Γεια παρεούλα!
Είμαι μια κοπέλα 36 ετών με πολλά μη θεραπεύσιμα προβλήματα υγείας…
Το χειρότερο ο χρόνιος πονος σε όλο το κορμί μου που με καθηλώνει. Δεν μπορώ να αυτό εξυπηρετηθώ.
Δεν έχω κατάθλιψη έχω εξεταστεί από ειδικό όμως θεωρώ δικαίωμα μου να μην θέλω να ζήσω άλλο. Θέλω να προβώ σε ευθανασία.
Δεν ζω με αξιοπρέπεια οπότε εκτός αυτού οι πόνοι είναι υπερβολικά ανυπόφοροι.
Απλά ήθελα να το βγάλω από μέσα μου και συγνώμη αν σας επιβαρύνω.
Δεν φοβάμαι τον θάνατο τον θεωρώ μια φυσιολογική εξέλιξη.
Με αυτοκτονία δεν θέλω να πεθάνω αλλά με μια ιατρική πράξη που θα με λυτρώσει…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Die with Dignity
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Από εμένα ένα μεγάλο respect. Και ναι, είναι δικαίωμά σου και εύχομαι να βρεις μια λύση που σου ταιριάζει.
Τα λόγια είναι φτωχά μπροστά στη δύναμη, το θάρρος, την καρτερικότητα σου.
Από τα βάθη της ψυχής μου σου εύχομαι να φύγει ο πόνος, να έχεις ηρεμία και γαλήνη.
Η επιλογή σου είναι ένα ζήτημα ταμπού, για το οποίο δίνονται μάχες, που σταδιακά κερδίζονται.
Είμαστε πολλοί/πολλές αυτοί που αντιλαμβανόμαστε και συμμεριζόμαστε αυτό που μας καταθέτεις.
Εύχομαι αυτό που είναι καλύτερο για εσένα.
Εύχομαι να φύγεις με τον πιο ήρεμο τρόπο.. Νομίζω πως βλέπω το μέλλον μου σε εσένα… Θα ήθελα να σου δώσω μια αγκαλιά, χωρίς, ωστόσο, να πονέσει κι άλλο
Σου εύχομαι δύναμη και κουράγιο ό,τι κι αν αποφασίσεις. Αν και δεν είμαι σίγουρη τί θα μπορούσε να σε βοηθήσει θα ήθελα να μοιραστώ ότι πρόσφατα έμαθα για μια μη κερδοσκοπική πρωτοβουλία, το ίδρυμα “Τζένη Καρέζη” που ανήκει στο ΕΚΠΑ και λειτουργεί ως μονάδα ανακούφισης πόνου για χρόνια νοσήματα. Μήπως θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να αντιμετωπίσεις τους πόνους και να βελτιώσουν την καθημερινότητά σου;
Υποκλίνομαι στη δύναμη ψυχής .Είναι δικαίωμα σου το πώς θα αποχωρήσεις από αυτή τη ζωή .Κάνε το καλύτερο για τον εαυτό σου
Λόγω κουλτούρας και δουλειάς, είμαι συνδρομητής στην ηλεκτρονική εκδοχή πολλών γαλλικών εντύπων. Μεταξύ αυτών και στην “La Croix” :”Ο Σταυρός”. Είναι η έγκυρη, και σχετικά υψηλής αναγνωσιμότητας, ημερήσια εφημερίδα των προοδευτικών Καθολικών, με εντυπωσικής ποιότητας άρθρα για κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα, τα οποία στην Ελλάδα θα συναντούσες μάλλον σε καθαρά αριστερά έντυπα. Τα άρθρα της προσεγγίζουν το ζήτημα της ευθανασίας με απίστευτη νηφαλιότητα, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα, αλλά εστιάζοντας κυρίως στο ζήτημα της “συνοδείας” και της ψυχολογικής στήριξης του αιτούντος, από τη στιγμή που θα διατυπώσει το πρώτο αίτημα μέχρι την οριστική απόφαση, και στη συνέχεια κατά την εκτέλεση. Ολα αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
Έριξες βομβιτσα τώρα.., αναρωτιέμαι αν διαβάζεις τη στήλη τι σκέφτεσαι από την πλευρά σου για όλο το ψυχικό δραμα των σχέσεων; Πάντως δε μπορω να εκφέρω γνώμη για το συγκεκριμένο. Συγχαρητήρια για την ψυχικη σου δύναμη έτσι κι αλλιώς μέχρι εδώ!
Δεν μας επιβαρύνεις καθόλου. Συμφωνώ μαζί σου. Καλύτερα να φύγεις με αξιοπρέπεια όταν το επιλέξεις παρά να γίνεις δέσμια της ασθένειάς σου και να εξαρτάσαι από άλλους. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα απ όσο ξέρω. Ελπίζω οταν εσύ θελήσεις να φύγεις να βρεθεί κάποια λύση. Πριν ένα δύο χρόνια ένας άντρας στην Ισπανία, μεγάλος σε ηλικια, συνελήφθει για τον θάνατο της γυναίκας του. Είχε ανίατη ασθένεια και του ζήτησε να την βοηθήσει να πεθάνει γιατί δεν άντεχε άλλο. Το έκανε, συνελήφθει και καταδικάστηκε και σε συνέντευξη είπε οτι ήθελε να βοηθήσει την γυναίκα του ακόμα κι αν… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Εχω σκεφθεί ότι κι εγώ θα ήθελα να φύγω με τον ίδιο τρόπο εάν μου τύχαινε μια ασθένεια ή ένα ατύχημα (είμαι μοτοσυκλετιστής και δύο φορές τη γλίτωσα παρά τρίχα) που θα καθιστούσε τη ζωή μου δίχως νόημα. Θεωρητικά, αν δεν έπρεπε να μαχόμαστε ακόμα για τόσα πολλά κοινωνικά ζητήματα που είναι αυτονόητα και εντελώς στοιχειώδη σε άλλες κοινωνίες, αν δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε την επέλαση των θρησκόληπτων, σκοταδιστών και φασιστών που εννοούν να κάνουν κουμάντο στην προσωπική ζωή των υπόλοιπων, για αυτό το ζήτημα θα υπήρχε σήμερα ένας ουσιαστικός διάλογος στην κοινωνία ή ακόμα και λύση… Διαβάστε περισσότερα »
Mεγαλο και σοβαρο θεμα αυτο.Προσωπικα δεν το βρισκω λαθος.Και οχι μονο αν πασχει καποιος/α απο ανιατες ασθενειες ή σοβαρα προβληματα υγειας που καθιστουν την καθημερινοτητα μαρτυριο.Θα το σκεφτομουν αν εκρινα οτι λογω προχωρημενης ηλικιας δεν μπορω πλεον να αυτοεξυπηρετηθω.Οτι θα επιστρεψω στο σταδιο του νηπιου που θα πρεπει να με ταιζουν και αλλαζουν τις πανες.Αυτο εινα πραγματικα κατι που με κανει να σκεφτομαι πως η ευθανασια ή ακομα και αυτοκτονια οσο ακομα εχουμε την αξιοπρεπεια μας ειναι μια καλη λυση τοσο για εμας οσο και για τους κοντινους μας ανθρωπους.