Προσωπική ιστορία: Τη ζωή μου στο «ίδρυμα» δεν την ξεχνάω ποτέ

Γεια και αγάπη σε όλες σας και συγχαρητήρια για τα θέματα που κόντρα σε κάθε άλλη ειδησεογραφική πραγματικότητα τολμάτε να θίγετε εδώ. Ήθελα από καιρό να γράψω, όμως, λόγω της εφιαλτικής επικαιρότητας πίσω στη χώρα μου, το κάνω τώρα.

Το χαϊδευτικό μου είναι Νένη είναι το όνομα που με ακολουθεί από το ίδρυμα και το γνωρίζουν λίγοι, στο οποίο μεγάλωσα, μία δομή που δεν υπάρχει πια. Σήμερα είμαι 39 χρονών, ζω στο Λίπσταντ στη Γερμανία και εργάζομαι στις κοινωνικές υπηρεσίες.

Εγώ βρέθηκα στα 10 μου σε ίδρυμα, λόγω παραβατικών γονιών. Ζει μόνο ο πατέρας μου πια ο οποίος δεν θέλει καμία επαφή μαζί μου, ποτέ δεν μου εξήγησε το γιατί. Δεν θέλω να μιλήσω με λεπτομέρειες για τη ζωή εκεί, γιατί υπάρχουν πολλά παιδιά ανάμεσά μας από εκείνη την εποχή. Θέλω να πω όμως πως ό,τι ακουγεται και γράφεται αυτές τις μέρες μου θύμιζε τόσο απαρηγορητα όσα έζησα εγώ κάποτε. Τις τιμωρίες, τις ασκήσεις «υπακοής», τις «ποινές», τη στέρηση φαγητού, το ξύλο και τη βία με την παραμικρή αφορμή.

Θέλω μονο να εξηγήσω ότι όταν συμβαίνουν αυτά, δεν γίνονται για να «συνετιστεί» το παιδί, αλλά για να ξεσπάσουν τα νεύρα και τον συσσωρευμένο σαδισμό τους άνθρωποι απολύτως ακατάλληλοι όχι να προσέχουν, αλλά απλώς να στέκονται δίπλα σε παιδιά. Μόνο αν έχεις ζήσεις κάτι τέτοιο, ξέρεις πως θα σε ακολουθεί παντού, ό,τι κι αν γίνεις όπου κι αν πας.

Και όσο κι αν ξεφύγεις, πρακτικά το αίσθημα του ότι σε καταδιώκουν, του ότι θα σε δείρουν, θα σε εξαφανίσουν είναι πάντα εκεί. Πάντα. Λέω μόνο αυτό: από τότε, κάθε φορά που κάποιος φωνάζει ή τσακώνεται, θέλω να εξαφανιστώ, πιστεύω ότι αυτή η ένταση με κάποιον τρόπο αφορά και εμένα, ότι κάτι θα γίνει και όλο αυτό θα ξεσπάσει επάνω μου.

Στον πρώτο μου γάμο, αυτή η συνθήκη, παρά την τρυφερότητα και την υπομονή του συζύγου μου έγινε η αιτία να χωρίσω. Στον δεύτερο έγινε η αφορμή για να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό, να ξαναδώσω εξετάσεις και να ασχοληθώ με αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε κοινωνικές υπηρεσίες.

Ακόμα και έτσι, όμως, μέχρι σήμερα ντρέπομαι να πω πού μεγάλωσα από τα 10 έως τα 18 μου και πόσο έτρεξα, προσπάθησα, μάτωσα για να ξεφύγω από την ταμπέλα που σου φοράει το κάθε ίδρυμα – για πάντα.

Ακόμα και τώρα, κοιτάζω με θλίψη το στραβωμένο μικρό δάχτυλο του δεξιού μου χεριού που κάποτε μου τσάκισε με ξύλινη βέργα μία τρομερή γυναίκα γιατί πεινούσα και έκλεψα από την κουζίνα τρία μανταρίνια και μία μικρή σοκολάτα.

Γράφω για έναν και μόνο λόγο που τον διάβασα εδώ και με έκανε να κλάψω ξανά πικρά μετά από χρόνια: να αγαπάτε τα παιδιά. Να αγαπάτε περισσότερο τα αντιδραστικά, τα δύσκολα στη διαχείριση. Είναι παιδιά με βαθύ τραύμα που σας χρειάζονται για να μεγαλώσουν όσο γίνεται πιο ομαλά, ακριβώς όπως χρειάζονται μεγαλύτερα ρούχα και παπούτσια κάθε που μεγαλώνουν και τα άκρα τους περισσεύουν από κάποιο μανίκι ή μπατζάκι.

Σας ευχαριστώ αν το δημοσιεύσετε και σας ευχαριστώ που ανέχεστε την ανωνυμία μου. Πείτε απλώς ότι είμαι πολλές φωνές μαζί, από πολλά παιδιά εκεί έξω που πρακτικά δεν μεγάλωσαν ποτέ, αλλά πρέπει να ακουστούν.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News