Ζήτησε ασφαλιστικά μέτρα για να μου πάρει την επιμέλεια των παιδιών

Από που να αρχίσω δεν ξέρω.

Άρχικά να πω ότι είμαι 42 ετών, χωρισμένη με δύο παιδιά, και συζώ με τον νέο μου σύντροφο. Το πρόβλημα είναι ο πρώην, όπως καταλαβαίνετε.

Έχουμε χωρίσει συναίνετικά πριν 2,5χρόνια, έχουμε συνεπιμέλεια στα παιδιά και εκτεταμένη επικοινωνία μαζί τους, δηλαδή ανά βδομάδα τα παιδιά αλλάζουν σπίτι. Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι ότι εκείνος είναι ανύπαρκτος ως πατέρας, δηλαδή θεωρεί ότι είναι φίλος με τα κορίτσια.

Δεν θέτει όρια, δεν υπάρχει κανενός είδους πειθαρχία, και φυσικά καμία απολύτως πίεση για το σχολείο. Η μικρή είναι 10 και η μεγάλη σχεδόν 12. Δεν τον ενδιαφέρουν οι αποδόσεις. και φυσικά δεν εννοώ τα παιδιά να είναι άριστα, αλλά να υπάρχει επιμέλεια, να διαβάζουν τα καθηκόντα τους και να μην αδιαφορούν για όλα.

Με την μικρή κάπως το έχω σώσει το πράγμα, και είναι σε καλύτερη κατάσταση από την μεγάλη. Δεν την ενδιαφέρει η απόδοση, δεν την ενδιαφέρουν τα καθήκοντα, δεν την ενδιαφέρει να πει μάθημα, να γράψει καλά στο διαγώνισμα, δεν την ενδιαφέρει τίποτα. Ακόμα και την θετική πειθαρχία που έχω δοκιμάσει (αν βγάλεις καλούς βαθμούς το τρίμηνο, θα σου αγοράσω ποδήλατο) πάει άπατη, καθώς εγώ και να μην το αγοράσω αν δεν βγάλει καλούς βαθμούς, εκείνος θα το κάνει την επόμενη μέρα. Οπότε δεν έχω κανένα απολύτως μοχλό πίεσης.

Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το κινητό. και αν κι εγώ βάζω όρια, τύπου 1 ώρα καθημερινές και λίγο παραπάνω τα σαβ/κα, εκείνος αδιαφορεί, της δίνει το κινητό ασύστολα και χωρίς περιορισμό με αποτέλεσμα να είναι πάνω από 4-5 ώρες στο κινητο, να ξενυχτάει πολλές φορές και να μην ξυπνάνε για να πάνε σχολείο σωστά.

Aν και προσπαθώ να την αποσπάσω από το κινητό εντελώς και να μην το χρησιμοποιεί όταν είναι μαζί μου, εκεί είναι που γίνεται ο κακός χαμός. Nεύρα, ξύλο (στην κυριολεξία με χτυπάει, με κλωτσάει, μου τραβάει μαλλιά, πετάει ότι βρει κάτω) φωνές και δεν συμμαζεύεται με τίποτα.

Προχτές με άφησε αφωνη, όταν λέγοντας της να διαβάσει με κατηγόρησε για golddigger. Όταν ρώτησα αν ξέρει τι σημαίνει αυτό μου είπε ναι, «εσύ, ζητάς μόνο λεφτά» (ο πρωήν είναι αρκετά ευκατάστατος, κι αν και στα 15 χρόνια που ζήσαμε μαζί, δεν είχα τίποτα στο όνομά μου, όταν χωρίσαμε με εμένα να είμαι άνεργη, δεν ζήτησα διατροφή για εμένα, και το δικαίωμα που είχα να μείνω για δύο χρόνια στην οικογενειακή εστία το αρνήθηκα καθώς δεν άντεχα να ζω εκεί μέσα. Τώρα, ζω με το βασικό μισθό ιδιωτικής υπαλλήλου, την μικρή διατροφή που μου δίνει και τα επιδόματα που δικαιούμαι).

Αποκορύφωμα όλων, είναι ο πρώην που τον Ιούνιο ζήτησε ασφαλιστικά μέτρα ώστε να μου πάρει την επιμέλεια των παιδιών. Φυσικά, η ανταπάντηση μου ήταν ίδια, είναι ανίκανος να μεγαλώσει τα παιδιά άρα πρέπει να δοθεί σε μένα. Και επίσης, ζήτησα αύξηση της διατροφής, καθώς όσα δίνει τώρα δεν φτάνουν ούτε για ζήτω.

Ακόμα η απάντηση του δικαστηρίου δεν έχει εκδοθεί (4μήνες για ασφαλιστικά, αθάνατη ελληνική δικαιοσύνη) και τα παιδιά ρωτούν συνέχεια πότε θα βγει. Δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη προτίμηση να μείνουν με εμένα ή τον πατέρα τους, θα το δεχτούν όποια κι αν είναι η κατάληξη, το βλέπω όμως ότι στεναχωριούνται, καθώς θα αποχωριστούν τον ένα από τους δύο.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι θέλω τα παιδιά να πάνε σε ψυχολόγο, να μιλήσουν, να ανοιχτούν, να ακούσουν κάποιον άλλο πέρα από μένα να ενδιαφέρεται για το καλό τους, να μιλήσουν για το διαζύγιο, αλλά ο μπαμπάς τους είναι αντίθετος. δεν το χρειάζονται λέει, οπότε δεν υπάρχει λόγος να πάνε.

Από το κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης μου έγραψαν ψυχοθεραπείες για τα παιδιά, καθώς είχε δώσει αρχικά την συγκατάθεσή του ώστε να εξεταστούν τα κορίτσια, αλλά μου είπαν πως αν δεν συμφωνει ο πατέρας για τις συνεδρίες εκείνοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Και η δικηγόρος μου το ίδιο μου είπε.

Όσες φορές κι αν προσπάθησα να κάνω προτάσεις όσον αφορά το μεγάλωμα τους και την διαπαιδαγώγησή τους, ενώ αρχικά φαίνεται θετικός και να τα συζητήσουμε όλα, στο τέλος με κατηγορεί και μου λέει ότι δεν εχω ιδέα πως μεγαλώνουν τα παιδιά….. (τελευταία παρένθεση, όσο ζούσαμε μαζί, εγώ μεγάλωσα τα παιδιά, εγώ ξενύχτησα, εγώ νανούρισα, εγώ μαγείρευα, εγώ τα διασκέδαζα, εγώ ανησυχούσα στο πλάι τους, εγώ τα διάβαζα, εγώ τα έκανα όλα, εκείνος απλά επαιζε μαζί τους και μπορεί να τα πήγαινε καμια βόλτα, όταν ήταν σπίτι, καθώς υπήρχαν και μέρες που δεν τις έβλεπε καθόλου, δήθεν εργαζόταν. ανύπαρκτος σε όλα).

Είμαι σε αδιέξοδο. Χωρίς την δική του συγκατάθεση δεν μπορώ ούτε στον ψυχολόγο να τα πάω. Υπάρχει κάτι άλλο που μπορώ να κάνω?

Να σημειώσω εδώ, οτι ο σύντροφός μου είναι εργοθεραπευτής και ειλικρινά με βοηθάει όσο μπορεί με τα κορίτσια, αλλά κι εκείνος μου λέει ότι αν δεν πάρουμε βοήθεια από ειδικό φως δεν βλεπουμε.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πνιγμένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News