Είμαι στην ηλικία των 22 σπουδάζω στο πανεπιστήμιο, μακριά από τους αγαπημένους μου φίλους που μένουν από την πόλη την οποία καταγόμαι. Μέχρι να μετακομίσω για τις σπουδές μου ήμουν αρκετά χαρούμενη, θεωρούσα ότι θα κάνω εύκολα φίλους.Η πραγματικότητα κατέρρευσε το όνειρο, είδα ότι οι άνθρωποι δεν είναι αναλώσιμοι ότι είναι μοναδικοί δεν είναι ότι έτσι πας και κάνεις νέους φίλους. Η υπαρξιακή μοναξιά αβάσταχτη, οι μεταβατικές φάσεις να ρωτάνε ποιος είσαι; ειμαι σήμερα εδώ, είμαι αυτό το κορίτσι που κάποτε ήμουν λίγο πριν έρθω ; Τα εφηβικά ροματζα με εφήβους τελείωσαν, βλέπω πλέον ανίκανους άνδρες να αγαπήσουν, που πήγε εκείνος ο ρομαντικός και ονειρικός κόσμος;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κούλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τις ίδιες απορίες έχω κι εγώ..και ας είμαι 36 χρ. Ειδικά για το πού πήγαν οι άνθρωποι ικανοί να αγαπήσουν..
Απλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτό που επιθυμείς δεν υπάρχει, ίσως να υπήρχε κάποτε, στο τώρα πάντως αποτελεί ουτοπία. Η ζωή είναι ρευστή και μεταβάλλεται διαρκώς. Οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, τα πάντα. Αυτό αυτομάτως δυσκολεύει την δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων οποιασδήποτε μορφής. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εύκολο ή σωστό, αλλά θα πρότεινα να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου, να περάσεις χρόνο μαζί του και να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν και σε κάνουν να ξεχνιέσαι ώστε να μην πιέζεις πράγματα που “δεν δουλεύουν”. Η μοναξιά και το να έρθουν τα πράγματα τελείως διαφορετικά από ότι τα περιμέναμε ίσως είναι… Διαβάστε περισσότερα »