Από τη Μαρία
Η ιστορία εξελίσσεται πριν 20 χρόνια, στα 16 μου. Στο φροντιστήριο που πήγαινα λειτουργούσαν μόνο 2 τμήματα γιατί ήταν παράρτημα. Οπότε ο μεγαλύτερος αριθμός παιδιών που βρισκόταν εκεί ήταν 7-8.
Πήγαινα δευτέρα λυκείου τότε.Με τους καθηγητές τα πηγαίναμε πολύ καλά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πιο φιλικό το κλίμα καθώς όπως ανέφερα και παραπάνω τα παιδιά ήταν ελάχιστα και συγκεκριμένα στο δικό μου τμημα ήμασταν μόλις 3 κορίτσια.
Κάποια στιγμη στα μέσα της χρονιάς, δυσκολεύτηκα λίγο στο μάθημα των μαθηματικών. Τότε ο καθηγητής προσφέρθηκε 2 φορές την εβδομάδα να μου κάνει μάθημα ιδιαίτερο στο φροντιστήριο, πριν αρχίσει το κανονικό μάθημα.
Δεν έφερα αντιρρήση, δε θα πήγαινε ποτέ το μυαλό μου σε κάτι άλλο.
Κατά τη διάρκεια του τρίτου μαθήματος, αυτός ο άνθρωπος με στρίμωξε μέσα στο θρανίο, άρχισε να με αγκαλιάζει και να με φιλάει. Προσπαθούσα να τον σπρώξω για να φύγει αλλά ήταν μάταιος ο κόπος. Φώναζα ελπίζοντας ότι κάποιος θα ακούσει. Το φροντιστήριο όμως ήταν άδειο. Αφού μου έκανε ότι μου έκανε, μου είπε ότι με αγαπάει και ότι όταν γίνω 18 θα έρθει να με ζητήσει από τον μπαμπά μου. Λίγο αργότερα που είχαμε το κανονικό μάθημα με τα υπόλοιπα παιδιά, έκανε το μάθημα του κανονικά σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Να σημειώσω ότι ήμουν παρθένα, κάτι που έκανε την εμπειρία αυτή ακόμα πιο οδυνηρή.
Δυστυχώς δεν μίλησα πουθενά εκτός από την κολλητή μου τότε. Οι γονείς μου μέχρι κ σήμερα δεν ξέρουν κάτι.
Ο λόγος που μετανιώνω ειναι ότι θα είχαν σωθεί και άλλες κοπέλες που πιθανόν να έπεσαν θύματα του και αυτός θα είχε πάθει έστω λίγο κάτι από αυτό που του αξίζει.
Με το κίνημα του metoo, ο πρώην σύντροφός μου θέλησε να το ψάξουμε μήπως και τον βρούμε. Θα τον ευχαριστώ πάντα για αυτή του την κίνηση, η οποία δεν απέδωσε καρπούς αλλά βοήθησε εμένα να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη μου σε αυτό.
Όταν σας συμβαίνει, μην ντρέπεστε, μιλήστε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

λυπάμαι πολυ για ο,τι περασες, ο ανθρωπος ειναι -ηθελα να γραψω αρρωστος αλλα το αρρωστος ακουγεται σαν αλλοθι για αυτον, δεν ξερω ποια λεξη θα ταιριαζε. Ισως τερας, που συνειρμικα με παραπεμπει σε κατι απροσδιοριστο, τρομακτικο, αποκοσμο και μη κωδικοποιημενο.
Απο την αλλη, ομως, χαιρομαι πολυ για την επιλογη του συντροφου σου και ευχομαι παντα να εχεις στηριγματα και μαξιλαρακια αγαπης γυρω σου.