Ειναι σουπερ απογοητευτικο.
Ερωτευομαι πολυ δυσκολα και ειχα να ερωτευτω χρόνια μεχρι που γνωρισα τον πρωην μου,ο οποιος ηταν οπως τον ονειρευομουν.Μονο που δεν ηταν,ηταν σε αλλη φαση,το μονο του μοτο,αφιερωμενος στην επιστημη του-ετσι θέλω να το δικαιολογώ για να μην πω αδιαφορος λιγο πολυ για μένα.Και είναι τόσο άδικο,γιατι προσπάθησα τόσο, τον ήθελα στη ζωή μου,να μοιραζόματε στιγμές και δεν ειναι πια.
Ολα μου φαίνονται ματαια.Την επιλογη βγες εξω και γνωρισε κόσμο την εχω ακουστα,αλλα βγαινω και μενω παντα μονη ξανα κι ξανα.Το ριχνω στον εαυτο μου,οτι δεν με αγαπαω αρκετα κι αυτο φαίνεται,τοοτι έχω αφεθη και γι αυτο συμβαινει αυτο..
Νιωθω πολυ εγκλωβισμενη,δεν εχω ορεξη να μαθω πραγματα,να σκεφτω,να χαρω.Ολα καταναγκαστικα τα κανω.Ισα ισα γιατι με λυπαμαι,γιατι χανω τη ζωημου,χρονια τωρα.Θέλω αποδοχή κι αγάπη κι όσες φορες το έχω προσπαθήσει παντα κάτι στραβωνε.
Ζηλευω πολυ και λυπαμαι που δεν εχω εναν ανθρωπο στη ζωη μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – δφβδβηαςργαςρηςρη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η αναζήτηση συντρόφου και η δημιουργία σχέσης όπως την ονειρευόμαστε είναι μία από τις δύσκολες εξισώσεις. Απαιτεί αμοιβαιότητα, συντονισμό, κοινά σημεία, οικειότητα, συναισθήματα, ταίριασμα (και πολλά πολλά άλλα). Ξεκινάς την περιγραφή της προηγούμενης σχέσης σου ως αυτή που ονειρευόσουν, όμως αμέσως μετά μας λες ότι ήταν αδιάφορος, ψυχρός κι απόμακρος. Η σχέση σας, λοιπόν, ήταν ιδανική στην σκέψη σου και όχι στην πραγματικότητα. Πολύ συχνά εξιδανικεύουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Συχνά-πυκνά χτίζουμε στο μυαλό μας μια κατάσταση και ζούμε τις σχέσεις μας στη φαντασία μας αρνούμεν@ να δούμε την πραγματικότητα. Αυτό είναι μια μεγάλη πληγή κι ένα τεράστιο πρόβλημα, που όμως… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω πως όλοι εμείς που είμαστε μόνοι, εννοώ single, ίσως θα έπρεπε να δούμε αλλιώς την ζωή μας. Όχι σε συσχέτιση με κάποιον άλλο που περιμένουμε να μας κάνει ευτυχισμένους, να μας προσφέρει την χαρά που μας λείπει…. αλλά να βρίσκουμε την χαρά σε όλα αυτά τα μικρά πράγματα που μας ευχαριστούν, που είναι στο χέρι μας να τα επιδιώξουμε και να τα καταφέρουμε! Άλλωστε η ζωή είναι μικρή και δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τους ανθρώπους που δεν έχουμε, αλλά αυτά και αυτούς που έχουμε. Αν δεν αποδεχτείς τα καλά στοιχεία της ζωής σου και της προσωπικότητας σου, πως περιμένεις… Διαβάστε περισσότερα »
οκ, ερωτεύεσαι “πολύ δύσκολα “. εκτός από το ότι αυτό δεν είναι κάποιου είδους ευσημο, δηλαδή δεν σε κάνει πιο “μοναδική ” το οτι συμβαίνει αυτό, δεν δεν ΔΕΝ είναι ανάγκη να ερωτευτείς για να περνάς όμορφα, σούπερ, τέλεια! αρκεί να είσαι σε καλή (μη σου πω πολύ καλή και σε μπλοκάρω) σχέση με τον εαυτό σου, να έχεις γεμάτη ζωή, ενδιαφέροντα, φίλους, πράγματα που σε παθιαζουν ( ασχολίες χόμπι, κάτι που σου αρέσει πολύ να κάνεις και μπορείς να το απολαύσεις ΚΑΙ μόνη σου). να δοκιμάζεις νέες εμπειρίες, να είσαι ανοιχτή. η ζωή είναι αυτή. μάθε να την αρπαζεις.… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητη γραφουσα: “Δεν χανεις τη ζωη σου” επειδη δεν εχεις καποιον συντροφο να μοιραζεσαι πραγματα και αν σκεφτεσαι ετσι απλα υποτιμας τον εαυτο σου. Ουτε η αποδοχη ειναι απαραιτητη απο κανεναν. Σημασια εχει, να νιωθεις εσυ καλα με τον εαυτο σου. Ολα τα αλλα ειναι συμπληρωματα δεν ειναι αναγκαια (εσυ οριζεις τι ειναι αναγκαιο και τι οχι).
Προτεινω να αφεθεις, να δοκιμασεις νεα πραγματα, παρτυ, ταξιδια κ.ο.κ. και θα δεις μια σταδιακη και ανοδικη βελτιωση στη ψυχολογια σου.
Ο γκομενος θα ειναι το πιο ευκολο μετα να βρεθει.
Επειδή αναγνωρίζω τον εαυτό μου κάπου σε αυτά που γράφεις. Ένα θα σου πω. Πήγαινε σε ψυχολόγο.