“Ενας πα-τερας τυρρανος και μια μάνα καραγκιόζης για τα παιδιά της ” : ο τίτλος της παιδικής μου ζωής .
Γεια σε όλους της αμπο-παρεας! Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα να πω και εγώ την ιστορία μου και ίσως βρω την ηρεμία που τόσο θέλω .
Τα πράγματα είναι απλά . Ένα μικρομεσαίο ζευγάρι που γνωρίστηκε , αγαπήθηκε και έκανε τρία παιδιά , απλά στην πορεία κάτι πήγε πολύ λάθος .
Λίγο η αυταρχικότητα της πεθεράς ( μαμά του μπαμπά μου) , σε μεγάλο βαθμό ο εγωισμός του πατέρα μου ( αν και δεν θέλω να τον λέω έτσι ) και σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό η αδυναμία της μάνας μου να υψώσει το ανάστημα της φοβούμενη μην μείνει μόνη με τρία παιδιά και πως θα τα μεγαλώσει . Το πρόβλημα ήταν καθαρά του πατέρα μου γιατι δεν έβαζε τα όρια που έπρεπε στους γονείς τους .
Καυγάδες δεν είχαμε σε καθημερινή βάση , αλλά όταν υπήρχαν δεν ήξερα πού να κρυφτώ . Σπασμένα έπιπλα , βρισιές , ξύλο , ειρωνεία και απειλές είναι από το πολλά που έχω να θυμάμαι. Κρυβομουν κάτω από το κρεβάτι μου και πνιγομουν στα δάκρυα μικρό παιδί .
Κάποιες μέρες ήταν καλύτερες και ας πούμε ότι κάπως ένιωθα την οικογένεια που τόσο μου έλειπε .Όσο μεγάλωνα όμως αναγνώριζα την αρρώστια της κατάστασης ( μαζί και τα αδέρφια μου ) και κάναμε τα αδύνατα δυνατά για να φύγουμε μακρυά και το καταφέραμε .
Ωστόσο , η κακομοιρα η μάνα μου με τραβάει πίσω , την νοιάζομαι ,την αγαπάω αλλά όλο αυτό με φθείρει . Την κατηγόρησαν πολλές φορές σε εμένα , αλλά η μαμά μου είναι απλώς μια αδυναμη γυναικούλα χωρίς κάποιο πτυχίο ή στήριξη από κανέναν .
Και ερχομαστε στο σημερα.Οι κρίσεις πανικού είναι η δεύτερη φύση μου και μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει να βρω την ηρεμία που θέλω . Έχω ανάγκη για συντροφικότητα και φοβάμαι να δεθώ με κάποιον γιατί δεν θέλω να καταλήξω θύμα ή θύτης .
Γιατί ξεκινάς μια σχέση , έναν γάμο , μια συμβίωση τέλος πάντων και καταλήγεις να μισείς τον άνθρωπο σου; Γιατί να κάνεις παιδιά και να τα υποβάλλεις σε αυτό το μαρτύριο ; Γιατί ; Απλά ρωτάω γιατί;
Ο πατέρας μου είναι τόσο εγωιστής που δεν παραδέχεται τίποτα από όσα έχει κάνει , αλλά πλέον και εγώ έχω φτάσει στο αμήν . Και σας ρωτάω : πως διαχειρίζεται κάνεις μια τόσο τοξική κατάσταση ;
ΑΠΟ ΤHΝ – Χρυσούλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχοντας βιώσει παρόμοιες καταστάσεις ως παιδί και ως έφηβη,θα σε συμβούλευα να απευθυνθείς σε κάποιον ψυχοθεραπευτή γιατί προφανώς δεν έχεις κλείσει την πόρτα πίσω σου και σε βασανίζουν ακόμη οι αναμνήσεις σου.Μόνο έτσι θα επουλωθούν οι πληγές σου και θα μπορέσεις να κάνεις ειρήνη με το παρελθόν σου και κατ’επέκταση να δημιουργήσεις μια υγιή σχέση στο μέλλον.Οι κρίσεις πανικού αποτελούν δείγμα καταπίεσης πολλών και χρόνιων συναισθημάτων και άγχους.Μη μπαίνεις στη διαδικασία να εξηγήσεις γιατί οι γονείς σου φέρθηκαν με αυτόν τον τρόπο..πόσα ζευγάρια γνωρίζουμε τα οποία ζουν σε εξαρτητικές σχέσεις και παρ’όλα αυτά κάνουν οικογένεια και την πληρώνουν τα παιδιά;Δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Αν το δεις από απόσταση και όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά, οι γονείς (σου) κάνανε τις επιλογές τους με τις οποίες δύσκολα θα ταυτιστείς γιατί βλέπεις τα πράγματα με τα δικά σου βιώματα και κριτήρια. Θα ήθελες τα πράγματα να είναι αλλιώς αλλά δυστυχώς δεν είναι και μάλλον αυτό δε θα αλλάξει, γιατί όσο μεγαλώνουν τόσο εγκλωβίζονται στο μοτίβο που έχουν από πάντα, και συνήθως αδυνατούν να δουν αυτά που εσύ (δικαίως) θεωρείς ως λάθη και να ζητήσουν συγνώμη ή/και να αλλάξουν. Οι γονείς σου είναι όπως είναι. Εσύ όμως δεν είσαι οι γονείς σου. Δεν είσαι υπεύθυνη για τις… Διαβάστε περισσότερα »
Παρολο που ειναι γονεις σου, οσο πιο μακρια κρατηθεις απο αυτους τους ανθρωπους, τοσο καλυτερο για τη ψυχικη σου υγεια. Οσο σκεφτεσαι το γιατι και το πως, το δικαιο και το αδικο, τοσο θα τυρανιεσαι στη ζωη σου και ακρη ποτε δεν θα βγαλεις.