Τρείς φορές το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο στις σχέσεις μου,λές και υπάρχει χρονοδιάγραμμα:
Γνωριζόμαστε,τους πρώτους 3-4 μήνες εγώ σε πολύ χαλαρή κατάσταση και να θέλω να περνάμε καλά και τίποτε άλλο,τους επόμενους 2-3 μήνες είμαι σε φάση που ερωτεύομαι(αυτό για εμένα σημαίνει πως θαυμάζω οτιδήποτε κάνει,μικρό ή μεγάλο) και μετά ακολουθεί το στάδιο της ζήλιας.
Αυτό το θλιβερό στάδιο που μου έφαγε τα σωθικά,που κλόνισε την ψυχική μου υγεία,που με κράτησε άγρυπνη και με ταχυπαλμίες πολλά βράδια.Και να έλεγα ότι μου έδωσαν αιτίες ή αφορμές…
Όχι,ήταν όλα δικές μου υποθέσεις,δικά μου κατασκευάσματα.Το αποτέλεσμα γνωστό: Τους άφησα πρώτη γιατί δέν άντεχα,και όσο και άν προσπάθησαν να με μεταπείσουν,δέν ήθελα ή δέν μπορούσα.
Τώρα είμαι πάλι σε σχέση και είμαι στο δεύτερο στάδιο,δηλαδή στη φάση που είμαι τέρμα ερωτευμένη και εκστασιάζομαι με καθετί που κάνει.Για να καταλάβετε,χθές κανονίσαμε να πάω από το σπίτι του σε ώρα που ήταν μόνος(μένει με τους δικούς του)και την στιγμή που πήγα άλλαζε μία πρίζα.
Έ λοιπόν εκείνη τη στιγμή κάτι έπαθα.Πήγα δίπλα του και τον παρακολουθύσα σάν μαγεμένη… Και μόνο που παρατηρούσα τα χέρια του,τις κινήσεις των χεριών του(δέν το κρύβω,έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα χέρια και στο σχήμα των δαχτύλων) δέν ήθελα κάτι άλλο.
Με το που τελείωσε και ανέβασε τον γενικό και ήταν όλα εντάξει,τον άρπαξα,μπήκαμε στο δωμάτιο του,και έγινε το πιό ωραίο πράγμα που μπορεί να γίνει μεταξύ δύο ανθρώπων! Είμαστε τόσο ωραία μαζί, εγώ νιώθω τόσο πλήρης,και όμως φοβάμαι μήπως αρχίσω πάλι να αμφισβητώ τα πάντα.
Φοβάμαι μήπως αρχίσω τις ανακρίσεις για το πού ήταν,τί έκανε,τί ώρα γύρισε,άν μου λέει αλήθεια σε όλα, άν νιώθει όπως νιώθω εγώ και δέν με κοροϊδεύει,κλπ.
Ειδικά με τον συγκεκριμένο,θέλω όσο τίποτα να συνεχίσουμε.
Όσα έχω βιώσει μέχρι τώρα στη σχέση μας είναι ιδιαίτερα και ξεχωριστά σε σύγκριση με ό,τι έχω ζήσει στο παρελθόν.
Τί πάει λάθος με εμένα (που σίγουρα κάτι πάει λάθος)και ποιό περιθώριο διόρθωσης υπάρχει;
Είμαι 25, και θέλω να βιώσω επιτέλους την ομαλότητα στα ερωτικά-συναισθηματικά μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ζήλια μου
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
έχεις ανάγκη από ειδικό ψυχικής υγείας. Όταν επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές που μας βλάπτουν πρέπει να βρούμε την αιτία και να την αντιμετωπίσουμε
TBH: Δεν ακούγεται και πολύ υγιές αυτό, καλύτερα να απευθυνθείς σε ειδικό.
Αυτό γίνεται επειδή συγχωνεύουμε τον εαυτό μας με τον άλλον και προσκολλώμαστε, πολλές φορές αναπόφευκτα εάν είμαστε δοτικοί σαν άνθρωποι. Γι αυτό χρειάζεται ισορροπία ανάμεσα στο αγαπώ τον εαυτό μου και αγαπώ ένα άλλο άτομο, ταυτόχρονα. Όσο παραπάνω αυτοεκτίμηση & αυτογνωσία αποκτάς, τόσο θα κρατάς την ατομικότητα σου μέσα στη σχέση, έτσι ώστε να μην σε πιάνουν οι ανασφάλειες και να γίνεσαι εμμονική πρήζοντας τον με ζήλειες και βασανίζοντας και εσένα. Μην κρεμμαστείς πάνω του, μην τον θεοποιήσεις, μην επενδύεις ΟΛΗ σου την ενέργεια στη σχέση σου• έχεις τη ζωή σου, τα ενδιαφέροντα σου (αν όχι θα έπρεπε) και στην… Διαβάστε περισσότερα »
Αν προσκολλάσαι σε κάποιον δεν είσαι δοτικό άτομο, είσαι συνεξαρτώμενο άτομο και η λύση είναι πολύ δύσκολο να δοθεί χωρίς ψυχοθεραπεία.
Με την τελευταία σου πρόταση δε συμφωνώ, κάνεις δεν θα’πρεπε να ζηλεύει τον άλλο σε μια υγιή σχέση.
Δεν δίνεις επειδή προσκολλάσαι, ΌΤΑΝ δίνεις παραπάνω από όσα παίρνεις(κάτι που παθαίνουν οι αυτόφωτοι/εκ φύσεως δότες), προσκολλάσαι θέλοντας και μη• είναι κάτι σαν ενεργειακός νόμος του σύμπαντος. Βλ. κάτι συμβουλές για “νυκοκυρές” που θέλουν άλφα male παροχέα, να τον αφήνουν να δίνει ή να ζητούν βοήθεια και να κάνουν τις ανήμπορες, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ οι άντρες προσκολλώνται εκεί που δίνουν & “επενδύουν”. Δεν αμφισβητώ ότι σε περιπτώσεις χρειάζεται ειδικός, ας κρίνει ο καθένας για τον εαυτό του! Στερεότυπο το “σε μια υγιή σχέση δεν θα έπρεπε να ζηλεύει κανένας”. Λίγη ζήλεια χρειάζεται, δείχνει ενδιαφέρον, ο “σουηδός” που δεν του καίγεται καρφί… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πολύ καλό που μπορείς να στις ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη ζωή σου που καταστρέφει την ομορφιά όσο κ το γεγονός οτι το κρατάς ως δικό σου είτε είναι ωραίο είτε άσχημο. Δν μπορώ να πω ποιος φταίει κ αν είχαν μερίδιο στην πυροδότησή του οι σύντροφοί σου όμως από την περιγραφή φαίνεται πως είσαι διατεθημένη να αναλάβεις την ευθύνη για κάτι που συμβαίνει μέσα σου. Δε νομίζω οτι είναι ορθό να σου πούμε τι ‘βλέπουμε’ ή διαισθανόμαστε σχετικά με τα αίτια. Δες το με ψυχολόγο. Θα σου κάνει σίγουρα καλό γιατί είσαι έτοιμη να το δουλέψεις.
Συζητησε με το σύντροφό σου ακριβώς αυτό που σου συμβαίνει και αυτο που νιώθεις! Αν ενδιαφέρεται πραγματικά για σενα θα κάνει ότι μπορεί ώστε να μη νιωσεις αυτό το συναίσθημα. Απαραίτητη σίγουρα είναι και η βοήθεια κάποιου ειδικού. Αν ακολουθήσεις αυτά τα 2 βήματα τότε έχεις κατα τη γνώμη μου πολλές πιθανότητες να ευδοκιμήσει η σχέση σου!
Τι να κάνει δηλαδή ο σύντροφος της για να μην νιώσει ζήλια; αφού η ίδια παραδέχεται ότι ζηλεύει χωρίς αιτία κι αφορμή.
Σημαντικό που το κατανοείς, το δύσκολο είναι να αλλάξεις.
Η ζήλια ουσιαστικα είναι προσπάθεια κυριαρχίας πάνω στο ταίρι, χειραγώγησης κλπ
Σε έναν ειδικό να πας διότι εδώ δεν θα βγει νόημα
Ειναι πολυ καλο βημα το οτι αναγνωριζεις οτι υπαρχει επαναλαμβανομενο μοτιβο. Πρεπει ομως να απευθυνθεις σε ειδικο για να σε βοηθησει, αυτα δεν λυνονται απο στηλες. Προσωπικα μου ακουγεται σαν καποιο κομπλεξ οτι δεν εισαι αρκετη για τους φιλους σου και θα θελουν να σε αφησουν, οποτε το κανεις πρωτη για να μην προλαβουν.
Εφ’οσον το βλέπεις και το αναγνωρίζεις έχεις κάνει ήδη μόνη σου το πρώτο βήμα και αυτό είναι πολύ πολύ καλό! Μπορώ να κάνω μια εικασία γιατί καταλήγει το 3ο στάδιο σε ζήλεια και νομίζω ότι έχει να κάνει και με το δεύτερο στάδιο τής “θεοποίησης” τού εκάστοτε συντρόφου. Αλλά λίγη σημασία έχει γιατί όλα αυτά είναι επαναλαμβανόμενα μοτίβα που είναι όλα τοξικά και για σένα (στάδιο 2) και για τον άλλον (στάδιο 3) Πραγματικά νομίζω ότι πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείς σε ειδικό γιατί η ανεξήγητη τοξικότητα της ζήλιας δεν φαντάζεσαι που μπορεί να καταλήξει… Και το λέω ως παθουσα από… Διαβάστε περισσότερα »