Η Δευτέρα του οικογενειακού τραπεζιού
Κάθε Δευτέρα βράδυ, η οικογένειά μας έχει μια άτυπη παράδοση: μαζευόμαστε όλοι στο σπίτι της μητέρας μου για δείπνο. Παρόλο που αυτό ξεκίνησε ως ένας ωραίος τρόπος να βλέπουμε ο ένας τον άλλον, τον τελευταίο καιρό έχει μετατραπεί σε αρένα αντιπαραθέσεων.
Την περασμένη Δευτέρα, το θέμα της συζήτησης ήταν, όπως συχνά συμβαίνει, “ποιος κάνει τα περισσότερα για την οικογένεια”. Η μητέρα μου, με ένα πιάτο γεμάτο γεμιστά μπροστά της, άνοιξε τη συζήτηση λέγοντας:
“Εγώ, που στέκομαι τόσα χρόνια στην κουζίνα και σας φροντίζω όλους, δεν έχω ακούσει ποτέ ένα ‘ευχαριστώ’.”
Ο αδερφός μου, ο Δημήτρης, που έτυχε να έχει μόλις επιστρέψει από το εξωτερικό, χαμογέλασε ειρωνικά και απάντησε:
“Είσαι σίγουρη ότι θες να ξεκινήσουμε αυτή τη συζήτηση, μαμά; Γιατί αν μιλήσουμε για ποιος πραγματικά στηρίζει την οικογένεια, ξέρεις πολύ καλά ποιος πληρώνει τα περισσότερα στους λογαριασμούς.”
Η αδερφή μου, η Μαρία, άφησε το πιρούνι της και κοίταξε τον Δημήτρη με έντονο βλέμμα:
“Άλλο πράγμα να βάζεις λεφτά και άλλο να μεγαλώνεις δύο παιδιά, Δημήτρη. Που εσύ δεν ξέρεις ούτε πώς ζεσταίνεται το γάλα τους.”
Εγώ, που συνήθως παραμένω ουδέτερη σε αυτές τις συζητήσεις, ένιωσα την πίεση να πάρω θέση. Όλοι με κοιτούσαν, περιμένοντας να τοποθετηθώ. “Εγώ κάνω τόσα για να οργανώσω τις Δευτέρες μας,” είπα διστακτικά. “Αλλά μάλλον κανείς δεν το εκτιμά.”
Ο πατέρας μας, που μέχρι τότε δεν είχε μιλήσει, πήρε τον λόγο με το γνωστό του ύφος που πάντα αποτυγχάνει να ηρεμήσει τα πνεύματα:
“Όλοι σας έχετε δίκιο και κανείς σας δεν έχει. Αλλά αντί να τρώμε σαν άνθρωποι, κάθε φορά κάνουμε σαν τα ζώα. Αν συνεχίσετε έτσι, θα καταργήσουμε τις Δευτέρες.”
Η μητέρα μου πετάχτηκε αμέσως:
“Καλά, να τις καταργήσουμε! Να δούμε ποιος θα σας ταΐζει τότε!”
Η βραδιά έκλεισε με εμένα να μαζεύω τα πιάτα σε αμήχανη σιωπή και τον Δημήτρη να φεύγει πρώτος, χτυπώντας την πόρτα πίσω του. Σκέφτηκα να τους στείλω μήνυμα το επόμενο πρωί για να τα βρούμε, αλλά ποιος ο λόγος; Το ίδιο θα ξαναγίνει την επόμενη Δευτέρα.
Αναρωτιέμαι: είναι δικό μας πρόβλημα που δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, ή μήπως έτσι είναι όλες οι οικογένειες; Και τελικά, αξίζει να προσπαθούμε να κρατήσουμε αυτές τις παραδόσεις ζωντανές ή απλώς προκαλούμε περισσότερη ζημιά παρά καλό;
Περιμένω τα σχόλιά σας, αν και φοβάμαι ότι οι απόψεις θα είναι τόσο διχασμένες όσο και η οικογένειά μου…
ΑΠΟ ΤΟΝ – Κυρία Ασταμάτητη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ είμαι #teamμπαμπας
Αν δεν μπορειτε να φάτε ήρεμα,μην συναντιέστε καθόλου
Αν η μαμά νιωθει αδικημένη και κουρασμένη ας σταματήσει τα τραπέζια ,δεν είναι υποχρεωτικά
Υγ:βλέπω την μάνα να ενορχηστρώνει την όλη φάση…ανοίγει και κλείνει με την ίδια το θύμα.
Α και εγω #teamμπαμπας!
Ενώ συμφωνώ με αυτό που λες, ακριβώς τα ίδια σκέφτηκα, συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις (κι έχω ζήσει πολλές) αυτη η γκρίνια της μάνας προέρχεται από μια ματαίωση για την οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο σύζυγος/πατέρας. Δηλαδή φαντάζομαι η προσφορά της πάντα θεωρούνταν δεδομένη ,πιθανόν να είχε αναλάβει τα πάντα (παιδιά ,νοικοκυριό,μπορεί να δούλευε κι η ίδια), ενώ ο σύζυγος δούλευε και τέλος οπότε έρχεται αυτό το ψυχολογικό βάρος και με τα χρόνια γίνεται ένα παράπονο που καταλήγει σε πίκρα /γκρίνια. Από την άλλη μπορεί όντως να θέλει να φαίνεται το θύμα ποιος ξέρει. Πάντως και για μένα η λύση… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πιθανό να συμβαίνει αυτό ΟΜΩΣ τα χρόνια δεν γυρνάνε πίσω και καλώς ή κακως είχαν πάρει κάποιες αποφάσεις (μπαμπάς δουλειά,μαμά σπίτι)
Είναι κρίμα πραγματικά να μην χαίρονται αυτές τις στιγμές
Δεν είμαι teamμπαμπάς επειδή προσωπικά μου θυμίζει κάτι πατριαρχί*ες που έχω ζήσει που όταν ξεκινήσει ο καυγάς βρίσκουν ευκαιρία να μαλώσουν τα μικρά παιδιά και να επιβάλουν ξανα την τάξη. Οκ μπορεί να είναι προβολή δική μου, not all men και δεν μπορούμε να ξέρουμε κοκ. Αλλά όπως λέει και η jennaki πιο κάτω μπορεί να έχει και ο ίδιος μεγάλο μερίδιο ευθύνης κι αντί να την αναλάβει, βγαίνει κι από πάνω παριστάνωντας τη φωνή της λογικής.
Ούτε και teamμαμά είμαι ούτε και κανένα team. Γενικά τέτοιες καταστάσεις με κουράζουν απίστευτα και τις αποφεύγω.
Καταλαβαίνω τι λες αλλά τι θα βοηθούσε να το τραβούσε και αυτός τύπου «με δικά μου λεφτά τρώτε» κτλ;
Κάποια στιγμή πρέπει να μπει τελεια και όχι επανάληψη…πληγώνονται όλοι
Αχ νόμιζα από τον τίτλο ότι θα είστε σαν την δική μου οικογένεια που τις 2-3 φορές το χρόνο που μαζευόμαστε, γίνεται σκοτωμός για τα πολιτικά (ενώ παραδόξως στα κοινωνικά θέματα υπάρχει μεγαλύτερη σύμπνοια). Μήπως όντως πρέπει να κοπούν οι τόσο συχνές επαφές; Απ’ότι καταλαβαίνω είστε όλοι ενήλικοι αλλά λειτουργείτε ακόμα συντεχνειακά σαν οικογένεια, όχι αυτόνομα. Γιατί η μαμά σου να μαγειρεύει για όλους κάθε Δευτέρα εφόσον δεν θέλει και εσύ γιατί να το οργανώνεις; Αφήστε το πιο φλου. Όταν σου έρθει, κάνε ένα γλυκό και πάνε στους γονείς σου για ένα καφέ. Κάνε ένα movie night με ποπκορν ή… Διαβάστε περισσότερα »
ήθελα να γράψω τα ίδια σαν λύση.
(κι εμείς στην πατρική μου οικογένεια οταν βρισκόμαστε ολοι μαζι για τα πολιτικά θέματα σκοτωνομαστε)
Η φάση είναι: Μπουκωθείτε το μπριάμ και σκάστε επιτέλους 😂
Καλέ ποια οικογένεια δεν σκοτώνεται για τα πολιτικά; Μέχρι που μια φορά , κάποια Χριστουγεννα δεν άντεξα, και ούρλιαξα (ούρλιαξα όμως), ” μαλώσετε εσείς κορόιδα για αυτούς, κι αυτοί σας δουλεύουν όλους και τρώνε με χρυσά κουτάλια). Για εκείνη (και μόνο) φορά πραγματικά άλλαξε η ατμόσφαιρα
που πήγε η κλασσική κυριακή μεσημέρι και τα ταπεράκια για όληηηη την βδομάδα στα παιδιά και οι γκόμενοι των παιδιών γιατί δεν συμμετέχουν που σε όσα τέτοια σκηνικά έχω συμμετάσχει σε σπίτια κοριτσιών έχουν τρελή πλάκα? (ευτυχώς πια οι δικοί μου έχουν μεγαλώσει πολύ για τέτοιες μαζώξεις με το δικό μου σόι). Και όλα λέγονται σε μπηχτές για να μη χαλάσει το κλίμα και θαυμάζεις το μυαλό των ανθρώπων για την ικανότητα δημιουργίας μπηχτών? όταν βλέπεις την σειρά το σοι μου διασκεδάζεις. όταν σου συμβαίνει γιατί δεν διασκεδάζεις? εγώ γιατί αυτές τις μαζώξεις τις θεωρω τρελά διασκεδαστικές ακόμα και τις… Διαβάστε περισσότερα »
Νιώθω ότι η μητέρα σου άνοιξε επίτηδες την κουβέντα αυτή για να παρουσιαστεί ως εκείνη που κάνει τα περισσότερα. Ο πιο λογικός σε αυτήν την περίπτωση είναι ο πατέρας σου. Από τη στιγμή που τσακώνεστε δεν χρειάζεται να συναντιέστε αυστηρά κάθε Δευτέρα. Προστριβές έχουν όλες οι οικογένειες, μικρότερες ή μεγαλύτερες. Όταν όμως αυτό είναι εμπόδιο στη σχέση σας, δεν είναι κακό να αποστασιοποιηθείτε λίγο ή να μην συναντιέστε τόσο συχνά και σε τόσο αυστηρά πλαίσια
Πάνω κάτω όλοι έτσι είναι. Σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Και το ίδιο αστείο θα ακούσεις για χιλιοστή φορά (και θα γελάσεις για χιλιοστή φορά για να μην χαλάσεις την διάθεση), και τα ίδια παράπονα, και τις ίδιες ιστορίες. Όλοι κάτι συνεισφέρουν, όλοι κάτι παίρνουν. Ωραίες οι παραδόσεις, απλώς με τον καιρό χρειάζονται κάποιες «μεταποιήσεις» για να παραμείνουν επίκαιρες και απολαυστικές. Όταν μία παράδοση μας χαλάει πολύ όμως, ας την βάλουμε σε ένα ράφι και ανά διαστήματα μπορούμε να την θυμηθούμε προς χάριν της νοσταλγίας ή υπενθύμισης γιατί την αφήσαμε πίσω. Δεν έχετε τόσο σοβαρά προβλήματα όμως. Υπάρχουν και πραγματικά άσχημες… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι και χειρότερα είναι οι περισσότερες οικογένειες. Δεν πρωτοτυπειτε. Η λύση είναι απλή, δεν θα ξαναβρεθειτε για φαγητό όλοι μαζί. Αυτά τα υποχρεωτικά οικογενειακά τραπέζια είναι μικροαστικα κατάλοιπα άλλων εποχών.
Νομίζω είναι πιο βαθύ από όσο ακούγεται. Ναι, όοολες μα όοοολες οι οικογένειες έτσι καταλήγουν κατά διαστήματα αλλά σε αυτό που περιγράφεις, φαίνεται πως η μητέρα σου έχει ανάγκη να εκφράσει κάποια παράπονα που μάλλον δεν της είχε δοθεί η ευκαιρία και τώρα την καπελώνετε πάλι. Ωστόσο, ο πατέρας σου έχει δίκιο. Πλέον είστε αρκετά μεγάλοι για όλα αυτά. Επίσης, τις Δευτέρες μείνετε νηστικοί άμα δε μαγειρεύετε σπίτια σας ή δεν δουλεύουν τα delivery της γειτονιάς. Τις άλλες μέρες τι τρώτε;
Κόψε τα οικογενειακά τραπέζια της Δευτέρας, αλλά και γενικότερα, αφού ξέρεις ότι οδηγούν σε εμπόλεμες καταστάσεις. Θα βρεις την υγειά σου.
Ολες οι οικογένειες είναι κάπως έτσι , απλά ίσως να μην είναι τις Δευτέρες και γύρω από ένα τραπέζι. Welcome to the club!
Στην δική μου οικογένεια είναι οι Κυριακές! Η συζήτηση επικεντρώνεται στο φαγητό, μιας και είμαστε όλοι κοιλιοδουλοι και ευχαριστούμε ο ένας τον άλλο για τις υπέροχες σαλάτες, το ψήσιμο των κρεάτων κ.ο.κ. Μπορεί στο τέλος να ανοιχτεί κάποια άλλη συζήτηση αλλά θα έχουμε βαρύνει τόσο πολύ από φαι και ποτό που όπως ανοίγει κλείνει η συζήτηση, πολύ γρήγορα. Μήπως και εσείς να κάνετε το ίδιο? Ή μήπως όλοι να ευχαριστήσουν όλους για το φαι, για τα χρήματα, για το μεγάλωμα των παιδιών. Όλοι είστε αξιοθαυμαστοι δεν είναι αγώνας ποιός κάνει τα πιο πολλά. Κρίμα να καταργήσετε τις Δευτέρες, απλά την… Διαβάστε περισσότερα »