Το ταξίδι μου στην αυτογνωσία και την κατανόηση κάποιων πραγμάτων στη ζωή μου ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια περίπου, όντας πλέον παντρεμένη με παιδιά. Είχα πάντα αυτή την ανησυχία τού να είμαι η «το δυνατόν καλύτερη μαμά» για τα παιδιά μου, οπότε και κατέληξα να διαβάζω οποιοδήποτε βιβλίο με συμβουλές περί γονεϊκότητας βρέθηκε μπροστά μου και να αναπαράγω μεθόδους όπως «σκληρή αγάπη», «καθισματάκι σκέψης» ή «γωνία τιμωρίας» και άλλες τέτοιες μπαρούφες (το εννοώ. Μέθοδοι τελείως ακατάλληλοι για τη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή των παιδιών) με τις οποίες μάλλον τραυμάτισα (ευτυχώς όχι ανεπανόρθωτα) το πρωτότοκό μου παιδί. Δυστυχώς πάντα αυτά την πληρώνουν…
Και κάπου εκεί ανακάλυψα ότι για να είναι ευτυχισμένα τα παιδιά μου πρέπει πρώτα να είμαι ευτυχισμένη εγώ και να τα έχω καλά με τον εαυτό μου και την ύπαρξή μου.
Και άρχισα πάλι να διαβάζω , αυτή τη φορά όμως για εμένα. Το τι ανακάλυψα…. Χαχα
Τα παιδικά/εφηβικά μου χρόνια δεν ήταν και τόσο όμορφα τελικά. Γιατί, ενώ δεν υπήρχε κακοποίηση καμιάς (φανερής τουλάχιστον) μορφής, όπως σεξουαλικής, σωματικής ή λεκτικής υπήρχε μία μη διαθέσιμη συναισθηματικά μητέρα με τα δικά της προβλήματα, ένας πατέρας απών με την έννοια του ότι δούλευε ατελείωτα 12ωρα με τα δικά του θέματα και αυτός και ένας μικρότερος αδερφός που, επειδή πάθαινε κρίσεις άσθματος, έμπαινε συνήθως σε προτεραιότητα. Και εγώ? Έπρεπε να μάθω να λύνω όλα μου τα προβλήματα μόνη μου, να μην πολυσκοτίζω τους ήδη σκοτισμένους γονείς μου και να κάνω ό,τι μου λένε. Και το έμαθα. Ακόμα και τώρα προτιμώ να πεθάνω παρά να ζητήσω βοήθεια από κάποιον, ακολούθησα αρχικά την επαγγελματική πορεία που, τρόπο τινά, μου επέβαλλε ο πατέρας μου και αποδέχτηκα ότι, σα γυναίκα και εγώ, έπρεπε να ακολουθήσω το μοτίβο «γάμος – οικογένεια – παιδιά» και σκύλος (προαιρετικά).
Το τι επιπλέον ανακάλυψα? Διαχειρίσιμη ΔΕΠΥ με επικάλυψη αγχώδους διαταραχής (μετά από συνεχείς επισκέψεις σε ψυχολόγους και ψυχίατρο φυσικά) και ότι κάποια στιγμή όλο αυτό στη ζωή μου θα βγει σε παθολογία (αν δε μιλήσει το στόμα, θα μιλήσει το σώμα), οπότε είπα ΦΤΑΝΕΙ!
Στα παιδιά μου (κορίτσι, αγόρι) μαθαίνω πλέον ότι το τρίπτυχο «οικογένεια – γάμος – παιδιά» δεν είναι Ευαγγέλιο και ούτε είναι υποχρεωμένα να το ακολουθήσουν, αν δε θέλουν. Στα παιδιά μου μαθαίνω πλέον ότι η διαφορετικότητα είναι αποδεκτή και ότι είναι πάρα μα πάρα πολύ οκ να μην ακολουθείς τη μόδα ή το τι λέει και κάνει η παρέα σου. Στα παιδιά μου μαθαίνω πλέον ότι η ψυχική τους υγεία και ευφορία είναι πολύ πιο σημαντική από μία σπουδαία καριέρα ή την αριστεία, αν αυτό τους αρρωσταίνει.
Και εγώ τώρα τι? Ξαφνικά ο άνθρωπος με τον οποίο είμαι παντρεμένη είκοσι χρόνια δε μου κάνει. Δεν μπορώ άλλο την ειρωνεία του, το σαρκασμό του, τα καθημερινά σχόλια του για τη μαγειρική μου, τις απόψεις του, τις παρέες του, την αυστηρή σοβαρότητά του, τη συντηρητικότητά του και όλα όσα έβρισκα χαριτωμένα και ασφαλή όταν πρωτογνωριστήκαμε. Ξαφνικά ο άνθρωπος με τον οποίο είμαι παντρεμένη είκοσι χρόνια δε βοηθάει το νευρικό μου σύστημα να χαλαρώσει, αλλά, αντίθετα, δίπλα του είμαι σε συνεχή συναγερμό και κατάσταση «fight or flight». Ξαφνικά ο άνθρωπος με τον οποίο είμαι παντρεμένη είκοσι χρόνια με θυμώνει πολύ. Και εύκολα. Ακόμα και οι μικρότερες διαφορές μας είναι αφορμή για ξέσπασμα. Κάθε βράδυ που κοιμάμαι, εύχομαι η αυριανή να είναι αυτή η μέρα που θα ξυπνήσω και θα βρω το θάρρος να τα κάνω όλα π***@*@ στο γάμο μου και επιτέλους θα ξεκινήσει η θεραπεία μου.
Και κάπως έτσι μάλλον απαντάω στο ερώτημα «Καλά, τώρα το θυμήθηκε? Μετά από 20 χρόνια γάμου?» Ε, ναι τώρα!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρίζα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Την απάντηση την έχεις. Οι άνθρωποι εξελίσσονται και κάποιες φορές ο σύντροφος δεν είναι μέρος της πορείας που επιλέγει να διανύσει ο καινούριος μας εαυτός. Εύχομαι σύντομα να βρεις το θάρρος να κάνεις πραγματικότητα την ευχή σου.
Σε βρισκω τολμηρη και ακουραστη, ανησυχο πνευμα. Σου αξιζουν τα καλυτερα, με ή χωρις το συζυγο. Πριν τα κανεις ολα π@#€α στο γαμο σου, δοκιμαστε ενα συμβουλο γαμου, αν θελει και αυτος. Αλλιως, και μετα απο 20 και 30 χρονια νεα αρχη, τι δλδ, τελειωσε η ζωη μας?
Δυο απορίες, Μαρίζα: Απευθύνθηκες σε ειδικ@ για τη διάγνωση σου? Όταν λες ότι μαθαίνεις τα παιδιά σου, με τι τρόπο το κάνεις? Χρειάζεται πολλή προσοχή, μεθοδικότητα, υπομονή, αντικειμενικότητα και προφανώς κατάλληλη επιστημονική καθοδήγηση ώστε να καταλήξουμε σε κάποια διάγνωση αλλά και να βρούμε τον σωστό τρόπο διαχείρισης / θεραπείας το όποιου ζητήματος. Αντίστοιχα, όταν ισχυριζόμαστε ότι “μαθαίνουμε” διάφορα στα παιδιά μας, καλό είναι να το κάνουμε περισσότερο με το παράδειγμα και την στάση ζωής μας και λιγότερο με τα λόγια – που δεν έχουν αποτέλεσμα, μόνο φορτίζουν αρνητικά ομιλητές και ακροατές, κατά κανόνα. Σχετικά με την σχέση ανάμεσα σε εσένα… Διαβάστε περισσότερα »
Μπαίνεις στο gov.gr και κανεις αίτηση διαζυγίου.
12 μερούλες είναι μέχρι να είσαι και επισημα διαζευγμένη.
Και μεγάλο μπράβο που μαθαίνεις στα παιδιά σου ότι ο γάμος και η οικογένεια δεν είναι απαραίτητα ο δρόμος της ευτυχίας και της ολοκλήρωσης
Κοιτα 20 χρόνια γάμου ε δεν τα πετάς κ έτσι .. Σκέψου πως τον αγαπησες πριν 20 χρόνια γιατί τον ερωτευτηκες..Μην αφησεις πότε άλλα άτομα γνωμες’ να μπουν ανάμεσα κρατά τα ηνια……Οι ανθρώποι μεγαλώνουν αλλάζούν αποκταν ιδιοτροπιες . Μιλησε του αν υπάρχει αγάπη πραγματική πότε δεν χάνεται ..Πεστου τι σε ενοχλεί κ θα βρεις λύση για όλα το κλειδί για όλα είναι η επικοινωνία..
Πρωτος χρονος γαμου
-καλημερα χαρα μου
-καλημερα ψυχη μου
Εικοστος χρονος γαμου
-καλημερα
-που την ειδες ρε την καλημερα, αντε παραταμας που θα μας πεις και καλημερα .
Σταδιο πρωτο : Διαβασες αηδιες στο διαδυκτυο ή απο βιβλια εκλαικευσης κλπ για μεθοδους διαπαιδαγωγησης και αποδειχτηκαν μπαρουφες οπως λες και κατεστρεψες τα παιδια σου Σταδιο δευτερο : Διαβασες απο τις ιδιες πηγες ψυχολογια ατομου, σχεσεων , κοινωνικη κλπ και καταλαβες την δικη σου παιδικη ηλικια και το μοτιβο ζωης που οδηγηθηκες (δεν καταλαβες ακομα οτι τα περισσοτερα ηταν μπαρουφες ) Ψυχολογος και ψυχιατρος πρεπει να σουν ειπαν καποια σωστα πραγματα Σταδιο τριτο : Διαβαζεις παλι τα ιδια και μεγαλωνεις τα παιδια σου με βαση αυτα ( τωρα εισαι υποψιασμενη και τα πας καλυτερα ) Καιρος να πατησεις λιγο ποιοτικα… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρεις τι θέλεις
Επικοινώνησε το.
Αν δεν…προχωρά!
** Έπρεπε να μάθω να λύνω όλα μου τα προβλήματα μόνη μου, να μην πολυσκοτίζω τους ήδη σκοτισμένους γονείς μου **
Τέλειο ; μα τέλειο . Ετσι πρεπει να μεγαλωνουν τα παιδια
Έχεις δίκιο. Εγώ λέω να τα παρατάμε στη ζούγκλα στα 5 τους να βγάλουν άκρη μόνα τους. Άντε με τα μαμόθρεφτα εδώ μέσα.
Ο τύπος είναι η επιτομή του “τρικυμία εν κρανιω”, πάντα έτσι ήταν, χρόνια τώρα 🤣 Εχει το κατάλληλο ψευδώνυμο πάντως, το “κάνε ονειρα” το λέγανε παλιά σε όποιον έλεγε ανεδαφικά μπλα μπλα που δεν έπαιζε να πραγματοποιηθούν.
Από τα καλύτερα μηνυματα που εχω διαβασει εδω😂 μπράβο σας!
Νομιζω ειναι απαραίτητο ολοι να κάνουμε ψυχανάλυση στον εαυτό μας. Με μελέτη και πολλή σκέψη πέρασα κατάθλιψη, τον θανατο του πατερα μου και αλλα δυσκολα πράγματα στην εφηβεία μου με επιτυχία και τώρα είμαι πολύ πιο δυνατή και το πιο σημαντικό ότι αγαπάω τον εαυτό μου. Βλέπω ξεκάθαρη διάφορα με συνομηλίκους μου ως προς την ωριμότητα, την αγαπη για τον εαυτο και την αδιαφορία μου για την αποψη των αλλων. Νιώθω μια απώτερη ηρεμια οτι τουλάχιστον τα εχω καλα με τον εαυτο μου.