Χαίρετε! Από πού ν’ αρχίσω και πού να τελειώσω;
Το βασικό ερώτημα είναι ένα: ΠΡΕΠΕΙ να αγαπώ-συμπαθώ τα πεθερικά μου;
Θέλω να πω… αν δεν μου έχουν κάνει κάτι και δεν έχουν πει κάτι περίεργο/προσβλητικό/κάκο πρέπει ντε και καλά να τους αγαπώ; όσοι έχετε πεθερικά , τι νιώθετε; απλή συμπάθεια και ενδιαφέρον; τους πονάτε; τους αγαπάτε; έχω τρομερές ενοχές που δεν έχω βαθιά αισθηματα για αυτούς, δεν λέω ότι δε τους χωνεύω ή ότι δεν μιλιόμαστε… καμιά σχέση.. απλά πριν παντρευτώ φανταζόμουν ότι θα τους αγαπάω σαν τους δικούς μου γονείς και εντελει δεν το νιωθω αυτο.
Με πιανουν τυψεις,αλλα δεν μπορω να νιωσω κατι με το ζορι. Να πω οτι τους ξερω 4 χρονια και μενουμε αρκετα κοντα,οποτε εχω επαφη μαζι τους.
ΑΠΟ ΤHΝ – Κοκκινομαλλούσα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όταν οι άνθρωποι σκοπεύουν να τεκνοθετήσουν παιδάκι, συνήθως επιθυμούν βρεφάκια. Κάποτε πίστευα ότι αυτό συμβαίνει επειδή τα βρέφη είναι πιο γλυκούλια και χαριτωμένα. Όσο μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι ότι πίσω από την επιθυμία αυτή υπάρχει η ανάγκη να ζήσουν όσο περισσότερα γίνεται με το παιδάκι τους. Να περάσουν όλα αυτά τα μικρά χαζά πράγματα που δένουν τους γονείς με τα παιδιά τους. Τα πρώτα δοντάκια, τα πρώτα βήματα κλπ… Πώς κολλάνε όλα αυτά με την απορία σου: Δεν πιστεύω ότι η σχέση πεθερικών και νύφης/γαμπρού μπορεί να συγκριθεί με τη σχέση γονέων και παιδιών. Αγάπη μπορεί να αναπτυχθεί φυσικά. Εγώ τουλάχιστον νιώθω… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ συγκινητικό και σπάνιο. Συνήθως, ακόμα και στις μέρες μας δυστυχώς, δεν δέχονται οι γείτονες να σμίξουν τα παιδιά τους.
Οχι φυσικα. Εννοείται οτι δεν “χρειάζεται ” να αγαπησεις ουτε να συμπαθησεις καποιον υποχρεωτικα. Κρατα μια τυπικη και πολιτισμενη επαφη, και αν ειναι να αισθανθεις κατι παραπάνω θα γινει με τον καιρο
Κάποτε οι γυναίκες παντρεύονταν πριν τα 20, πήγαιναν δουλικά στο σπίτι της οικογένειας του συζύγου, οπότε και αποκτούσαν “νέους γονείς”. Εγώ ποτέ δεν αποκάλεσα τα πεθερικά μου μητέρα ή πατέρα, όπως μου υποδείκνυαν οι στενοί συγγενείς. Εγώ απαντούσα ότι έχω μητέρα και πατέρα και είναι αυτοί που με μεγάλωσαν. Ένας λόγος παραπάνω ήταν το γεγονός ότι ήταν απόμακροι άνθρωποι, οπότε δεν δέθηκα συναισθηματικά ποτέ μαζί τους. Ούτε συμπάθεια, ούτε τίποτα. Σαν απλούς γνωστούς τους αισθάνομαι. Όπως νιώθεις λοιπόν, δεν έχεις υποχρέωση να δεχτείς κάτι παραπάνω.
Αχ το φαντασιακο και οι προσδοκίες… Αυτές χαλάνε τη συνταγή. Σε διαβεβαιώ πως όσο έχεις τη σκέψη ότι θα έπρεπε να τους αγαπάς σαν τους γονείς σου, δεν θα τους “αγαπάς”-και όχι επειδή δεν το κέρδισαν εκεινοι. Όσο αναρωτιέσαι μα γιατί δεν τους αγαπάω, δεν μου έχουν κάνει τίποτα οι άνθρωποι, πάλι δεν θα τους αγαπάς. Γιατί η αγάπη δεν ζει μέσα στη λογική, τη σκέψη και την υπεραναλυση. Σκέψου και κάτι άλλο:ούτε εσύ είναι αναμενόμενο να τους αγαπάς σαν γονείς σου, ούτε αυτοί σαν κόρη τους. Και χωρίς αναγκαστικά να μην έχουν “κερδίσει” την αγάπη σου εκείνοι. Αυτό είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι, δεν χρειάζεται να τους αγαπάς, ούτε καν να τους συμπαθείς, απλά να κρατάς τους τύπους. Γιατί είναι οικογένεια για τον άντρα σου και αναγκαστικά πρέπει να τους ανεχεσαι, εννοείται όχι αν κάνουν κάτι χοντρό. Η αγάπη κερδίζεται, για να μη σου βγαίνουν θετικά συναισθήματα σημαίνει ότι δεν έχουν καταφέρει να κερδίσουν τη συμπάθεια σου. Αλλά μη νιώθεις τύψεις γι’αυτό, δεν παντρεύτηκες εκείνους και πέρα από μια βασική ευγένεια και τυπικότητα δεν τους χρωστάς τίποτα. Υπάρχουν και καλά πεθερικά που σου εμπνέουν σεβασμό ακόμα και αγάπη, αλλά δεν είναι συχνό φαινόμενο και είναι καθαρά θέμα τύχης το που θα πέσεις.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου.
Ούτε θα συνδέσω τα συναισθήματα σου για τα πεθερικά με αυτά για τον σύζυγό σου.
Για να μη νιώθεις αγάπη για αυτούς,κάποιος λόγος θα υπάρχει.
Για την ώρα,αρκεί που υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός.
Η αγάπη είναι άλλο πράγμα και δεν προγραμματίζεται,αλλά κερδίζεται.
Εάν στο μέλλον σε κερδίσουν, καλώς,εάν όχι,μην αισθάνεσαι άσχημα,δεν είσαι υποχρεωμένη να αγαπήσεις όλους τους συγγενείς του άντρα σου.
Κορίτσι μου δεν υπάρχει μανουαλ αγάπης. Ο καθένας όπως αισθάνεται, είναι και τι θα σου βγάλει ο άλλος. Δε χρειάζεται να ζορίζεσαι με τα συναίσθηματα σου. Επειδή όλες οι περιπτώσεις είναι διαφορετικές γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δυστυχώς πολύπλοκες, εγώ θα σου πω τη δική μου. Εγώ αντιμετωπίζω τα πεθερικά μου ακριβώς το ίδιο με τους γονείς μου, σε επίπεδο σεβασμου, αφοσίωσης, προσοχής, χρόνου, φροντιδας και εξυπηρετησης. Η αγαπη μου δεν είναι ούτε θα γίνει ίδια με αυτή που έχω για τους γονείς μου και πιστεύω ότι είναι απολύτως φυσιολογικό. Τους αγαπώ σαν συγγενείς αλλά όχι σαν τους γονείς μου.… Διαβάστε περισσότερα »
Κόψτε τις rom com με τις πεθερές που βρίσκουν τις κόρες που δεν είχαν ποτέ και τις νύφες που αποκτούν δεύτερες μητέρες. Ή τουλάχιστον αντιμετωπίστε τες σαν να βλέπετε παραμυθάκια, ώστε να σας παίρνει πιο εύκολα ο ύπνος.
ναι τους αγαπώ , αλλά αντιλαμβάνομαι οτι αν τελειώσει η σχέση θα τους χάσω από την ζωή μου, οπότε δεν γίνεται να τους αγαπώ όπως αγαπώ τους γονείς μου.
Τους αγαπώ γιατι ξέρω οτι οι λόγοι που μου αρέσει τόσο πολύ η σχέση μου είναι γιατι μεγάλωσε με αυτούς τους ανθρώπους. ¨Όμως για τον ίδιο λόγο τους κρίνω, για πράγματα που μου έχει αφηγηθεί η σχέση.
με την γιαγιά του αντρα μου είχα αναπτύξει μια πολύ καλή σχέση και όντως ειχα συναισθήματα αγάπης για εκείνη, συεναχωρεθηκα πολύ οταν έφυγε. με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας δε νιώθω το ιδιο απλά κρατάω τυπικές σχέσεις πια μετα απο όσα εκαναν. Ειδικα με την πεθερά μου και τη μητέρα της (την αλλη γιαγια του συζυγου) απέχουμε έτη φωτός σε νοοτροπία, ειναι πολυ παρεμβατικες και επικριτικες μαζι μου και ούτε καν συμπάθεια δε νιώθω