Θα πω κι εγώ την ιστορία μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου ο μπαμπάς ήταν βαθιά κακοποιητικός, και το συνειδητοποιώ τώρα. Μας πρόσβαλλε συνέχεια, μιλούσε απότομα στη μαμά μου κι εκείνη τσακιζόταν να κάνει αυτό που της έλεγε, μας χτυπούσε.
Θυμάμαι μια φορά που είχαν έρθει οι γονείς της μαμάς στο σπίτι κι αυτός είχε νευριάσει με κάτι και φώναζε και η μαμά προσπαθούσε να τον ηρεμήσει για να μην καταλάβουν κάτι οι γονείς της. Γιατί το κάνουμε αυτό;; γιατί ντρεπόμαστε να καταλάβουν οι γονείς, οι φίλοι, η γειτονιά ότι ζούμε με έναν άνθρωπο τέρας; ότι παντρευτήκαμε τον λάθος άνθρωπο; γιατί φοβόμαστε να μιλήσουμε; γιατί άφηνε τον εαυτό της και τα παιδιά της θύμα σε μια κατάσταση που δεν άξιζε σε κανέναν μας; είχε δική της δουλειά.
Γιατί είναι τόση ντροπή το διαζύγιο; γιατί; τον φοβόταν. Το θυμάμαι αυτό. Της απαγόρευε (!) να βλέπει τηλεόραση και όταν άκουγε το αυτοκίνητο, η μαμά έκλεινε την τηλεόραση αμέσως και τσακιζόταν να πιάσει το κέντημα. Το θυμάμαι και απλά φρικάρω. Τί εφιαλτική ζωή πρέπει να είναι αυτή, να φοβάσαι μέσα στο σπίτι σου.
Περιττό να πω ότι δεν έχω κάνει ποτέ σχέση και δεν θα παντρευτώ και ποτέ παρόλο που είμαι πολύ μικρή ακόμα. Δεν μπορώ να εμπιστευθώ και σίγουρα δεν μπορώ να ζήσω ξανά αυτόν τον εφιάλτη. Και δεν νομίζω ότι είναι είδηση αυτό στην ελληνική κοινωνία. Ίσα ίσα, πιστεύω ότι ο μπαμπάς μου είναι στον μέσο όρο των ανδρών, και αυτό είναι και το χειρότερο.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Childhood trauma
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αγαπητή γράφουσα, πόσο λυπηρή η ιστορία αυτή. Λυπάμαι που μητέρα σου δεν σας λυτρωσε μαζί και τον εαυτό της από τέτοιες συμπεριφορές. Γιατί άραγε? Εγώ θα την ρωτούσα. Καταλαβαίνω την απογοήτευση αλλά μην προδικάζεις την ζωή σου. Υπάρχουν και καλοί άνθρωποι εκεί έξω. Όχι ότι είναι απαραίτητο να έχεις δεσμό ή γαμο στο βιογραφικό σου σε τούτο το κόσμο αλλά αν βρεθεί ένας αξιόλογος άνθρωπος στο πλευρό σου θυμήσου ότι η συντροφικότητα είναι πολύ μεγάλο πράγμα.