Ας διηγηθώ λοιπόν και εγώ την δική μου ιστορία γιατί μπορεί να βοηθήσω κι άλλον κόσμο εκεί πέρα έξω.
Αρχικά έχω 3 αδέρφια. Δύο αδελφές που με την μια είμαστε δίδυμες και έναν αδελφό. Εμάς το βασανιστήριο ξεκίνησε από τότε που εγώ και η δίδυμη αδερφή μου ήμασταν 5 χρονών. Τότε άρχισε η κακοποίηση. Σωματική, λεκτική, ψυχολογική και παραλίγο σεξουαλικη. Ο πρώην άντρας της μητέρας μου και τον λέω έτσι γιατί πατέρα μας δεν τον θεωρώ και δεν τον ένιωσα ποτέ ως έτσι.
Τέλος πάντων. Αυτός μεγάλωσε πολύ δύσκολα όταν ήταν παιδί. Κακοποιούσαν και εκείνον. Οπότε το μήλο έπεσε κάτω από μηλιά. Μέχρι τα 6 όλο αυτό ήταν λεκτικό και ψυχολογικό. Από τα 7 και μετά άρχισε το ξύλο.
Μας χτυπούσε και μας έβριζε με το παραμικρό. Μας έπεφτε καταλαθος κάτω το μολύβι;; ξύλο. Ήμασταν άρρωστα και δεν μπορούσαμε να πάμε σχολείο;;; μας μιλούσε μειωνεκτικά και μας χτυπούσε. Στα 8 μας χτυπούσε με ξύλο τριανταφυλλιάς ώστε να αγκάθια να μας ματώνουν και να πονάμε περισσότερο. Η ζώνη εννοείται πως ήταν η προέκταση του χεριού του. Δεν μας χτυπούσε με τι πίσω μέρος αλλά με το μέταλλο το οποίο είχε η ζώνη. Πηγαίναμε με μελανιές και γρατζουνιές στο σχολείο αλλά οι καθηγητές δεν έκαναν τίποτα ενώ ήξεραν τι γινόταν στο σπίτι.
Εμένα συγκεκριμένα κακοποιούσε λίγο περισσότερο μόνο και μόνο επειδή δεν μιλούσα ούτε αντιδρούσα. Ήξερε πως υπήρχε περίπτωση να του αντιμιλησω και αν κάποια στιγμή το έκανα με έπιανε από τον λαιμό προσπαθούσε να με πνίξει και έπαιρνε ένα μεγάλο ψαλίδι το έφερνε κοντά στο πρόσωπό μου και απειλούσε πως θα με σκοτώσει. Τα ίδια έκανε στα αδέρφια και στην μητέρα μου.
Έμενε και την αδερφή μου μας παρενοχλουσε διαρκώς σεξουαλικά. Φοβόμουν πολύ δεν ήξερα τι να κάνω. Μας χουφτωνε παντού και μας κοιτούσε λες και ήμασταν οι τελευταίες γκόμενες στο μπαρ. Τα πέρασαν και φτάσαμε Δευτέρα Γυμνασίου. Τότε ήταν που πήραν το διαζύγιο. Ευτυχώς δηλαδή.
Αυτός το ζήτησε με την δικαιολογία ότι η μητέρα μου ήταν ανίκανη στα πάντα και τον έβαζε να κάνει αυτό όλες τις δουλειές. Ότι του έδινε χαλασμένο φαγητό για να τον σκοτώσει και άλλα τέτοια. Λίγους μήνες αφότου χώρισαν σταματήσαμε να του μιλάμε όλοι μας. Κατηγόρησε την μητέρα μου και απείλησε πως θα έρθει να μας πάρει με το ζόρι. Κάτι τέτοιο εννοείται δεν έγινε.
Σε όλα αυτά τα χρόνια που μας κακοποιούσε μέχρι και την δευτέρα Γυμνασίου δεχομασταν ακραίο bullying στο σχολείο. Δεν αντιδρούσα γιατί είχα συνηθίσει. Κάποια στιγμή και καθώς προσπαθούσα να βρω τον εαυτό μου σταμάτησε το bullying. Άρχισα να υπερασπιζομαι τον εαυτό μου.
Βέβαια μέχρι και την 3 Λυκείου ήμουν σε φιλικές σχέσεις πολύ τοξικές. Πρώτη Λυκείου μάλιστα μια φίλη μου είχε ξεκινήσει να χτυπάει εμένα και την αδερφή μου αλλά δεν κάναμε τίποτα. Μετά από ένα χρόνο και αφότου φάγαμε το ξύλο της χρονιάς από αυτήν κόψαμε κάθε επαφή μαζί της. Μας ενοχλούσε και μας απειλούσε ακραία από εκεί και πέρα αλλά αφού μιλήσαμε στους γονείς της σταμάτησε.
Ερωτικές σχέσεις δεν έχω κάνει. Παρόλο που είμαι 18 χρονών δεν το επιθυμώ κιόλας. Κάθε φορά που μπορεί να είχα την επιθυμία και μπορεί να ξεκινούσα να μιλάω με κάποια παιδιά το έκοβα. Δεν ξέρω απλώς δεν μου έβγαινε και μέχρι σήμερα ακόμα δεν μπορώ να κάνω κάτι. Σε ψυχολόγο δεν έχω πάει αν και το θέλω πάρα πολύ. Κάποια στιγμή θα πάω.
Αυτά είχα να σας πω ευχαριστώ πολύ και ελπίζω να σταματήσει η κακοποίηση ανηλίκων και μεγάλων εννοείται.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Άρτεμη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αρτέμις μου, μια μεγάλη αγκαλιά και από εμένα. Όντως όπως ειπώθηκε πριν, υπάρχουν πολύ αξιόλογες δημόσιες δομές που μπορεί να σε στηρίξουν ψυχολογικά. Φαίνεσαι λογικός και δυνατός άνθρωπος. Με λίγη βοήθεια θα εξελιχθείς στον εαυτό που ήθελες και θα δώσεις δύναμη σε άλλα παιδιά που έχουν περάσει τα αντίστοιχα. Συνέχισε!!!!
Έχω πατέρα που είναι τσιγκούνης μέχρι εκεί που δεν πάει, θα μου δώσει ένα απειροελάχιστο πόσο και αυτό μια φορά το μήνα για να νομίζει ότι έχει βγάλει την υποχρέωσή του και όσο μέναμε μαζί χτυπούσε την μαμά μου όταν δεν ήμουν παρούσα… Βίαιος δεν έχει υπάρξει ποτέ μαζί μου, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι είχε παραδεχτεί στην μαμά μου πολλά χρόνια πριν ότι είχε περάσει δύσκολα στο σπίτι του.. Φυσικά όσα έχω περάσει εγώ στα 22 δεν συγκρίνονται με όλα αυτά που πέρασες εσύ που είσαι ακόμα 18. Δεν έχω λόγια για αυτό το τέρας, ούτε… Διαβάστε περισσότερα »
https://youtu.be/FC4bf6VSt1A
Καλή μου, σου στέλνω κι εγώ μια μεγάλη αγκαλιά… πάρε την οικογένεια σου και πηγαίνετε σε μια δομή, πάρε ένα τηλέφωνο υπάρχουν ανοιχτές γραμμές, θα σε καθοδηγήσουν για να βρείτε τη βοήθεια που χρειάζεστε. Πρέπει να μιλήσετε!
Είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις, είσαι δυνατό παιδί. Και μην ανησυχείς για τις σχέσεις. Όλα θα έρθουν. Φρόντισε τον εαυτό σου και μην πιέζεσαι. Κάποια στιγμή κάποιος θα σε κάνει να νοιώσεις πιο σίγουρη και θα θέλεις να προχωρήσεις. Μόνο πρόσεξε να μένεις πάντα μακριά από καταχρηστικούς ανθρώπους.
Αρτέμη σου στέλνω και γω την αγκαλιά μου. Να τυλίξει η αγκαλιά μας εσένα και την αδελφούλα σου κορίτσι μου. Πήγαινε σε δημόσια δομή! Α τώρα είδα το πρότεινε κι άλλη κοπέλα. Θα σε βοηθήσει πολύ. Αξίζεις την ζωή, αξίζεις να ανθίσεις, αξίζεις να πιστέψεις σε σένα!
Μια αγκαλιά κι απο μενα. Έχω φάει πολύ ξύλο από τον πατέρα μου, όμως τον κατάλαβα και τον συγχωρησα γιατι ετσι (βασικαπολυ χειρότερα) μεγάλωσε κ έτσι ηταν η κοινωνια που ζούσαμε, το ξυλο ηταν αποδεκτό για τη διαπαιδαγωγηση από γονείς και δασκάλους. Κάνε ψυχοθεραπεία, υπάρχουν και δωρεάν δομές αν δεν εχεις χρήματα. Σπασε τον κύκλο της βίας πριν κάνεις κι εσύ οικογένεια.