Είμαι 27 χρονών και σε μία ισορροπημένη σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο, ο οποίος είναι 29 χρονών.
Είμαστε μαζί 5 χρόνια, τα οποία ήταν γεμάτα από εμπειρίες, ταξίδια, εξόδους, περιπέτειες, συζητήσεις για τα πιο απλά έως τα πιο πολύπλοκα, ελάχιστους διαπληκτισμούς και τσακωμούς (συνήθως για εξωτερικά της σχέσης μας θέματα), χωρίς ζήλιες και με πολλή εμπιστοσύνη και από τους δύο. Μία αλήθεια όμορφη σχέση που και οι δύο «δουλέψαμε» για αυτήν.
Το πρόβλημα μου είναι ότι είμαι άνθρωπος που τυραννιέται από τα “τι θα γινόταν αν”? Μπορεί ξαφνικά και χωρίς να έχει συμβεί κάτι να σκεφτόμουν τον πρώην μου ή έναν άνθρωπο του παρελθόντος μου, και τι να κάνουν και τι θα γινόταν αν ήμασταν μαζί και μετά να αναρωτιέμαι αν θα μείνω με την τωρινή σχέση μου τόσο ώστε τελικά να μην γνωρίσω κάποιο άλλο άτομο που θα ερωτευτώ και με τέτοιες σκέψεις νιώθω ένα σφίξιμο σαν να είμαι παγιδευμένη.
Αλλά μετά περνώντας χρόνο με τη σχέση μου, οι σκέψεις αυτές φεύγουν. Αλλά επανέρχονται σε ανύποπτο χρόνο. Να σημειώσω ότι δεν έχω κάποια παρόρμηση να γνωρίσω καινούργιους άντρες και σε εξόδους με φίλες μου δεν έχω καν την παρόρμηση να κοιτάξω τριγύρω ή να φλερτάρω με κάποιον.
Η ερώτηση μου είναι αν είναι φυσιολογικό να κάνω τέτοιες σκέψεις και ερωτήματα στον εαυτό μου ή αν είναι ένδειξη ότι υπάρχει πρόβλημα με τη σχέση μου που δεν το έχω εντοπίσει. Είναι δύσκολο γιατί θαυμάζω και σέβομαι πολύ το άτομο που είμαστε μαζί όπως κι εκείνος εμένα και με στενοχωρεί να σκέφτομαι έτσι γιατί δεν του αξίζει.
ΑΠΟ ΤΟΝ – Αχάριστη;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λεγεται προσδοκιες και δεν δειχνει ΤΙΠΟΤΕ για την ποιοτητα της σχεσης σου. Το μονο που δειχνει ειναι πως εισαι ανθρωπος και βασιζεσε στο μυαλο σου για να αντιλαμβανεσε και να ερμηνευεις την πραγματικοτητα. Και σε αντιθεση με την ισχυρη πεποιθηση πως το ανθρωπινο μυαλο ειναι επληκτικο εργαλειο , η οποια αποτελει προιον κοινωνικης μαθησης, το ανθρωπινο μυαλο ενιοτε διαστρεβλωνει και παραμορφωνει την πραγματικοτητα. Ας πουμε οταν σκεφτεσε τον πρωην και τι θα γινονταν αν δε χωριζατε ΠΟΤΕ δε σκεφτεσε ως ενδεχομενο οτι μπορει καποια στιγμη σ ενα μπαρ που θα βγαινατε να κοιταζες εναν ωραιο γκομενο αυτος να σου εκανε… Διαβάστε περισσότερα »
Αν μπορουσαμε ατομικα και χωρις κοστος η με ανεκτο κοστος να πεταμε πχ με μια μηχανη που ατομικα ο καθεις θα αγοραζε και θα φορουσε αυτο θα καθιστουσε πιο ευκολες τις μετακινησεις και θα συνεβαλε σταδιακα στην πολιτικη οικονομικη κοινωνικη ολοκληρωση της παγκοσμιοποιησης. Πχ σταδιακα η Ε.Ε. θα γινονταν κρατος και τα εθνικα κρατη θα επαυαν να υπαρχουν. Ο ντε γκωλ θα θεωρουνταν ο μεγιστος προφητης και οραματιστης! Σε καθαρα ατομικο επιπεδο θα κερδιζαμε τον χρονο και την κουραση της μετακινησης απο και προς τις δουλειες μας καθως θα μειονονταν στο μισο τουλαχιστον. Αν αυτο δεν ειχε ως αμεση συνεπεια… Διαβάστε περισσότερα »
Αντιθετα…για την οποια μελλοντικη δημιουργια απαραιτητη ειναι ΜΟΝΟ η επιθυμια της φιλοδοξιας μη εξαιρουμενης…η επιθυμια ειναι η κινητηριος της ανθρωπινης δρασης και μονη πηγη του αγχους. Για να ωθηθει ωστοσο ο ανθρωπος σε δραση εκτος απ την επιθυμια χρειαζεται και κατι ακομα…να στερηθει την (γεννετησια) απολαυση…ετσι ωστε η στερηση αυτη μεσα απο ενα ψυχολογικο μηχανισμο αμυνων να μετουσιωθει σε δημιουργια.
Εξ ου και καθε ανθρωπινη κατασκευη που ρυθμιζει τις μεταξυ μας σχεσεις κοινωνικη θρησκευτικη ηθικη οικονομικη θεσμοι και κανονες αγραφοι μα και γραπτοι νομοι οριοθετουν και κανοναρχουν την απολαυση απ την αρχη της ανθρωπινης ιστοριας!