Ξυπνάς κάθε μέρα και σκέφτεσαι όσα υλικά αγαθά δεν έχεις, ποσό μισείς τη δουλειά σου και γενικά σε κατακλύζουν κυρίως αρνητικές σκέψεις.
Έρχεται ξαφνικά όμως μια μέρα όπου ο θάνατος ενός προσώπου που κάποτε αγάπησες γίνεται πρωτοσέλιδο. Ξέρω ποτέ δεν σου είχε περάσει από το μυαλό πως κάποιος που αγαπάς ή έστω αγάπησες θα βρει τόσο τραγικό θάνατο που θα γίνει θέμα συζήτησης για όλους.
Έρχεται πάλι ξαφνικά μια μέρα που ο επίσης τραγικός θάνατος δεκάδων ανθρώπων γίνεται πρωτοσέλιδο και μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους ή σε ότι τέλος πάντων έμεινε από αυτούς βλέπεις γνωστούς σου.
Θυμώνεις και σκέφτεσαι ότι ζεις ταυτόχρονα στην πιο όμορφη και πιο άσχημη χώρα του κόσμου. Πώς γίνεται τόσοι άνθρωποι να βρίσκουν τόσο τραγικό θάνατο απο λάθη άλλων; Θες να σηκωθείς και να φωνάξεις, να κλάψεις…
Τότε είναι που έρχεται η ώρα να αναμετρηθείς πρώτα με τον εαυτό σου. Ξέρεις γιατί; Για στον άνθρωπο που αγάπησες και ερωτεύτηκες τότε ξέχασες να του πεις ότι πάντα θα έχει ένα δικό σου κομμάτι, ξέχασες να του πεις συγγνώμη για τα δικά σου λάθη ή ας είμαστε ειλικρινείς δεν είπες συγγνώμη γιατί ο εγωισμός σου δε σε άφησε, ξέχασες να του πεις ότι τον συγχωρείς για τα δικά του λάθη, ότι έμαθες για τα επιτεύγματα του πως πέτυχε τους στόχους του που κάποτε συζητουσατε αγκαλιά και πως χάρηκες για αυτόν, χάρηκες που βρήκε το δρόμο του .
Στο φίλο που έφυγε πάλι τόσο νέος και τόσο άδικα δεν είπες ποτέ πως σου αρέσουν οι συζητήσεις σας , η παρέα του , τα αστεία του, ξέρω πολλές οι υποχρεώσεις και χαθήκατε τον τελευταίο καιρό του είπες ότι θα μιλήσετε για να κανονίσετε για καφέ, όμως δεν το έκανες ποτέ και ξέρεις κάτι δεν το έκανες ποτέ και τώρα είναι αργά.
Κάθομαι εδώ και σκέφτομαι τους δύο ανθρώπους που έχασα και που δεν τους είπα ποτέ όσα έπρεπε. Κάθομαι και κοιτάζω τον σύντροφο μου που τον πήρε ο ύπνος δίπλα στο μωρό μας και θυμώνω με εμένα γιατί δεν του λέω κάθε μέρα ότι τον αγαπώ , ότι είμαι τυχερή που τον έχω στη ζωή μου και τον ευχαριστώ για ότι έχει κάνει για εμάς , θυμώνω που του φώναξα γιατί δεν έπλυνε τα πιάτα αλλά ξέχασα να του ευχαριστώ που μετά από 9 ώρες δουλειάς πήγε εμένα και την κόρη μας βόλτα γιατί είδε την κούραση μου μετά από τα ατελείωτα ξενύχτια με το μωρό.
Κοιτάζω το μικρό μας θαύμα, το κοριτσάκι μας και το μόνο που σκέφτομαι είναι οτι πρέπει να ξέρει ότι την αγαπάμε με όλη μας τη δύναμη. Πρέπει να την μάθουμε να αγαπάει με όλη της τη δύναμη, να συγχωρεί και να έχει πάντα μια θέση στην καρδιά της για όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα περάσουν από τη ζωή της και θα τους αγαπήσει και θα την αγαπήσουν, να τους σέβεται και να μην τους κρατά κακία, γιατί μπορεί μια μέρα αυτοί οι άνθρωποι να χαθούν για πάντα και να της μείνει μια πικρία για το συγγνώμη που δεν είπε, για τον καφέ που δεν ήπιε.
Αν και δεν είμαι θρησκευόμενος άνθρωπος και σίγουρα δεν πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή άναψα ένα κερί για τους δύο αυτους ανθρώπους που έχασα και όσο κοίταζα τη φλόγα του σκεφτόμουν όσα δεν έκανα για αυτούς.
Ο θυμός μου είναι ακόμα μεγάλος για τον εαυτό μου και για αυτό το άθλιο κράτος. Ξέρω ότι δεν μπορώ να αλλάξω πολλά πράγματα, όμως κάθε μέρα θα λέω στον σύντροφό μου ότι τον αγαπάω και πριν φύγω από το σπίτι θα του δίνω ένα φιλί, το ίδιο και στο παιδί μου , θα παίρνω τους γονείς και τα αδέλφια μου τηλέφωνο έστω για ένα λεπτό για να ξέρω και να ξέρουν ότι είναι καλά, θα βγω για καφέ με εκείνο το φίλο που χαθήκαμε και θα χαιρετήσω εκείνον που μαλώσαμε πριν χρόνια ( ούτε θυμάμαι πλέον γιατί) και από τότε χώρισαν οριστικά οι δρόμοι μας. Θα συγχωρέσω τον πρώην σύντροφο για τα λάθη του , ας μην κρυβόμαστε, ούτε εγώ ήμουν η τέλεια σύντροφος και ίσως στη δικιά του ιστορία εγώ να έφταιγα που δεν πήγε καλά η σχέση.
Αγαπηστε και αφήστε να σας αγαπήσουν. Μην στεναχωριέστε που τα κεράκια στην τούρτα έγιναν 30, κάποιοι δεν τα κατάφεραν μέχρι εκει. Να χαίρεστε για κάθε μέρα που επιβιωνετε.
Γιατί σε αυτή τη χώρα όλοι ζούμε από καθαρή τύχη. Φτιάξτε όμορφες αναμνήσεις γιατί κάποτε μπορεί και εσείς να είσαστε απλά μια ανάμνηση.
Στο πρώην σύντροφο που χάθηκε, πάντα θα έχεις ένα κομμάτι μου και συγγνώμη που ήμουν εγωιστρια.
Στο φίλο , λυπάμαι που δεν κανόνισα ποτέ εκείνον τον καφέ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Με έκανες να κλαίω.. Πόσο κριμα για αυτούς που έχασες, για ολους όσοι χάθηκαν έτσι μ αυτόν τον τρόπο.. Και είναι αλήθεια, κάποιοι δεν πρόλαβαν καν να σβήσουν τα κεράκια των 30, ενώ εμείς εχουμε την τύχη να γκρινιάζουμε που μεγαλώνουμε.. Και ναι, να λέμε σ αγαπώ στους ανθρώπους μας, να μην το ξεχνάμε, να μην μας παίρνει από κάτω η καθημερινότητα, όσο γίνεται, και να συγχωρουμε όσο μπορούμε τα μικρά τους λάθη.
Πολύ λυπάμαι για την απώλεια σου αυτή. Άρα ένας πρώην σου κι ένας φίλος σου ήταν στο τρένο του θανάτου των Τεμπών. Αυτό το περιστατικό είναι σαν βγαλμένο από ταινία τρόμου και συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Κι εγώ ταράχτηκα διπλά, γιατί ήταν μια διαδρομή που στα φοιτητικά μου χρόνια την έκανα συνέχεια. Το τρένο ήταν πάντα το αγαπημένο μου μέσο κι έλεγα σε όλους πόσο ασφαλές είναι σε σύγκριση με τα υπόλοιπα. Αλλά μια φορά γίνεται το κακό. Δυστυχώς αγαπητή μου έτσι είναι, όταν χάνεις κάτι μαθαίνεις να εκτιμάς περισσότερο αυτά που εχεις. Στην προκειμένη περίπτωση ο θάνατος δύο ατόμων… Διαβάστε περισσότερα »
Μου άρεσε αυτό που έγραψες. Καταλαβαίνω από που πηγάζει και συναισθηματικά και εγώ έτσι το βλέπω. Η ζωή είναι πραγματικά μικρή,τυχαία και πολύτιμη όπως είχε γράψει μια σχολιάστρια άλλη φορά , το πότε θα κλείσει ο κύκλος του καθενα μας είναι σε μεγάλο βαθμό απροβλεπτο. Θα μου άρεσε να χαίρομαι την ζωή και τους δικούς μου ανθρώπους όσο συχνότερα γίνεται. Όμως θα ήθελα να πω ότι δεν πρέπει να μείνουμε στο ότι “ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα”. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Δεν ειναι ασκοπο να το σκεφτούμε αυτό.Το πως ακριβώς θα γίνει, αφορά σκέψεις/ απόψεις του… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι για να μην γκρινιάζουμε που μεγαλώνουμε και βλέπουμε άσπρες τρίχες (ναι, και εγώ τώρα στα 22 :Ρ). Πολλοί άνθρωποι δεν πρόλαβαν να ζήσουν τίποτα, δεν πρόλαβαν να τελειώσουν τις σχολές τους. Μαζί με αυτούς χάθηκαν ολόκληρες γενιές και πίσω έμειναν πόσες οικογένειες να μετρούν τα κομμάτια τους και άλλοι τόσοι να μετανιώνουν που είχαν να μιλήσουν ή να τους δουν καιρό και δεν θα έχουν πια την ευκαιρία να το ξανακάνουν. Το να καταφέρεις να γεράσεις σε αυτή την χώρα είναι ευλογία.