Προσωπική ιστορία: Σιχαίνομαι τον μπαμπά μου

Γεια σας!

Κάπως ντρεπομαι που θα τα γραψω αυτα, αλλα θελω καπου να πω οσα σκεφτομαι στην πραγματικοτητα… Σε ποιον μπορεις να εισαι τοσο ειλικρινης? Μπορεις στον ψυχολόγο? Στον ίδιο τον άνθρωπο που σε έχει πληγώσει? Κι αν ναι, αξίζει?

… το θέμα μου. Σιχαίνομαι τον μπαμπά μου. Είμαι 24 χρονων. Δεν ξέρω αν μπορω να βρω αλλη λέξη πιο κατάλληλη από αυτή, για να περιγράψω αυτό που νιώθω για εκείνον. Μια απέχθεια. Πέρασα από πολλές φάσεις μαζί του. Όταν ήμουν μικρή, ήταν ένας σημαντικός Άλλος για εμένα, όπως λέμε. Πρότυπο δεν τον είχα ποτέ, ούτε τον θαύμαζα, η γνώμη του όμως είχε σημασία για εμένα. Μπορούσα να κάνω όνειρα και σχέδια όσα ήθελα στο μυαλό μου, με μια του λέξη μπορούσε να μου τα γκρεμίσει όλα και να με κάνει κουρέλι. Κάθε φορά που επέστρεφα στη μαμά μου από ένα Σαββατοκύριακο μαζί του, έκανε αμάν για να με συνεφέρει. Ο λόγος μπορεί να ήταν οποιοσδήποτε, συνήθως όμως επρόκειτο για τις αποφάσεις μου, που πάντα με έκανε να νιώθω ότι είναι οι χειρότερες που μπορώ να κάνω.

Όταν είχαν πρωτοχωρίσει, ήμουν 4,5 χρονών. Πιο πριν ήταν απλώς ένας αδιάφορος πατέρας, δε θυμάμαι και πάρα πολλά, είτε ήταν σπίτι είτε όχι το ίδιο και το αυτό. Χώρισαν κι άρχισε να μου γαζώνει το κεφάλι, να κάνω κάτι, να πω στη μαμά μου κάτι, να τα ξαναβρούν. Ούτε παιδί δημοτικού δεν ήμουν, δεν ξέρω με τι εγκέφαλο έλεγε σε ένα νήπιο κάτι τέτοιο, με τι ευθύνη με φόρτωνε, λες και μπορούσα να αλλάξω κάτι. Τι περίμενε? Πήγαινα με λυγμούς στη μαμά μου, της έλεγα δε μπορείτε να είστε μαζί? Μου έλεγε, όχι κορίτσι μου, δεν ταιριάζουμε, μη στεναχωριέσαι, μην ασχολείσαι εσύ με αυτά. Την άλλη Κυριακή, ξανά μανά τα ίδια. Δεν ξέρω πώς το άντεχε ( η μαμά μου). Όλη την εβδομάδα δεν το σκεφτόμουν, είχα τη ρουτίνα μου, νηπιαγωγείο, παιχνίδι στο σπίτι μόνη ή με την αδερφή μου, τραγουδούσα, χόρευα. Ήμουν γενικά χαρούμενο παιδί. Τώρα ξέρω, ότι αν δεν ήταν η μαμά μου, δεν θα είχα την παραμικρή χαρούμενη παιδική ανάμνηση.

Όταν το πήρε απόφαση πως τέλος, βγήκε το διαζύγιο, δεν θα ξαναείναι μαζί, του μπήκε άλλη ιδέα. Να πάμε σε αυτόν. ( Ίσως να μην το είχε πάρει και τόση απόφαση τελικά, ίσως ήταν άλλος ένας συναισθηματικός εκβιασμός προς τη μαμά μου…). Η αδερφή μου πήγε, κι έτσι χωριστήκαμε. Εγώ ήμουν 9, και δεν ήθελα καθόλου να πάω σε αυτόν, δεν περνούσα καλά εκεί, στο μυαλό μου ήταν τόσο απλό αυτό. Όμως, ίσως αυτός να το βίωσε σαν απόρριψη, δεν ξέρω. Προσπαθούσε να μου πει πόσο καλύτερα θα είμαι εκεί, πόσο όλα θα τα έχω… ( τρίχες κατσαρές, εγώ τη μαμά μου ήθελα, και ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να μου προσφέρει το παραμικρό συναισθηματικά. Μπορεί να μην μπορούσα να το εκφράσω με τις λέξεις που χρησιμοποιώ τώρα, αλλά το ένιωθα. Η αδερφή μου πήγε επειδή είχε αδυναμία στους από εκεί παππούδες, ούτε αυτό δεν πήγε και πολύ καλά πάντως). ‘Αρχισε μια διαρκής σύγκριση, πόσο καλά τα πάει στο σχολείο η αδερφή μου από τότε που πήγε εκεί, ότι της παίρνουν ρούχα. Αλλά η αδερφή μου δεν ήταν και τόσο χαρούμενη, γιατί όλα αυτά που έλεγε αυτός τα έλεγε επειδή νόμιζε πως θα με πείσουν, όχι επειδή ίσχυαν. Και η αδερφή μου κλάμα και κακό, μικρή ήταν κι αυτή. Στη μαμά μου κόστισε πολύ που έφυγε, αλλά δεν μπορούσε με το ζόρι να την κάνει να μείνει με εμάς, υπήρχαν άλλου είδους δράματα μετά. Ο μπαμπάς μου επέμενε, λες και ήθελε να την ισοπεδώσει αυτή τη γυναίκα. Και πάντα, μα πάντα όταν έβλεπα καμιά σειρά, ο κακός της υπόθεσης μου θύμιζε πάντα αυτόν. Νομίζω ότι μετά από αυτό, άρχισε να μισεί κι εμένα. Όχι πως με αγάπησε και ποτέ, και οι πράξεις του το αποδεικνύουν περίτρανα αυτό, απλώς έγινε χειρότερο. Ήμουν αυτή που έμεινε με τη μάνα της, αν τον αγαπούσα θα πήγαινα κι εγώ εκεί… αν με αγαπούσε, δεν θα μου το ζητούσε… δεν ήξερα τότε…

Σε ό,τι κι αν ήταν να επιλέξω υπήρξε παρεμβατικός. Μια στο τόσο αν θα μου αγόραζε ένα ρούχο ( μια φορά τον χρόνο?) και θα μου το έβγαζε από τη μύτη, γιατί ήθελε πάντα να μου παίρνει αυτό που ήθελε εκείνος. Αλλιώς δε θα μου έπαιρνε τίποτα. ( Τι φάση?) Τα ίδια και με πιο ” σοβαρά ” ζητήματα, όπως οι σπουδές. Ή θα έκανα αυτό που είχε στο μυαλό του για το “καλό” μου ή καλύτερα τίποτα, οι σπουδές που ήθελα εγώ ήταν ” άχρηστες”, όπως τα ρούχα που θα επέλεγα αν αποφάσιζα μόνη μου. Spoiler alert… σπούδασα λόγω συνθηκών αυτό που ήθελα τελικά, χάρη στην μαμά μου. Μπορεί να το απομυθοποίησα μεν, αλλά χαίρομαι που το έκανα…

Πέρασα πολλά και μου απέδειξα πολλά ως τώρα, για το τι μπορώ να καταφέρω αν το θελήσω, και το τι άνθρωπος έχω επιλέξει να είμαι σε καταστάσεις με ανθρώπους που με υποτιμούσαν ή με αδικούσαν. Είμαι συχνά θύμα του εαυτού μου, με πιάνει ώρες ώρες και μια μίρλα, το παλεύω όμως. Ο μπαμπάς μου έπαψε να με αφορά σε μεγάλο βαθμό, όμως με απασχολεί ακόμα. Αν έπρεπε να το περιγράψω ως εικόνα, θα έλεγα ότι ο μπαμπάς μου γέμιζε το παιδικό μου δωμάτιο με σκ@τ@, κι εγώ προσπαθούσα να το καθαρίζω, μέχρι να ξαναχ$σει, συγγνώμη κιόλας. Κι ότι από ένα σημείο και μετά, μόνο ” καθαρίζω”. Όμως. Έχω ακόμα κάποια επαφή μαζί του, και δεν μπορώ ούτε να τον βλέπω σε οικογενειακά τραπέζια. Τώρα λόγω των γιορτών μαζευτήκαμε λίγο πιο πολλές φορές, και μου βγήκε ένταση. Έχω αποδεχτεί πώς δεν θα μπορέσω ποτέ να του πω όλα όσα νιώθω, γιατί έτσι και αλλιώς είναι χαμένη υπόθεση. Ο ίδιος του είναι καμμένο χαρτί, αλλά δεν το έχει καταλάβει. Η λύση είναι μόνο no contact, αλλά καμιά φορά νιώθω την ανάγκη να έχω έναν μπαμπά. Δεν τον θέλω όμως πλασματικό, στη φαντασία μου. Να είναι εκεί. Ένα ακόμα άτομο, πέρα από τη μαμά μου, που να με αγαπάει άνευ όρων. Αν είχε πεθάνει και ήξερα ότι με αγαπούσε, θα ήταν αλλιώς. Όταν πονάς για κάτι που υποτίθεται ότι “έχεις”?

Να με συγχωρείτε για το σεντόνι κι ευχαριστώ αν φτάσατε ως εδώ, αλλά και για τα σχόλιά σας!

ΑΠΟ ΤΗΝ – ΑΛΙΝΑ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News