Ζω με μια μόνιμη φοβία πως κάτι κακό θα συμβεί. Αυτό το μαύρο σύννεφο που καλύπτει τα πάντα και δεν με αφήνει καμία στιγμή στη ζωή μου να χαλαρώσω εντελώς χωρίς να σκέφτομαι πως την επόμενη ακριβώς στιγμή, όλα θα καταστραφούν.
Πριν 6 χρόνια έχασα ξαφνικά από καρδιακή προσβολή τον μπαμπά μου και νομίζω ήταν η πρώτη στιγμή που γκρεμίστηκε η εικόνα των “αλώβητων” γονιών μέσα μου. Η ιδέα του ξαφνικού θανάτου, του απροειδοποίητου, του μέσα σε μια μέρα που όλα κυλούσαν κανονικά, που ξύπνησα να πάω στη δουλειά μου, που το προηγούμενο βράδυ έπινα ποτά με τους φίλους μου και κανόνιζα και τα σημερινά μου ποτά, ξαφνικά μαθαίνω από ένα τηλεφώνημα πως ο μπαμπάς μου έφυγε από τη ζωή.
Για τους γύρω μου, το αντιμετώπισα ψύχραιμα. Ναι, δεν είχα ξεσπάσματα, δεν φώναξα, δεν έκλαιγα με τις ώρες, δεν κλείστηκα στον εαυτό μου. Ασυνείδητα και εγώ πίστευα πως όλο αυτό ήταν απλά η δύναμή μου. Αργότερα, θα καταλάβαινα πως μάλλον ήταν η άμυνά μου και όλη η ένταση, ο φόβος, η στενοχώρια και η πίεση θα συσορρέυονταν κάπου αλλού.
Τα χρόνια περνούσαν και το άγχος μου για τους δικούς μου εν ζωή ανθρώπους -κυρίως τη μητέρα μου και την αδελφή της που είναι τα πιο κοντινά μου άτομα, κάθε μέρα δυνάμωναν. Εκεί που μπορεί να ήμουν ανέμελη, να ήμουν βόλτα, να ήμουν σε μια θεατρική παράσταση οι μαύρες σκέψεις έκαναν ντου. Κι αν τώρα που εγώ κάθομαι εδώ ανυποψίαστη, κάτι κακό συμβαίνει στην μητέρα μου; Τσουπ, την έπαιρνα τηλέφωνο. Έβλεπα πως είναι καλά, είχα τον έλεγχο και ηρεμούσα. Αυτό γινόταν για μήνες και το έριχνα όλο επάνω στο σοκ του ξαφνικού θανάτου του μπαμπά μου. Έλεγα οκ, τι κακό έχει μια κλήση ή ένα μήνυμα για να σιγουρεύομαι πως ο άλλος είναι καλά; Αυτό με βοηθάει, άρα αυτό θα κάνω.
Τα χρόνια περνούσαν, υπήρχαν μέρες μέσα στους μήνες που έλεγα “είμαι καλά” και ένιωθα πως όλες οι σκέψεις, οι φοβίες και το στρες είχαν περάσει. Αυτές οι μέρες όμως ήταν συνήθως μέρες που μπορεί να τις γέμιζα με ευχάριστα πράγματα, μέρες που μπορεί να έβγαινα με κάποιον νέο σύντροφο ή μέρες διακοπών. Mε την επιστροφή στη ρουτίνα, οι μαύρες σκέψεις ξαναεμφανιζόντουσαν και ώρες ώρες ακόμα πιο έντονα. Όλα, τα συνέδεεα με κάτι δυσάρεστο. Τα ευχάριστα είχα δεδομένο στο μυαλό μου πως θα έχουν δυσάρεστα επακόλουθα. Α, πέρασα τέλειες διακοπές άρα ο χειμώνας θα φέρει κάτι άσχημο. Α, άκουσα χαρούμενη τη μητέρα μου στο τηλέφωνο, μήπως ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε; Σκέψεις παράλογες, χαζές, βλακώδεις.
Εφιάλτες. Έβλεπα στον ύπνο μου πως χάνω τα δόντια μου, αμέσως το μυαλό μου πήγαινε στη δεισιδαιμονία πως αυτό σημαίνει θάνατος συγγενή. Εκεί να δείτε… Μέρες ολόκληρες περνούσα με κόμπο στο στομάχι περιμένοντας πότε θα γίνει το κακό. Και παράλληλα, να λέω στον εαυτό μου, “έλα σταμάτα, όλα αυτά είναι βλακείες, αν ήταν έτσι θα έβγαιναν και τα καλά όνειρα”. Και άντε ξανά μανά παρηγοριά μπας και χαλαρώσω. Και άντε να προσπαθώ να γεμίζω τη μέρα μου με πράγματα, να περνώ χρόνο με φίλους αλλά παράλληλα σύννεφο.
Αν μπορούσα να περιγράψω όλο αυτό που μου συμβαίνει, θα ήταν σαν μια εικόνα με ωραία φυσικά χρώματα που πας και της βάζεις ένα μουντό φίλτρο από πάνω.
Άργησα να κάνω το βήμα. Οι παροδικές χαρές, η καθημερινότητα, οι πολλές ώρες στη δουλειά και τα συχνά τηλέφωνα επιβεβαίωσης πως οι δικοί μου είναι καλά, με άφηναν να πιστεύω πως όλα είναι υπό έλεγχο.
Όμως, οι μέρες περνούσαν σαν να είναι tasks που απλώς γίνονται completed. Aντι να ζω, να λέω “ουφ, πέρασε και η σημερινή χωρίς να γίνει κάτι. Αύριο τι;”.
Έφτασα στο αμήν. Έκλαιγα και έλεγα δεν θέλω άλλο να μου συμβαίνει αυτό. Οι προσπάθειες να σηκώνομαι χαρούμενη, να κάνω self care, όμορφα πρωινά, χαμόγελα, ανάσες και life coaching δεν λειτουγούν και το ξέρω. Είμαι στο χείλος του γκρεμού και λίγο ακόμη και θα πέσω κάτω. Αυτό όμως που ξέρω, είναι ότι δεν θέλω να πέσω. Θέλω να αρχίσω να κάνω βηματάκια να απομακρυνθώ από αυτόν.
Σήμερα, έχω το πρώτο μου ραντεβού με ψυχίατρο. Άργησα αλλά νιώθω έτοιμη να το αντιμετωπίσω. Να ΜΕ αντιμετωπίσω. Κι όσο βάρος κι αν έχω για τη νέα σεζόν και όσα φοβάμαι πως θα φέρει, θέλω να υποσχεθώ στον εαυτό μου πως το μόνο που θα φέρει θα είναι βελτίωση και σιγά σιγά απομάκυρνση του γκρίζου φίλτρου.
Αν εσύ που με διαβάζεις, ταυτίζεσαι έστω και λίγο, σου δίνω το χέρι μου να ανέβουμε μαζί. Μην καθυστερούμε άλλο. Γράφοντάς σας, παίρνω δύναμη. Είναι σαν να με ακούω για πρώτη φορά λίγο πιο καθαρά.
Να είστε καλά και να χαμογελάτε από την ψυχή σας. Σύντομα θα σας συνοδεύσω σε αυτό!
ΑΠΟ ΤΗΝ – ανώνυμη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν λυγισες τοτε που επρεπε. Και λυγιζεις λιγο λιγο παρατεταμενα. Θα ξαναγυρισεις ομως εκει που ησουν πριν απ αυτο. Θα ξαναγυρισεις γιατι τωρα το καταλαβες οτι θες να το διωξεις. Θα φυγει. Θα ξαναγινεις ξεγνοιαστη. Η ζωη κανει κυκλους. Θα φυγει.
Το εχεις καταλαβει πως μονο η αβυσσος υπαρχει και τιποτα αλλο.
Παρολαυτα ειμαστε ανθρωποι και εχουμε ευθυνη μιας και ηρθαμε σε αυτη τη ζωη. Συνεχισε να πολεμας! Εισαι αμαζονα!
Πολύ δύσκολο πράγμα ο θάνατος γονιού ενώ είσαι τόσο νέα. Το έχω περάσει και ξέρω. Ο φόβος της ΄ξαφνικής καταστροφής’ είναι σύμπτωμα που το έχουμε όλοι οι ομοιοπαθείς. Δεν θα φύγει εύκολα, αλλά με θεραπεία θα ξεφτίσει. Χρειάζεστε σίγουρα πολλή δουλειά αλλά κάνετε τα σωστά βήματα.. Θα τα καταφέρετε, σας το υπογράφω. Σας στέλνω την ειλικρινή μου συμπάθεια, ως αδελφή στα βάσανα.
Σε καταλαβαινω. Περασα ακριβως το ιδιο, οταν στην αρχη της κρισης, μαζι με ολα τα οικονομικά ζητηματα, διαγνωστηκε κι ο πατερας μου με καρκινο και μαλιστα σχεδον απο τυχη. Τη μια μερα ημασταν ανετοι οικονομικα, χαρουμενοι, ξεγνοιαστοι, ειχαμε συνηθισει σε εναν καθολου αγχωτικο τροπο ζωης και την επομενη ολα γκρεμιζονταν. Ευτυχως στη δικη μου περιπτωση ο πατερας μου τα καταφερε, αλλα ολο αυτο το σοκ, οι αλλαγες (προς το χειροτερο) και το γεγονος οτι πρωτη φορα αντιμετωπιζα κατι τοσο σοβαρο, μου αφησαν το λεγομενο ptsd (post traumatic stress disorder). Οι μερες μου ηταν ακριβως οπως τις περιγραφεις, δεν μπορουσα να… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτο που ζεις ειναι δυσβασταχτο κ μπραβο σου που αποφασισεις να δρασεις. Μη χανεις αλλο χρονο. Θεραπεια χρειαζεσαι, να σκαψεις μεσα σου κ να απελευθερωθεις απο βαριδια της ψυχης, ευχομαι να ειναι σωστος ο επαγγελματιας που διαλεξες. Απο κατι παρομοιο “ανερρωσα” κ οι αρνητικες σκεψεις/φοβοι μου μειωθηκαν κατα 90%. Θα παει καλα!
Ζω ακριβώς το ίδιο αγαπημένη.Ξεκινησα πρόσφατα ψυχοθεραπεία και θέλω τόσο πολύ να τα καταφέρω και να απαλλαγώ από αυτόν τον εφιάλτη .Θα τα καταφέρουμε .Σφιχτή αγκαλιά από εμένα.
Μπράβο σου είσαι πολύ γενναία που κοιτάζεις κατάματα το πρόβλημα και είσαι αποφασισμένη να το αντιμετωπίσεις! Θα πρέπει να είναι εξαντλητικό να ζεις με αυτές τις σκέψεις. Η επιστήμη είναι πολύ μπροστά και όλα πλέον αντιμετωπίζονται!
Αγαπητή ανώνυμη, ρίχνεις τη βαριά σκιά σου πάνω απ’οτιδήποτε στη ζωη σαν να την τιμωρείς που σου πήρε τον πατέρα. Εσυ και η ζωη δεν είστε συγκρίσιμα μεγέθη. Κάπου – κάπως πρέπει να ξεφουσκώσεις τη μάζα που φαντασιακά καταλαμβάνεις. Θα τα βρείτε με το γιατρό. Κάτι ακόμα. Στον ινδουισμό υπάρχει η αρχή οτι οι ανθρώπινες ψυχές επιστρέφουν κάθε φορά μέχρι να κλείσουν τους λογαριασμούς από τις προηγούμενες. Σε αυτό το προσωπικό ταξιδι η κάθε ψυχή εχει άλλη ηλικία κ δυνατότητες να αντεπεξέλθει στα γήινα. Το τι μπορείς εσυ να καταφέρεις, πού μπορεις να φτασεις, τι μπορείς να ξεπεράσεις ή όχι… Διαβάστε περισσότερα »