Προσωπική ιστορία: Το κόλλημα μαζί του είναι κάτι σαν ένοχη απόλαυση

Έχω κολλήσει μ’ έναν πρώην συμμαθητή μου, κολλημένο με πρώην, χρήστη ναρκωτικών και χειριστικό. Τον έχω διαολοστείλει αρκετές φορές αλλά μετά από μερικούς μήνες ξαναγυρίζω. Το σεξ είναι νορμάλ, δεν είναι αυτό που με κάνει να ξαναγυρίζω. Δεν είχα οικογενειακά προβλήματα ή έλλειψη αγάπης από την οικογένειά μου και ούτε ποτέ την περιέργεια να δοκιμάσω ναρκωτικά. Δεν είμαι άτομο κοινωνικά μη αποδεκτό που έχω συνηθίσει την απόρριψη ώστε να την επιδιώκω. Χειριστική μπορεί να γίνομαι κι εγώ υπό προϋποθέσεις, δε νιώθω δηλαδή απαραίτητα το θύμα. Ο τύπος δε με απέρριψε ποτέ αλλά δεν ξεκόλλησε κιόλας ποτέ από την πρώην.

Ο τύπος ισχυριζόταν πως είχε νιώσει κάτι για μένα και όντως στο παρελθόν ο τρόπος που με κοιτούσε υποδήλωνε κάτι τέτοιο. Το χαμηλό vibe (της μαστούρας υποθέτω) που εξέπεμπε έκανε τρομερή αντίθεση με τον τρόπο που με κοιτούσε κι αυτό μου δημιουργούσε κάτι στον εγκέφαλο – όπως και το γεγονός πως μου έδωσε την εντύπωση ενός ατόμου χωρίς κανένα όριο ή ηθικό φραγμό. Αυτό για κάποιο λόγο επίσης κάτι μου έκανε στον εγκέφαλο.

Τα άτομα με τα οποία έχω κολλήσει στο παρελθόν δεν έχουν σαν τύποι καμία σχέση με αυτόν και γενικά στο παρελθόν αυτό τον τύπο ούτε που (θα) τον πρόσεχα. Θεωρητικά το ξέρω πως δε μου αξίζει κάτι τέτοιο και έπειθα τον εαυτό μου για αρκετό καιρό ώστε να προχωρήσω. Στο ενδιάμεσο του κολλήματος έχω γνωρίσει διάφορα αξιόλογα νορμάλ άτομα και έχω προσπαθήσει μαζί τους. Μετά κάτι γινόταν όμως και ξαναγύριζα, το κόλλημα μαζί του ήταν κάτι σαν ένα ποτήρι αλκοόλ ή ένα τσιγάρο – κάτι σαν ένοχη απόλαυση τέλος πάντων. Δεν το ήθελα κάθε μέρα αλλά το ήθελα μια στο τόσο. Μου δημιουργούσε επίσης εξωφρενική έμπνευση να γράφω πράγματα. Εξωφρενική όμως!

Την τελευταία φορά που προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του μου είπε πως αρραβωνιάστηκε. (σαν να μου λεει, ξεκόλλα επιτέλους).

Όταν ήμουν μαζί του δε μ’ ένοιαζε τίποτα, ό, τι και να μου έλεγε, ακόμα και το πιο εξωφρενικό βρισκόμουν σε μια κατάσταση μέθης όντας νηφάλια. Δε μ΄ένοιαζε ούτε το καλό ούτε το κακό, ούτε το υγιές, ούτε το τοξικό, ούτε ο θάνατος ο ίδιος. Δεν υπήρχαν δυο άτομα αλλά ενα, και δεν ήταν άτομο, ήταν κάτι άλλο.

Έψαχνα μούσα για τη φαντασία μου; Στην αρχή νόμιζα ότι το ήλεγχα, μετά κόλλησα. Για ποιο διαολεμένο λόγο κόλλησα με αυτό το άτομο; Δε μπορώ με τίποτα να το εξηγήσω, είναι εντελώς παράλογο και αισθάνομαι αρκετά ανώμαλη, ηλίθια και αδαής από επιλογή που το βίωσα όλο αυτό. Αυτό το άτομο ήταν για εμένα σαν ναρκωτικά – η αύρα και οι τρόποι του δηλαδή έκαναν μια πολύ δημιουργική διαδρομή στα κέντρα ντοπαμίνης του εγκεφάλου μου. Και ιδίως τα τοξικά, ελαττωματικά και αδύναμα σημεία. Δεν ήταν ποτέ βίαιος αλλά είχε κάτι, δεν ξέρω τι. Μακάρι να ήξερα τι δηλαδή!

Είναι αυτό έρωτας; Το πέρα από κάθε λογική, ανεξαρτήτως συνθηκών, χωρίς καμία εξήγηση; Η παντελής έλλειψη αντικειμενικής όρασης; Ρομαντικοποιώ καταστάσεις σε βαθμό αυτοκαταστροφής;

Δε μπορώ με τίποτα να εξηγήσω ή να δικαιολογήσω για ποιο λόγο κόλλησα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – equinox

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News