Προσωπική ιστορία: Υποτιμούσα τον εαυτό μου και δεχόμουν υποτιμητικές συμπεριφορές

Καλησπέρα (ξανά) κι από μένα.

Αυτή την φορά θέλω να εστιάσω στην σχέση που έχω εδώ κι 7 χρόνια. Συγκατοικούμε περίπου 5 χρόνια, όταν τον γνώρισα τον ερωτεύτηκα και λέω αυτόν θέλω για άντρα της ζωής μου και πατέρα των παιδιών μου. Όλα ήταν πολύ όμορφα παρά το καθημερνό τρέξιμο και την ρουτίνα, υπήρχε έρωτας που έγινε αγάπη. Δεν τσακωνόμασταν ποτέ, υπήρχε εμπιστοσύνη, ήμασταν ανεξάρτητοι και ταυτόχρονα δεμένοι. Περνούσαμε χρόνο μαζί και ξεχωριστά.

Στο λοκνταουν και πάλι μια χαρά περνούσαμε. Μόνο ένα ζήτημα ξεχώρισα … θα ήθελα να μοιραζόμασταν το ίδιο σύστημα αξίων και μετά από κάποια χρόνια κάποια στιγμή ένιωθα παραμελημένη. Πριν από ένα χρόνο ξέσπασε μια καταιγίδα στη ζωή μου με ζόρικη φάση αλλαγής δουλειάς και πολύ δύσκολες καταστάσεις. Τότε ένιωσα πραγματικά μόνη μου χωρίς καμία συναισθηματική στήριξη (ήταν διακοπές κι εγώ πάλι μοναχή μου), το μόνο που έλεγε ήταν να παραιτηθώ κι αν είναι να με στηρίξει αυτος οικονομικά – κατι τέτοιο δεν ήταν καν λύση για μενα, αφού δεν έχω μάθει να παραιτούμαι..!

Χώρισα για ένα βράδυ και βγήκα με κάποιον άλλον που ένιωθα τότε να μου δίνει το χέρι να σηκωθώ, που όταν βρισκόμουν μαζί του πραγματικά πετούσα. Φοβήθηκα και γύρισα πίσω και η σχέση μου με δέχτηκε να ξαναπροσπαθήσουμε. Ήταν η περίοδος που διαλύθηκα από την μία αισθανόμουν ιδιοκτησία με έναν ασφυκτικό έλεγχο στην σχέση μου και το υπέμενα λόγω ένοχών και γιατί αγαπούσα. Και στον έρωτα υπήρχε μια περιεργη διεκδικηση, σχεδον αγρια κι εκδικητικη- έγω ήμουν σκουπίδι απλά υπέμεινα. Τότε απόρω πως μου απέμεινε καρδιά. Κι από την άλλη αυτή η μία βραδιά με εκανε να νιώσω φθηνή γιατί ..μάλλον πάλι λόγω ενόχων, παρά ότι είχα χωρίσει. Σας έχω ξαναπεί κάποια πράγματα παλιότερα για τότε (με άλλο όνομα). Επειδή πέρασε 1 χρόνος θα ήθελα να πω κάποια συμπεράσματα καθώς και την γνώμη σας.

Κατάλαβα πως όλα αυτά τα χρόνια έκανα υποχωρήσεις χωρίς να απαιτώ το ίδιο από την σχέση μου κι αυτές τις εκανα χωρίς αντάλλαγμα γιατί όταν ερωτεύομαι τα δίνω όλα. Ότι δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Ότι στην ζωή μου στην δουλεία ήμουν πραγματικά αγρίμι κι ενάντια στο άδικο και το ακριβώς αντίθετο στην προσωπική μου ζωή. ‘Ομως βλέποντας καθαρά κάποια ζητήματα..

Τώρα μου λέει ότι μου “δίνει την καρδιά του”, ότι θέλει να παντρεύουμε και να κάνουμε παιδί (εγώ δεν νιώθω έτοιμη κ θεωρώ ούτε κι αυτος). Ότι υπήρχε έλλειψη επικοινωνίας κι ότι πάντα έβαζε το εγώ – το ατομικό. Ότι μέσα σε αυτή στην σχέση, έμαθα να είμαι μόνη μου στην ζωή. Ότι υποτιμούσα τον εαυτό και δεχόμουν υποτιμητικές συμπεριφορές. Δεν με έβλεπε ως γυναίκα, άλλα σαν το κατοικίδιο του. Και εγώ πια βαρέθηκα να κάνω υποχωρήσεις , να δίνω λογαριασμό τι κάνω και που είμαι, να κάνω την καλή “γυναικα-νοικοκυρα”. Τώρα που θέλει να δώσει την καρδιά του, μετα απο τοσα χρονια, δεν ξερω αν θελω εγω. Και τον αγαπω παρ όλα αυτα.

ΥΓ: Την περίοδο που επέστρεψα μετά τον χωρισμό , ο ελεγχος ήταν τόσο ασφυκτικος, που μέχρι και στην δουλειά είχε πάρει τηλέφωνο(!) με το πρόσχημα της ανησυχίας, ακόμη και όταν έλειπε από το σπίτι προσπαθούσε να με ελέγξει τι κάμω. Κι ένα τελευταίο σκηνικό: επειδή είχαν μαζευτεί.. άπλυτα πιάτα έκανε πλακιτσα “αν αυτα μου τα έμαθε η φίλη μου” και απαντώ “ναι, μου τα έμαθε , αφού δεν ακολουθούμε τα πρέπει” και πέταει το καλαμάκι του καφέ κάτω στο πάτωμα. Μετά είπε πως ήθελε να μου δείξει πως πρέπει να υπάρχουν πρέπει. Για μένα ήταν προσβλητικό κ χτύπησε καμπανάκι.

Ξερω πως έχω κάνει κι εγώ σοβαρά λάθη, κι τα εχω πληρώσει ακριβά. ‘Όμως τώρα κοιτάμε την ευθύνη και του άλλου.

Και μια συμβουλή πάντα να στέκεστε στα πόδια σας γιατί ακόμη κι όταν πέφτετε , μπορείτε να σηκωθείτε.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Βαγγελίτσα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News