Προσωπική ιστορία: Το ότι έφυγα εξωτερικό το θεωρώ πραγματικά το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου (μέχρι στιγμής)

Γεια σε όλες και όλους.

Έχω φύγει εξωτερικό εδώ και χρόνια για σπουδές και μετά δουλειά. Το σχέδιο ήταν να μείνω πολύ, ίσως και για πάντα. Έτσι το είχα στο μυαλό μου. Αλλά αυτή τη στιγμή, το ενδεχόμενο εστω και ενος χρόνου παραπάνω εδώ μου φαίνεται σαν εφιάλτης. Θέλω να κάνω εμετό από το άγχος που μου δημιουργεί.

Τα πράγματα δεν είναι τελικά και τόσο ιδανικά στο εξωτερικό. Τα παραμύθια τύπου “στο εξωτερικό έχεις άπειρες ευκαιρίες σε όλους τους τομείς”, “θα βρεις δουλειά στο πι και φι” και “θα σε παρακαλανε να πας να δουλέψεις”, είναι π****α μάντολες, με όλο το σεβασμό. Οι μόνες δουλειές που σε παρακαλανε να πας να δουλέψεις είναι αυτές που δε θέλει να κάνει κανείς λόγω αθλίων συνθηκών (όπως δηλαδή και στην Ελλάδα).

Και πέραν αυτού, απλά αισθάνομαι ότι δεν την παλεύω άλλο. Μου λείπει η Ελλάδα, ο ήλιος, ο καλός καιρός, οι κοντινές αποστάσεις, το καλό, υγιεινό και νόστιμο φαγητό (και φθηνό), το να ζω σε ένα κανονικό σπίτι αντί σε ένα δωμάτιο, οι φίλοι μου, η οικογένειά μου. Έχω κι εδώ κάποιες παρέες ναι, αλλά τώρα τι, να παραμυθιάζω τον εαυτό μου ότι είναι το ίδιο; Δεν είναι, κι ούτε θα γίνουν ποτέ.

Άγχος. Άγχος συνέχεια, κάθε ώρα και λεπτό. Ανασφάλεια. Εξάντληση. Δυο ώρες και βάλε κάθε μέρα πήγαινε-ελα στη δουλειά, απαίσιο φαγητό (το καλό φαγητό είναι απρόσιτα πανάκριβο, και χρόνος για να μαγειρέψεις είναι οριακά ανύπαρκτος), αδιανόητη ακρίβεια στα πάντα, ελάχιστες εργασιακές ευκαιρίες και χωρίς ιδιαίτερες προοπτικές ανέλιξης. Κρύο όλο το χρόνο, απαίσιος, μουντός καιρός, στέρηση οικογενειας και φίλων. Άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Όλοι κοιτάζουν πώς θα σου τη φέρουν με κάποιον τρόπο – έχω κουραστεί να με εξαπατουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Από δραστηριότητες, χόμπι και πράγματα να δεις; Ουυυυυυυ! Ένα σωρό! Βρείτε μου τώρα εσείς λεφτά και θα τα κάνω – γιατί βλέπετε είναι όλα τραγελαφικά πανάκριβα, κι εγώ αυτή τη στιγμή, με το βασικό μισθό (που είναι ο κανόνας), ζω κυριολεκτικά σε ένα δωμάτιο που νοικιάζω σχεδόν για τα 2/3 του μισθού μου (κι όταν λέω δωμάτιο εννοώ αυτό που λέω, δωμάτιο, όχι διαμέρισμα) και με το ζόρι μου φτάνει ο υπόλοιπος μισθός για να καλύψω τις βασικές μου ανάγκες, ειδικά εφόσον σε αυτές συμπεριλαμβάνεται και ψυχολόγος.

Εδώ που είμαι ήρθα επειδή υποτίθεται θα ήταν καλύτερα. Επένδυση για το μέλλον. Αν είναι να είμαι καταδικασμενη μια ζωή να ζορίζομαι έτσι κι αλλιώς, όπου κι αν είμαι, τι να πω, προτιμώ να ζορίζομαι στην Ελλάδα. Το μόνο καλύτερο που εντοπίζω στο εξωτερικό είναι το ποσο πιο προοδευτική είναι η κοινωνία σε ορισμένους τομείς όπου στην Ελλάδα ακόμα είναι μεσαίωνας.

Από την άλλη, στο ενδεχόμενο του να γυρίσω, αισθάνομαι μια αποτυχία με πόδια. Ντρέπομαι και τους δικούς μου. Ξόδεψα πολλά λεφτά (για τα δικά μου δεδομένα) για να καταφέρω να έρθω εδώ εξαρχής, ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο στη ζωή, και φυσικά δεν ήταν όλα δικά μου. Δε με κατηγόρησαν ποτέ για τίποτα, και πιστεύω ότι θα με καταλάβαιναν αν το αποφάσιζα, αλλά εγώ συνεχίζω να τους ντρέπομαι. Και ντρέπομαι και γενικώς. Βλέπω παντού ότι αν γυρίσεις Ελλάδα από επιλογή, θεωρείσαι αποτυχημένος.

Θέλω να πάρω μια απόφαση, αλλά φοβάμαι. Ξέρω ότι ίσως ακουστεί υπερβολή, αλλά ειλικρινά σας το λέω ότι δεν έχω κάνει ούτε μια σωστή επιλογή στη ζωή μου όσον αφορά το μέλλον μου. Ακόμα κι όταν αισθανόμουν φουλ ότι έκανα το σωστό, πάντα αποδεικνυόταν εκ των υστέρων ότι η απόφαση που πήρα ήταν τραγικά λάθος. Όπως πχ το να φύγω εξωτερικό, το οποίο το θεωρώ πραγματικά το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου (μέχρι στιγμής). Ε, έχω άδικο να τρέμω ότι θα πάρω πάλι τη λάθος απόφαση;

Απλά είμαι τόσο απογοητευμένη και στεναχωρημενη. Και κυρίως, φοβισμένη. Νιώθω σε αδιέξοδο και δε βλέπω φως στο τούνελ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News