν πολλά πράγματα που με ενοχλούν και που γενικά δεν το βλέπω να τραβάει… αυτός θεωρεί ότι όλα δουλεύονται και λύνονται.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Valentina

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News