Γεια σε όλες!!
Προβληματίζομαι με κάποια πράγματα και σκέφτομαι ότι το ένα κομμάτι είναι αρκετά προσωπικό και έχει να κάνει με δική μου ανασφάλεια και χαμηλή αυτοπεποίθηση, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο είναι δικό μου κομμάτι μόνο.
Είμαι 33 χρονών και ζω σε επαρχιακή πόλη τα τελευταία 4 χρόνια. Δεν είμαι απόλυτα ικανοποιημένη με αυτό και ο κύριος λόγος είναι το κοινωνικό πλαίσιο. Έχω φίλους στην πόλη που έμενα, πηγαίνω συχνά, έρχονται και αυτοί/ές.
Εδώ όμως, δεν έχω καταφέρει να δημιουργήσω παρέες. Συναναστρέφομαι με κάποια άτομα, αλλά καταλαβαίνω ότι δεν ταιριάζουμε στο ιδεολογικό και ψυχαγωγικό κομμάτι.
Παρατηρώ κάτι το οποίο δεν μου αρέσει καθόλου. Κάποιες φορές όταν βρίσκομαι με φίλες των φίλων ή συγγενών του συντρόφου μου νιώθω αμήχανα. Να διευκρινίσω ότι δεν είμαι loud άτομο.
Είμαι όμως κοινωνική. Έχω τη διάθεση να σε γνωρίσω. Νιώθω αμήχανα όταν βρίσκομαι με άτομα τα οποία επιδιώκουν να τραβάν την προσοχή των παρευρισκομένων ή με κάνουν να φαίνομαι αόρατη (πχ σε party μπαίνει μπροστά μου, σπρώχνοντας με για να βγάλει μία φωτογραφία, χωρίς ένα συγνώμη ή σε πάτησα?)
Τοποθετώ αυτά τα άτομα σε άλλη συνθήκη στο μυαλό μου, πχ να βρισκόταν στην ίδια παρέα με τους φίλους μου, και σκέφτομαι ότι θα μου ήταν πολύ εύκολο να τις αγνοήσω. Σε αυτήν την περίπτωση έρχονται οι δικές μου σκέψεις και ανασφάλειες “μήπως αρέσει στο σύντροφό μου? είναι όμορφη” και με κάνουν να υποβαθμίζω εμένα.
Όλο αυτό έρχεται πολύ αντίθετα με το κομμάτι του φεμινισμού, που υποστηρίζω. Απλά έρχομαι με το παράπονο και λέω ότι είτε είσαι άντρας, είτε γυναίκα, αν νιώσω ότι δεν με σέβεσαι, μου δημιουργούνται αρνητικά συναισθήματα και θυμός.
Γιατί επηρεάζουν τόσο τη δική μου αυτοπεποίθηση όμως αυτές οι συμπεριφορές?
θα χαρώ να ακούσω τις σκέψεις και τις προτάσεις σας!
ΑΠΟ ΤHΝ – αόρατη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όσο και να έχεις την καλή διάθεση, αν ο άλλος είναι αγενής και σε αγνοεί δεν μπορείς να κάνεις πολλά.
Φαντάζομαι μια συμβουλή είναι να επιβάλεις την παρουσία σου, το θέμα είναι ότι όταν μπαίνεις σε μια καινούργια παρέα ή γνωρίζεις συγγενείς δεν είναι δική σου δουλειά να επιβληθείς. Εκείνοι είναι που πρέπει να σε κάνουν να νιώσεις άνετα και αυτό λέγεται «είμαι φιλόξενος/η.»
Ναι. Και επίσης αν κάποιος πρεπει να φροντίσει να “επιβληθεί” είναι ο σύντροφος της.
Για την ακριβεια να την επιβαλλει. Τις επιλογες μας τις επιβαλλουμε στους φιλους μας.
Πόσο ταυτίζομαι κυριως με αυτη την γραμμή
“αν νιώσω ότι δεν με σέβεσαι, μου δημιουργούνται αρνητικά συναισθήματα και θυμό”
Μα πραγματικά! Δεν ξέρω τί συμβουλή να δώσω γιατι εχω παρατηρήσει οτι οι ανθρωποι εδώ δεν ειναι απλως οτι ειναι “ανοιχτόκαρδοι” λόγω μεσογειακού κλιματος και καλά, αλλά εξοργιστικά αγενείς αρκετέ φορές. Δεν έχουν τρόπους και φέρονται αντικοινωνικά.
Η αντικοινωνικότητά τους αντανακλάται για παράδειγμα και στον τρόπο που οδηγάνε.
Όπως δεν θα έπιανα ποτέ τιμονι σε ελληνικούς δρομους, ετσι έχω αποφασίσει να εξοστρακίσω τα αγενή ατομα.
Σωστά είναι τα συναισθήματα που σου δημιουργούνται, σωστές και οι σκέψεις σου, ανθρώπινες.
Μια χαρά είναι η αυτοπεποίθησή σου.
Έζησα 1,5 χρόνο σε επαρχιακή πόλη ερχόμενος από Αγγλία. Δεν θα αναφέρω καν το επίπεδο γιατί είναι η διαφορά είναι χαώδης. Σε επίπεδο παρέας έκανα μόλις έναν φίλο και απολύτως τίποτα άλλο. Όλοι λειτουργούσαν σε κλίκες, δεν ήθελαν κάποιον καινούριο μέσα λες και θα τους φαει τις κοπέλες ή και δεν ξέρω τι. Πραγματικά η χειρότερη εμπειρία που είχα ποτέ μου. Δεν είσαι μόνη, αυτό υπάρχει για κάποιους από εμας στις επαρχίες. άλλοι το βιώνουν καλύτερα. Να σημειώσω ότι κατάγομαι από αυτην την επαρχιακή πόλη, απλά έλειπα χρόνια…. Καλό κουράγιο εύχομαι και να συνεχίσεις να είσαι ο εαυτός σου.
Μου το έκαναν κι εμένα αυτό όταν ήμουν πιο μικρή, στην εφηβεία. Μίλησα μια, δύο, τρεις, μετα καταλάβα απλά ότι δεν ανήκω στη συγκεκριμένη παρέα, κράτησα τυπικές σχέσεις και προχώρησα τη ζωή μου. Πλεον οταν συμβαίνει διεκδικώ το χώρο μου και μια χαρά γίνομαι ορατή. Πχ ετυχε κάτι παρόμοιο σε κοινωνική εκδήλωση και μετα τους λέω με στόμφο ότι ανακάλυψα μια φόρμουλα που σε κάνει αόρατο. Και τους έδειξα το βίντεο που ειχε τραβήξει ο αντρας μου (ήταν συγγενικά προσωπα σε γαμο άλλου συγγενή). Τωρα στο κομμάτι το δικό σου κι αυτό το έχω βιώσει οταν πήγαμε στο χωριό του… Διαβάστε περισσότερα »
Το βιώνω και εγώ συχνά. Να μιλάς και άλλος να πετάγεται να μιλάει πάνω στη φωνή σου λες και δεν υπάρχεις και τελικά να σιωπάς. Έχω καταλήξει ότι ναι μεν είναι σίγουρα προσωπικό, με την έννοια ότι εξαρτάται και από εμάς ως ένα σημείο, αλλά είναι και ζήτημα συναισθηματικής νοημοσύνης του άλλου και κατά πόσο έχει μάθει να σέβεται το χώρο του άλλου , κυριολεκτικά και μεταφορικά. Επίσης πλέον έχω δεχτεί ότι υπάρχουν οι άνθρωποι που έχουν ένα charisma παραπάνω αν θες και είναι οι πιο δημοφιλείς και ελκυστικοί στις παρέες χωρίς κάποιον προφανή λόγο και άλλοι σαν και μας… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ μια χαρά σε βλέπω. Πραγματικά ποιος σπρώχνει τον άλλον για να τραβήξει φωτογραφίες; Εκτός αν είναι εθισμένοι στα σοσιαλ;! Τέλος πάντων, τα ζητήματα που αφορούν τον σύντροφο με εκείνον πρέπει να κάνεις μια κουβεντούλα χωρίς να επισημάνεις την απειλή που αισθάνεσαι.
Συμφωνώ απόλυτα!