Παρέα του Αμπα καλησπέρα,
πήρα την απόφαση να γράψω καθώς όλα γύρω μοιάζουν να καταρρέουν. Βασικά δεν ξέρω ποια είναι η ερώτηση και αν υπάρχει, νιώθω την ανάγκη να τα εξωτερίκευσω.
Είμαι 27 και η εμπειρία μου σε δουλειές εκτός του προστατευμένου περιβάλλοντος της οικογενειακής επιχείρησης μας, είναι ελάχιστη. Γραμματεία και διδασκαλία σε φροντιστήριο αγγλικών, κάποιες δουλειές ως social media manager αλλά σε entry level, customer care service σε διάφορες εταιρίες, δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμα κάποια θέση η οποία θα αξιοποιεί τις σπουδές μου, οι οποίες είναι στο ΠΑ.ΠΕΙ στο τμήμα Διεθνών κ Ευρωπαίων Σπουδών.
Η κατάσταση έγινε χειρότερη με τον κόβιντ και αν και θα έπρεπε ενδεχομένως να λέω ευτυχώς που οικονομικά υπάρχει η επιχείρηση μας , νιώθω να έχω εξουθενωθεί ψυχολογικά. Σήμερα μάλιστα αυτοτραυματίστηκα. Η δουλειά μας είναι επικερδής αλλά πολύ κουραστική, με τους γονείς μου να ταλαιπωρούνται πολύ και εγώ το ίδιο πράγμα που προσωπικά θα προτιμούσα να μη συνέβαινε. Σκέφτομαι ότι αν δεν είχα στηρίξει την επιχείρηση και αφοσιωνομουν σε εμένα από entry level θέσεις θα είχα ενδεχομένως εξελιχθεί λόγω και των ξένων γλωσσών που ξέρω.
Νιώθω απελπισία λίγο πριν τα τριάντα, δίχως ουσιαστική και καλή εργασία στην Ψωροκώσταινα που κάνεις αίτηση για θέσεις σοχ στο δημόσιο και η κάθε “κυρία” έχει το δικαίωμα να απορρίπτει την αίτηση σου δίχως καν να κοινοποιεί στην επιτροπή γιατί και πώς και αν κάνεις θέμα νομικά και γνωρίζεις τα δικαιώματά σου τότε σου δίνουν τον πολυπόθητο αριθμό πρωτοκόλλου. Βέβαια χωρίς αντίκρυσμα εννοείται. Νιώθω εγκλωβισμένη που ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να είσαι βάλτος αν μιλάμε για μια καλή θέση.
Η ψυχολογία μου γίνεται τρισχειρότερη όταν βέβαια στην δουλειά τυχαίνει να συναντάω και περίεργες συμπεριφορές – δεν θα ήθελα να επεκταθω σε ανάλυση. Ας πούμε έλλειψη σεβασμού.
Πήρα την οριστική απόφαση από Νοέμβρη, να κλείσει για εμένα το κεφάλαιο της επιχείρησης και να κοιτάξω τι θα κάνω για να βρω μια εργασία η οποία πρώτα θα με ικανοποιεί και επειτα θα μου δώσει την οικονομική άνεση οι γονείς μου να σταματήσουν να εργάζονται καθώς η εργασία ξαναλέω είναι πολύ κουραστική και οι γονείς μου δεν παίρνουν την άποψη μου στο διοικητικό και μεταρρυθμιστικό κομμάτι προκειμένου να φύγει ένας μεγάλος φόρτος από εκείνους.
Νιώθω εγκλωβισμένη, τρομακτικά, αποκομμένη από φίλους λόγω δουλειάς, νιώθω σαν σκλάβα της δουλειάς δίχως αποτέλεσμα. Δεν χαίρομαι απολύτως τίποτα. Το χειρότερο όμως απ όλα είναι το ότι η μητέρα μου λόγω μικροαστισμού νομίζω, βλέπω ότι δεν νιώθει περήφανη για εμένα και αυτό είναι που κάνει την ψυχολογία μου ακόμα χειρότερη. Σπούδασα αλλά δεν βρήκα την ιδανική δουλειά και τα οικονομικά μου δεν είναι τα καλύτερα. Νιώθω ράκος. Τη βλέπω ότι ντρέπεται να απαντήσει όταν την ρωτάνε τι κάνω, τι να πει; Ότι δεν κάνω τίποτα; Άλλωστε και παλιά έκανε συγκρίσεις με άλλα παιδιά, με τα ξαδέρφια μου. Εκ των οποίων ο πρώτος μου ξάδερφος βγάζει 6 χιλιάδες τον μήνα.
Άρχισα να ψάχνω για μεταπτυχιακές σπουδές που θα μπορούσαν να με βάλουν δυναμικά στην αγορά εργασίας νιώθω τόσο αδρανοποιημενη, σαν παράλυτη που ακόμα και αυτό το σκέφτομαι ότι πάλι δεν θα αποδώσει ενώ παράλληλα σκέφτομαι να φύγω για Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μήπως και τα πράγματα βελτιωθούν. Άλλωστε τίποτα δεν με κρατάει εδώ.
4 χρόνια ψυχανάλυσης αλλά τίποτα δεν βελτιώθηκε. Κάθε φορά το τέρας επιστρέφει χειρότερο.
Νιώθω χάλια.
ΑΠΟ ΤHΝ – Άγνωστη Χ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δυστυχώς η ελληνική πραγματικότητα για εναν νέο άνθρωπο εξακολουθεί να ειναι ζοφερή. Η δυσκολία να βρεις δουλειά πάνω σε αυτο που σπούδασες ειναι για μενα αυτο που σε τρωει και οχι τοσο το οτι η μητέρα σου δειχνει να μην νιώθει περήφανη. Καταρχάς νομίζω οτι πρέπει να βρεις την αυτοπεποίθηση σου και να πιστέψεις στον εαυτο σου με μερικά μικρά βήματα: 1.Να συνειδητοποιήσεις ότι όχι μόνο δεν κάθεσαι άπραγη, αλλά προφέρεις πολλα στην οικογενειακή επιχείρηση, το οποίο απ οτι καταλαβαίνω είναι πολυ απαιτητικό. 2.Εισαι 27 ετων, ακομα δεν εχει κριθεί τιποτα σχετικά με τη ζωη σου και την καριερα σου,… Διαβάστε περισσότερα »
Το μεγαλύτερο βάρος στην ψυχή σου θεωρώ ότι είναι η αίσθηση που έχεις για το ότι η μητέρα σου συγκεκριμένα (δεν αναφέρεις πουθενά τον πατέρα σου) δεν είναι περήφανη για εσένα. Αυτό θα σε ακολουθεί παντού, αν δεν το αποτινάξεις από μέσα σου, ακόμα και αν τελικά βρεις την πολυπόθητη δουλειά που ψάχνεις, οπότε και δε θα αισθάνεσαι ποτέ εσύ προσωπικά πλήρης. Δεν κάνουμε πράγματα στη ζωή μας για να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι. Κάνουμε αυτό που αγαπάμε για να είμαστε εμείς καλά (και αυτό το έμαθα με το δύσκολο τρόπο γιατί τώρα πληρώνω επιλογές που δεν ήταν ακριβώς δικές… Διαβάστε περισσότερα »
Στα 27 σου μπορει να μην ξερεις καν “τι ειναι αυτο που αγαπας” και η δυσάρεστη αισθηση οτι οι σπουδες σου δεν εχουν πιασει τοπο μπορει να ειναι αβασταχτη. Τα οικονομικά σου μπορει να ειναι στο μηδεν και να μην μπορεις να κανεις ουτε βημα μονη σου. Συγγνώμη αλλα εχουμε κουραστεί πια με αυτες τις προτροπές και φράσεις περι αγαπης για αυτο που σε κανει καλα.
Πολλά βάρη κουβαλάς μέσα σου, που σε μπλοκάρουν και σε μπερδεύουν, αυτό ένιωσα διαβάζοντας την ιστορία σου. Θέλω να σε διαβεβαιώσω ότι αυτό που σου συμβαίνει αφορά ταυτόχρονα και πάρα πολλές και πολλούς ανθρώπους. Νιώθω ότι προσπαθείς διαρκώς κάτι να πετύχεις, κάτι να αποδείξεις, έχεις πολλά πράγματα προεξοφλήσει ότι “πρέπει” να γίνουν και όλο αυτό σε πιέζει αφόρητα. Είναι συχνό να νιώθουμε ότι κουβαλάμε όλα τα βάρη του κόσμου, ότι είναι υποχρέωσή μας να λύσουμε τα προβλήματα των άλλων γιατί έτσι θα λυθούν και τα δικά μας, ότι αν θυσιαστούμε θα μας αγαπήσουν, και πολλά πολλά άλλα που μας εγκλωβίζουν… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα ήθελα να πω τα εξής: -Είσαι απόφοιτη πανεπιστημίου, γνωρίζεις ξένες γλώσσες, ακούγεσαι έξυπνο άτομο και έχεις δουλειά. Δεν είσαι άτομο που έχει αποτύχει στη ζωή του και δεν υπάρχει λόγος να απελπίζεσαι. -Τους στόχους μας τους βάζουμε για τον εαυτό μας, όχι για να ικανοποιήσουμε τους άλλους. Ο στόχος σου για μένα θα έπρεπε να είναι το να βρείς μία δουλειά που να σε ικανοποιεί εσένα με έναν μισθό που εσύ θεωρείς καλό. Το πόσα βγάζει ο κάθε ξάδερφος ή ο κάθε κουνιάδος δεν έχει καμία σημασία. Ό,τι μισθό και να έχεις, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που βγάζουν… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι σε τοξικό περιβάλλον. Αν φύγεις θα κουβαλήσεις το τέρας μαζί σου, αλλά δεν θα το θρέφεις με καινούργια φαγητό. Φύγε και δες αν μπορείς να γίνεις φίλη μαζί του και να το αγαπήσει εσύ. Και όταν πας στα Εμιράτα θα δεις ότι οι άλλοι δεν βγάζουν τα χιλιάδες ευρώ που λένε στις μαμάδες τους, οι οποίες μετά τα λένε στην δική σου. Και θα την λυπηθείς την μάνα σου που από την ζήλια της για τις ζωές των άλλων δεν έχει αφήσει ίχνος συμπόνοιας μέσα της. Και σε βλέπει σαν κομμάτι της ζωής της παρά για αυτό που είσαι.… Διαβάστε περισσότερα »
Οι μαξιμαλιστικοι στοχοι και η μη ορθη αντιληψη και ερμηνεια της εξωτερικης πραγματικοτητας παντα δημιουργουν θεματα αυτοεικονας. Ειμαι σχεδον βεβαιος οτι σε πλειστες περιπτωσεις δεν ωφελει ο ψυχολογος αλλα η αποκτηση των εργαλειων αντιληψης της πραγματικοτητας. Για αρχη κατα 99% δεν θα βρεις ποτε σου μισθωτη θεση εργασιας που να σε ικανοποιει και να σου επιτρεπει να μην εργαζονται οι γονεις σου. Γι αυτο δεν ευθυνεσε εσυ ουτε τα προσοντα σου. Σχετιζεται με το οικονομικο συστημα που ονομαζουμε καπιταλισμο και το κοινωνικο επικοδομημα το οποιο παραγει. Στην καλυτερη αν μενεις αθηνα θα μπορεις να καλυψεις το νοικι σου ειδικα αν… Διαβάστε περισσότερα »
Εδώ τα λες πολύ καλά Στέφανε.
Νομίζω το σωστότερο που έχει να κάνει η κοπέλα. Μακάρι να είχαμε όλοι την δυνατότητα να αναλάβουμε μια επικερδή έτοιμη οικογενειακή επιχείρηση. Ας το δει θετικά και όχι σαν σκλαβιά ή υποβιβασμό. Ίσα ίσα που εδώ μπορεί να κεφαλαιοποιήσει τις σπουδές της εξελίσσοντας την επιχείρηση.
Αν μπορείς να φύγεις στο εξωτερικό, να το κάνεις. Θα αποκτήσεις χρήσιμη προϋπηρεσία ακόμα και αν θελήσεις να επιστρέψεις στην πορεία. Όσον αφορά την μητέρα σου, γιατί αυτό είναι και το πραγματικό αγκάθι, εξήγησε της ότι σε ενοχλεί ο τρόπος που σε παρουσιάζει σε τρίτους. Ίσως, χρειάζεσαι πέρα από εργασία και ένα σωστό υποστηρικτικό περιβάλλον. Άλλαξε ψυχολόγο αν δεν σε καλύπτει, σύσφιξε σχέσεις με άτομα που σε κατανοούν και γίνε δυσάρεστη στην μητέρα σου. Αυτά περνάνε από το χέρι σου, για τα υπόλοιπα δεν έχεις κανέναν λόγο να αισθάνεσαι άσχημα.