Θέλω παιδια, αλλά όχι άντρα
Γεια σας!
Θα ήθελα να γράψω σύντομα αυτό που με απασχολεί και θα ήθελα να πάρω γνώμες και απαντήσεις! Θέλω να κάνω παιδια ,αλλά δεν θέλω να εχω κάποιον άντρα. Συμβαίνει και σε άλλες;
Ας ρίξω φως στα σκοτεινά μου λόγια:
Οι άντρες μου φαίνονται πολύ κουραστικοί. Και κουραστικοί, σε ό,τι αφορά τον πατρικό ρολό, ανεπαρκείς. Κι αυτό το συμπεραίνω από την εμπειρία μου σε σχέσεις κάθε είδους, επαγγελματικές, φιλικές, ερωτικές. Ενώ για παρέα και για διασκέδαση κάποιοι είναι εντάξει, όταν σφίξουν καπως οι δεσμοί ,γίνονται ανυπόφοροι. Γκρινιάζουν, γίνονται needy, βγάζουν ανταγωνισμό, γίνονται εγωιστές ,συναισθηματικά μη διαθέσιμοι. Άλλοι, όταν περάσουν οι γλύκες και αρχίζουν να βαριούνται, σε αρχίζουν στην παραμύθα, υποτίμηση, περιφρόνηση. ΄Η ακόμα χειροτέρα: ζήλεια , έλεγχο, απομάκρυνση. Η καλύτερη μου σχέση μεχρι στιγμής που εγινε γάμος και κατόπιν διαζύγιο, ήταν με έναν άνθρωπο ήρεμο που προοδευτικά μετατράπηκε σε ανησυχητικά ήρεμη και νωθρή ,γιατί αυτός δεν έπαιρνε καμια πρωτοβουλία και τα περίμενε όλα από μένα μεχρι που πλάνταξα από την εξουθενωτική βαρεμάρα της επαναληψιμότητας.
Γενικά ,εχω δει πολλά από άντρες. Συχνα εκτονώνουν τον θυμό τους και τα αρνητικά τους συναισθήματα πάνω στους άλλους, ενώ μετα από τον μηνά του μέλιτος, χαλαρώνουν σε βαθμό να αμολάνε κλανιές σαν ασβοί , να ρεύονται σαν μουσκαρια και να χασμουριούνται σαν ιπποπόταμοι και να γίνονται γενικότερα σιχαμεροί, ενώ ταυτόχρονα θα σου την πουν αν έβαλες κάνα κιλό ή έριξες πολύ αλάτι στο φαΐ. Ε, μετα αν ενοχληθώ και φανεί στο πρόσωπο μου ,ακολουθεί γκάς γιατί μια πλακά κάνανε ,πως κανεις έτσι και εισαι υπερευαίσθητη.
Γενικά τους βρισκω πολύ ( ή βρισκω τους πολύ) προβληματικούς κατασκευαστικά μιλώντας, γη αυτό δε αντέχω πολλά χρονιά μαζί τους. Και επειδή καπως περιμένουν να τους νταντεύω, να τους συγχωρώ , να ακούω τα σύψυχα τους και να τους βοηθάω, ενώ αυτοί να ορίζουν , καθορίζουν και να πλαισιώνουν ,με κουράζουν πάρα πολύ μακροπρόθεσμα. Δηλαδή, βλέπω μια σάπια συμπεριφορά , ανώριμη, ανεύθυνη, ανέντιμη και όλα τα άλφα τα στερητικά. Ίσως να φταίω κι εγω καπου, δεν το αποκλείω. Τελοσπαντων, το πιάσατε το νόημα! Εκεί που καταλήγω είναι ότι δεν με ψήνει καθόλου να βάλω έναν ενήλικο μπέμπη στη ζωή μου.
Από την άλλη ,με ψήνει πάρα μα πάρα πολύ να βάλω μια μπέμπα ή μπέμπη ή ό,τι έρθει τελοσπαντων. Ένα μαρούλι. Αλλα, δεν με ενδιαφέρει ΚΑΘΟΛΟΥ να εχω σύντροφο. Δε με νοιάζει ,πως το λένε! Δεν με απασχολεί καθόλου το ζήτημα της πατρότητας, ούτε τι θα πει η κοινωνια.
Και τι σας νοιάζει εσάς, θα μου πείτε! Νομίζω ότι οι γυναικες που θέλουν παιδια ,αλλά όχι τον άντρα δεν έχουν ορατότητα στην κοινωνια μας. Όταν γκουγκλαρα «I want a child, but not a man» , ξεπηδησαν εντυπωσιακα ευρηματα, κι αυτό είναι μια διεθνης ταση. Αναρωτιεμαι λοιπον τι γινεται στην Ελλαδα. Νομιζω ότι οι γυναικες δεν τολμουν να το πουν. Κι αυτό διοτι στιγματιζονται , ντροπιαζονται και αποθαρρυνονται με κάθε δυνατο τροπο. Το αφηγημα λεει ότι η γυναικα που επιλεγει να φερει στον κοσμο παιδι-α μονη της οτι είναι ασταθης οικονομικα, κοινωνικα, ψυχολογικά και πρακτικα ώστε να ανταποκριθει στην γονεικοτητα. Και κυριως ενοχοποιειται με το προσχημα ότι καταδικαζει τα παιδια με ποικιλους τροπους αποστερωντας τους τον πατερα. Εγω λοιπον το αμφισβητω αυτό ανοιχτα.
Και μην αρχισετε στα σχολια ότι το παιδι θελει τον πατερα του και τετοιο μελοδραμα, σας παρακαλω. Γιατι εμενα ο πατερας μου μας εγκατελειψε όταν εγω ημουν ουτε καν δυο ετων και η μητερα μου εγκυος στην αδερφη μου. Τοτε η κοινωνια πολύ που χεστηκε. Κανεις δεν μας ειπε τοτε ότι χρειαζομαστε τον πατερα! Ολοι λεγανε τοτε ότι μια χαρα μεγαλωνουν τα παιδια και χωρις πατερα, αρκει η μανα να είναι βραχος. Και τι δε λεγανε! Οτι μια χαρα ηρωιδες ηταν οι μανες που μετα τον πολεμο μεγαλωσαν τα ορφανα και προκοψαν και αλλα τετοια. Αυτά τα λεγανε συγγενεις, φιλοι, γειτονες,δασκαλοι, κληρικοι, μαλλον εκ του πονηρου, ισως για να αποφυγουν την κοινωνικη ευθυνη να συνδραμουν στην γυναικα που δούλευε όλη μέρα γιατί έπρεπε να συντηρήσει σπιτικό και οικογένεια μονη της. Κατά τα αλλα, μας απεφευγαν ολοι, μην τυχον και τους ζητησει η μανα μου βοήθεια ή δανεικα. Ή μήπως τους ξελογιάσει τον άντρα, γιατί ήταν και κοιλαρά παράθεμα την, τελοσπαντων δεν ξέρω τι σκέφτονταν οι άλλοι τότε.
Τελοσπαντων , αυτές είναι οι δικές μου ψυχικές καταγραφές. Στο θέμα γονεϊκότητα , είμαι σε θέση να αντιληφθώ -ως βιωμένη εμπειρία και ως έννοια- μονο την έννοια της μητρότητας. Και υποθέτω ότι μονο αυτή είμαι σε θέση να μεταδώσω. Η έννοια της πατρότητας κρίνω ότι θα ήταν ευτύχημα αν απουσίαζε. Τουλάχιστον στη δική μου ζωή. Νομίζω, ότι αν η μητέρα μου μού εξηγούσε από την αρχή ότι ήθελε πολύ εμένα στη ζωή της, θα ήμουν καλυμμένη και χορτάτη.
Σιγουρά δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι και υπαρχουν καταπληκτικές και υποδειγματικές οικογένειες (@not all men, enter). Όμως αυτές διαφέρουν, και σε επίπεδο διαγενεακου τραύματος αν το δούμε , από την δική μου. Είναι πιθανότερο αυτοί οι ώριμοι, υπεύθυνοι και καταπληκτικοί άντρες να επιλέξουν γυναικες του ιδίου μήκους κύματος που τους αποζητούν. Εγω ας πούμε ότι παραδέχομαι ανοιχτά και περίτρανα ότι δεν μπορώ και δεν θέλω να δεσμεύσω έναν τέτοιον άντρα. Ας τον πάρει μια άλλη, χάρισμα της!
Ουσιαστικά δεν με ενδιαφέρει καθόλου ποιος θα είναι ο πατέρας. Ας είναι ενας άγνωστος, της μιας βραδιάς. Ας είναι κατάθεση μέσα σε ένα μπουκαλάκι τράπεζας. Αρκεί να είναι όμορφος, γερός, υγιής και αν με κάποιον τρόπο μπορώ να γνωρίζω από καπου ότι είναι ένας κάλος άνθρωπος, αρκεί. Φτάνει και περισσεύει. Ξέρω ότι αυτό, το τόσο απλοϊκά διατυπωμένο είναι εξαιρετικά σπάνιο και πρακτικά πανδύσκολο να βρεθεί.
Κι επειδή κάποιος θα πεταχτεί σιγουρά στα σχόλια να πει «Και αν κάποιος αντρας θελει τον ρολό του πατερά;». Ας το αποδείξει. Ιδού η Ρόδος, όχι μονο το πήδημα. Υπάρχει άλλος τρόπος να πιστέψουμε ότι κάποιος θα γίνει κάλος πατέρας, εκτός από τον τρόπο που μας συμπεριφέρεται πριν γίνει;
Οποτε η σύνοψη είναι: Θέλω παιδια , αλλά όχι άντρα.
Αναρωτιέμαι λοιπόν υπαρχουν κι άλλες σαν κι εμένα; Έχετε αυτήν την επιθυμία; Αυτήν την λαχταρά για τη γονεϊκότητα ,έστω και χωρίς σύντροφο;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μονομάνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ακουσα το ιδιο τις προαλλες απο παρα πολυ νεα αλλα ωριμη κοπελα (η οποια μιλουσε για το πώς βλεπει το μελλον της). Νομιζω οτι δεν εισαι η μονη που σκεφτεται ετσι, και το βρισκω και πολυ λογικο. Δεν μου φαινεται καθολου παραξενο. Απλα να εισαι ανοιχτη για παν ενδεχομενο, δλδ αν εμφανιστει καποιος συνοδοιπορος στην πορεια, μην του τριξεις αμεσως τα δοντια:)
Ναι, σκεφτόμουν όπως εσύ, κι αν είχα την οικονομική δυνατότητα πολύ πιθανόν να το είχα κάνει πράξη. Και σίγουρα πολλές σκέφτονται το ίδιο. Ο χρόνος τρέχει για τη γυναίκα, που καιρός, υπομονή και ψυχικό σθένος να βρεις τον κατάλληλο ανάμεσα στη σαβουρα που κυκλοφορεί. Για μένα είναι σαν να ψάχνεις βελόνα στα άχυρα. Το έχω ξαναπεί, μεγαλύτερα ψυχολογικά προβλήματα αποκτάει ένα παιδί με ακατάλληλο πατέρα, παρά ένα χωρίς καθόλου πατέρα, που όμως έχει πάρει ο,τι χρειάζεται συναισθηματικά από τη μητέρα και γιατί όχι, κι από άλλους συγγενείς. Βtw, πολύ ωραία τα παραδείγματα σου από το ζωικό βασίλειο 🤣
δεν αναφερεις την οικονομική σου κατασταση, αλλά αν μπορείς να αντεπεξελθεις οικονομικά, τότε πήγαινε σε τράπεζα. Εκει θα έχεις δυνατότητα ενός κάποιου ελέγχου στις γενετήσιες προδιαθέσεις του δότη. Δεν ξερω αν σου λέει κάτι, αλλά εγώ δε βρίσκω τίποτα αρνητικό σε όσα γράφεις και μακαρι να μπορέσεις να πραγματοποιήσεις την επιθυμία σου. Αυτό όμως στο οποίο θα έδινα έμφαση, εχοντας ήδη μεγαλωσει 2 παιδια, είναι ότι θα χρειαστεις πρακτική βοηθεια. Συγγενείς, νταντάδες (αν εχεις αρκετα λεφτά), διότι το παιδί/α εχει πολύ τρεξιμο και κουραση και οι κοινωνικες δομές υποστηριξης δεν ευνοουν τις εργαζόμενες μητέρες. Αν δουλευεις 8-3, κατι γίνεται, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Ειλικρινά… ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ!!!
Ναι υπάρχουν κ άλλες, ναι τις στηρίζουμε και ναι είναι οι καλύτερες μας φίλες!
Το αφήγημα αλλάζει!!
Η φίλη μου με δύο παιδιά, 5 και 7 ετών, άνδρα στην ίδια εργασία με την ίδια (με καλούς μισθούς) και χωρίς βοήθεια από γονείς, μου είπε πως για τα παιδιά δεν μετάνιωσε καθόλου. Για τον γάμο ναι. Η συζήτηση για το κοινόβιο μεταξύ μας, που λέγαμε χρόνια για πλάκα, τώρα της φέρνει δάκρυα στα μάτια. Εγώ θέλω πολύ περισσότερο παιδιά από ό,τι άνδρα. Όχι για να με κοιτάξουν στα γεράματα. Ούτε καν για παρέα. Και σε σχέση, μόνη μου ήμουν τελικά αλλά με καταπίεση. Απλώς, πέρα από τα -στερεοτυπικά γυναικεία χαρακτηριστικά, τα καλά -στερεοτυπικά- ανδρικά χαρακτηριστικά, πάλι από εμένα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με όλα!!! Εχω ζήσει σε στρατιωτική βάση με οικογένειες στρατιωτικών με μικρά παιδια. Οι πατεράδες λειπανε για καιρό, λειπανε τα βράδια, ειχανε ασκήσεις κτλ κ μέναμε σε ασφαλές, προστατευμενο περιβάλλον πολλές γυναίκες -άνεργες, απο διαφορετικά μέρη -καμία δεν ειχε καταγωγή απο την μεθοριο- με πολλά κ σε μικρή ηλικία παιδακια, ενα τύπου κοινοβιο. Ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας τα παιδια μας ειχανε το ελεύθερο να πανε σε οποίο σπιτι θέλανε, πάντα υπήρχε φροντίδα απο όλες για όλα τα παιδια. Αν είχες ραντεβού στον γιατρό σε βοηθούσε η γειτόνισσα, για σούπερ μάρκετ ή λαϊκή, κάναμε εκ περιτροπής τις… Διαβάστε περισσότερα »
Έχοντας ζήσει η ίδια σε παρόμοιες συνθήκες ως παιδί για κάποια χρόνια, επιβεβαιώνω ότι για τα παιδιά ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής είναι πολύ ευεργετικός.
με ολες μου τις φιλες, όποτε το συζηταμε, καταληγουμε οτι αυτη η μορφη οικογενειας ειναι τελεια!
φέρεις διπλο τραυμα . το δικο σου: <ο πατερας μου μας εγκατελειψε όταν εγω ημουν ουτε καν δυο ετων και η μητερα μου εγκυος στην αδερφη μου>
και της μανας σου με το οποιο σε μεγαλωνε : <αν η μητέρα μου μού εξηγούσε από την αρχή ότι ήθελε πολύ εμένα στη ζωή της, θα ήμουν καλυμμένη και χορτάτη..
Και; Λόγω τραυμάτων ας πούμε η γράφουσα ακολουθεί τον δρόμο τον αμαρτωλό;
Τα δικά σας τα τραύματα είναι μόνα ή διπλά; Μπαίνετε δλδ στο δακτύλιο ή τον πούλο;
Η επιστολή σου μου δημιουργεί δύο προβληματισμούς. Πρωτον, είσαι αρκετά αφοριστικη για τους άντρες. Μήπως η έλλειψη πατέρα σου έχει δημιουργήσει αυτή τη απόλυτη άποψη περί ακαταλληλοτητας τους ή μήπως σου έχει δημιουργήσει ένα μοτίβο να επιλέγεις ακαταλληλους άνδρες? Δεύτερον, εφόσον είσαι τόσο σίγουρη ότι η πλειονότητα των ανδρών είναι σκαρτη, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ, αν αποκτήσεις αγόρι, θα το μεγαλώσεις σωστά? Διαφορετικά? Τι υπέρτατη γνώση έχεις εσύ, μόνη σου, μάλιστα χωρίς συντροφο, που δεν το γνωρίζουν οι άλλες μάνες που έκαναν αυτούς τους άντρες? Θες να φέρεις ένα σωστό άνθρωπο στη κοινωνία η απλά να έχεις… Διαβάστε περισσότερα »
Απορώ με τα άτομα που σας έδωσαν συγχαρητήρια και με τη δική σας υπεροψία ότι οι άνδρες είναι άχρηστοι αλλά τα δικά σας σοβαρά άλυτα θέματα/τραύματα μαγικά “δε μετράνε” και δε θα επηρεάσουν το μεγάλωμα παιδιών. Εύχομαι τουλάχιστον να μην κάνετε παιδί και ιδίως αγόρι πριν λύσετε τα θέματα σας γιατί με τη νοοτροπία που σκιαγραφήσατε θα το κάνετε δυστυχισμένο. Η ανατροφή ενός παιδιού είναι ΕΥΘΥΝΗ και άλυτες αμαρτίες γονέων παιδεύουσιν τέκνα. Κατά τη γνώμη μου όσο δεν παραδέχεστε τα άλυτα θέματα σας και εθελοτυφλείτε, το αποτελεσμα θα είναι να φορτώσετε τα τραύματα σας στα παιδιά σας. Υπάρχουν και άλλες… Διαβάστε περισσότερα »
Τοποθετήθηκα και γω δις αλλά κόπηκα.🤧
Φαίνεται εσείς τοποθετείστε πιο κόσμια.
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας!!!👌👌
Οι άνθρωποι που θα σου πουν πως το παιδί θέλει τον πατέρα του, έναν οποιονδήποτε πατέρα, ας είναι και αδιάφορος και βίαιος., είναι ανόητοι και με επικίνδυνες απόψεις. Δεν θα έπρεπε να τους λάμβανεις καν υπόψιν. Όσοι είναι κατά των single mothers δεν έχουν ιδέα πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν σωστό σύντροφο και πατέρα για το παιδί σου. Οποτε απλώς μην ασχολείσαι με αυτά τα σχόλια. Κάνε αυτό που θες και μη δώσεις λογαριασμό σε κανέναν. Όμως δεν μας λες το βασικότερο. Οικονομικά πως είσαι; Θα μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στο μεγάλωμα ενός παιδιού μόνη; Θα εχεις βοήθεια ή είσαι… Διαβάστε περισσότερα »
Υπαρχουν δύο σημεία στην επιστολή σου που θα πρότεινα να τα κοιταξεις σοβαρα (ισως και με καποιον ειδικό) πρωτου γίνεις γονιός (με όποιο τρόπο γινεις γονιός) εαν ηδη δεν το εχεις κάνει. Αυτά είναι, η εγκατάληψη απο τον πατέρα σου, και το παραπονο απο τη μητερα σου. Και ο μονος λογος που το λεω ειναι πως πιστευω πως βαρη που κουβαλαμε απο τους γονεις μας καλο θα ηταν πριν γινουμε εμεις γονεις να τα εχουμε τοποθετησει ετσι στο μυαλο και στη ψυχη μας ωστε να μην μας επηρεασουν τον τροπο που θα ειμαστε εμεις ως γονείς. Και θεωρω πως για… Διαβάστε περισσότερα »
Α έλα ρε αλήθεια; Αλλά προτείνεις την εξωσωματική με δότη σαν καραμελιτσα λες και είναι κάτι τόσο εύκολο που πέρα από το μόνη του πράγματος χρειάζεται και πόσα χιλιάρικα ξέρω γω. Σε σχόλια που δε λένε και κάτι τόσο δα ουρανοκατέβατο για τις ανδρικές και πατρικές αντιλήψεις.
Easy Coοkie. Αυτό που προτείνω είναι να μην κανουμε παιδιά με ανδρες που δεν τους εκτιμάμε ως πατεράδες μονο και μόνο για τα λεφτά τους. Στο κάτω κάτω αν μια γυναίκα εχει το σθένος να κανει μονη της παιδί εχει το σθένος να στηρίξει και την επιλογή της με τις δικές της δυνάμεις. Όχι; Τώρα, σχετικά με την γενικότερη αντίδραση σου στο σχόλιο μου και αν καταλαβαίνω σωστά, αναφερεσαι στο οτι εγω προτεινω εξωσωματικη ενω λεω πως μονη μου δεν θα εκανα. Να στο εξηγησω. Προσωπικα δεν καιγομαι να κυοφορήσω (ίσα-ισα μου προκαλεί αγχος αυτη η διαδικασία) οποτε εαν ηθελα… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ ελπίζω να σε κάλυψα επειδή τον εκτιμάω σε όλους τους ρόλους του. Δεν κοιτάζω τη πορτοφόλα του. Είναι λίγο προσβλητικό αυτό. Σου εύχομαι τα καλύτερα ως γυναίκα και ως μελλοντική μάνα. Εγώ από ότι καταλαβαίνω εδώ μέσα, με βάση τα γραφόμενα σας, όλες εχουμε επίπεδο, μόρφωση, νοημοσύνη και μπόλικη αγάπη να δώσουμε στα παιδιά μας.
Βρε Cookie αληθεια θα το πω και ελπιζω να το παρεις ετσι οπως το εννοω και να μην παρεξηγηθείς. Τιποτα απο αυτα που σχολίασα δεν τα επινόησα. Απο τα γραφώμενα σου τα πήρα (τα σημερινά και σε όσα εχεις αναφερθεί στον συντροφό σου ως πατέρα). Οπότε ή εγω δεν εχω αντίληψη και καταλαβαίνω αλλα απο αυτα που διαβάζω ή εσυ αλλα γραφεις και αλλα εννοείς. Ή, ακριβώς αυτό εννοείς που καταλαβαίνω αλλα δεν σου αρέσει που το είδες γραμμένο. Εαν συμβαίνει το πρώτο ζητώ συγνώμη που παρανόησα.
Θα πεταχτώ λίγο για να συμφωνήσω και με τις δύο. Προσωπικά δεν θα έκανα παιδί ως μονογονέας γιατί με ταράζει η περίπτωση να το αφήσω μόνο αν πάθω κάτι (με τις ιατρικές διαδικασίες γενικά είμαι κομπλέ, δεν με πειράζει αυτό). Οπότε πέρα από τα λεφτά θα είχα ως απαραίτητη προυπόθεση ενα πολύ κοντινό και αξιόλογο υποστηρικτικό δίκτυο. Ανθρώπους που είναι διατεθιμένοι να αναθρέψουν το παιδί μου ως δικό τους με τρόπο που θεωρώ τουλάχιστον κομπλέ. Από την άλλη είμαι φουλ της (unpopular;) άποψης ότι όταν κάνεις με κάποιον παιδί πρέπει πρώτα να διαλλέγεις πατέρα και μετά σύντροφο. Γιατί να αποκοπείς… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα εχω συντροφο οποτε το σεναριο να κανω παιδι μονη μου εχει απομακρυνθεί. Οταν σκεφτομουν ομως το ενδεχόμενο υιοθεσίας (δεν εχω θεμα με τις ιατρικες πραξεις, κατι με φρικαρει στην ιδεα της κύησης και του τοκετου, το ψαχνω βεβαια στη θεραπεια μου αλλα δεν θα εμπαινα μονη στη διαδικασια), στο μυαλο μου επεξεργαζόμουν και ποιος απο το κοντινό μου περιβάλλον θα ηθελα να το αναθρεψει εαν εγω εφευγα απο τη ζωή πρόωρα. Φυσικά και είναι κατι που πρεπει να εχουμε στο νου μας ως βασικη προϋπόθεση αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τον ρολο αυτο πρέπει να τον αναλάβει ο πατέρας… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι είναι. Κάθε μερα που περνάει είναι μια παρατήρηση προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους. Να είμαστε καλά, να φροντίζουμε τη ψυχή μας και το είναι μας, ώστε να συνεχίζουμε να είμαστε επιβάτες σε αυτό το τρένο που λέγεται ζωή. Να έχουμε δίπλα μας τους αγαπημένους μας Άλλους. Οικογένεια, παιδιά, συντρόφους, φίλους, τα ζωάκια μας. Α, και να έχουμε και Καλή Τύχη θα πω. Αγάπη σε όλο το Άμπα 🩷🩵