Καλησπέρα πανέμορφα πλάσματα !!
Η ερώτηση μου είναι η εξής.. πως κάνουμε καινούριους φίλους ως -πλέον- ενήλικες??
Late 20s, έχω μετακομίσει εδώ και ένα χρόνο Αθήνα για δουλειά και δεν έχω καταφέρει ακόμα να δημιουργήσω έναν κύκλο.
Όσο και αν έχω προσπαθήσει, όσες προτάσεις κ αν έχω κάνει για μπυριτσες μετά τη δουλειά, όσο γυμναστήριο και αν έχω πάει μπας και γνωρίσω κανένα ατομακι, δεν έχει δουλέψει τίποτα καθώς όλοι έχουν ήδη τις παρέες τους και τα προγράμματα τους.
Και επειδή έχει αρχίσει να με παίρνει από κάτω.. any ideas??? Ήταν κάποιο στην ίδια θέση που θα ήθελε να μοιραστεί την εμπειρία του και πως κατάφερε να βγει από αυτόν τον φαύλο κύκλο της μοναξιάς??
Θα χάρω πολύ να σας ακούσω όλα!!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δώστε κουράγιο αδέρφια!!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στην Αθήνα κ μετά από κάποια ηλικία είναι δύσκολο να κάνεις καινούριους φίλους. Θα πρότεινα αλλαγή αντίληψης για το θέμα της φιλίας, εγγραφή σε ομαδικά χόμπι (πχ πεζοπορία να κάνεις κ καμία εκδρομή), εγγραφή σε ομάδες (στο fb κ αλλού που μπορεί να κανονίζεται τπτ) κ chatting να βγαίνεις για κάνα ποτό Σάββατο βράδυ.
Εκτός του ότι ειμαστε δύσκολοι εδώ στην Αθήνα (generally speaking), δν βοηθούν ούτε οι ρυθμοί, ούτε οι αποστάσεις για να εδραιωθεί κάτι καινούριο. Good luck
Σε νιώθω απόλυτα. Είμαι στα early 30’s, σχεδόν 3 χρόνια Αθήνα και τίποτα. Και στη δουλειά ανοίγω συζητήσεις -όσο μπορώ και γυμναστήρια πήγα και χορό πηγαίνω και σε ομάδες μπήκα και σε όποιο event με καλέσουν πηγαίνω και είμαι ανοιχτή σε γνωριμίες, αλλά τίποτα. Νιώθω ότι όλοι σε αυτή την πόλη έχουν ήδη τον κύκλο και “τη φυλή τους” και εγώ περισσεύω.
ΥΓ. Ξέρω, δεν έδωσα κουράγιο, αλλά ήθελα να πω τον πόνο μου, μιας και ταυτίστηκα.
Εγώ είμαι 7 χρόνια πλέον! Τα πρώτα χρόνια έβγαινα με κόσμο, έκανα πολλές προσπάθειες να ταιριάξω με άτομα. Χωρίς ανταπόκριση.. όσο περνάνε τα χρόνια καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχει φιλία, παρά μόνο κοινωνικές συναναστροφές. Gym δεν πρόκειται να γνωρίσεις κόσμο, από τη δουλειά ίσως και κάποιες δραστηριότητες.
Απλό. Δεν κάνουμε.
Το αγάπησα λίγο αυτό το σχόλιο
Για αρχή κόψε τα “όλα’ όταν μιλάς. Είναι έως και κουραστικό
Αυτο ακριβως. Καπου Ελεος δηλαδη.
Πραγματικά ειναι πολύ κρίμα τόσο αχρείαστα -έως και πικρόχολα- σχόλια. Για αρχή λοιπόν… Το «όλα» και γενικά η χρήση του ουδέτερου ισως να μην είναι σωστη γραμματικά, είναι όμως συμπεριληπτικη. Ειναι ένας τρόπος συμπερίληψης ΟΛΩΝ των ατομων χωρίς διακρίσεις για το βιολογικό φύλο και συνεπως, ενας τροπος να δημιουργηθεί ένα υποστηρικτικό και «ασφαλές» περιβάλλον όπου όλα θα νιώθουν άνετα να μπορούν να συμμετέχουν και να εκφράζονται. Καλό θα ήταν λοιπόν ακόμα και αν εμεις οι ίδιοι δεν το χρησιμοποιούμε να μην το «πολεμάμε» τουλάχιστον. Αν το δείτε έτσι ίσως και να μην σας κουράζει και τόσο
Υπάρχει πληθυντικός, όλους*,
Όλους εσάς, όπως μιαν προσδιοριζεστε
Το γυμναστήριο είναι οκ για να πεις μια κουβέντα (κυρίως αν κάνεις ομαδικά) αλλά μέχρι εκεί. Είναι κάτι που οι περισσότεροι δυσκολευόμαστε να χωρέσουμε στο πρόγραμμα μας και θέλουμε να ξεμπερδεύουμε όσο πιο γρήγορα.
Μια καλή ιδέα είναι ο εθελοντισμός. Ξεκινάτε από ένα κοινό ενδιαφέρον και περνάτε αρκετό χαλαρό χρόνο ώστε να δημιουργηθούν σχέσεις.
Επίσης τώρα τελευταία στην Αγγλία έχουν ξεμυτίσει αρκετά event γνωριμιών για κοινωνικοποίηση (όχι απαραίτητα dating). Τσέκαρε αν υπάρχει κάτι τέτοιο.
Έλα! Που? Πως? Στείλε καμιά λεπτομέρεια. Μετακόμισα πρόσφατα πάλι σε άλλη πόλη της Αγγλίας, κ θα ήθελα να κοινωνικοποιηθω.
Ένας φίλος πήγε πρόσφατα σε ένα που λεγόταν mystery dinner. Φαντάζομαι θα υπάρχουν και άλλα αντίστοιχα 😊
Η Αθήνα είναι μεγάλη πόλη ,χάνεσαι…
Μπορεί να κινείσαι σε λάθος κύκλους…
Το ουδέτερο ,ας πούμε, ενοχλεί κάποιους…
Είναι δύσκολο, φίλη. Φταίνε οι αποστάσεις, το τρέξιμο, οι υποχρεώσεις όλων. Θα έλεγα ότι πρέπει μάλλον να βρεις άτομα που θα κάνετε κοινές δραστηριότητες και με καθέναν όσο μπορεί, αυτό που μπορεί. Δηλαδή με έναν για να πηγαίνετε για τρέξιμο, άλλον πρόθυμο για κανένα καφεδάκι/ θέατρο…Η δουλειά σου είναι μια καλή αρχή, αν υπάρχουν και άλλοι νέοι χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις. Αλλά μην έχεις πολλές προσδοκίες. Έστω μια παρέα στην αρχή. Εγώ είμαι πάνω από είκοσι χρόνια μόνιμα στην Αθήνα και όλοι οι φίλοι μου προέρχονται απ’ το Παν/μιο ή απ’ τον τόπο καταγωγής μου που μένουν κι αυτοί Αθήνα. Του… Διαβάστε περισσότερα »
Οι περισσότερες σχολιαστριες εστίασαν στην Αθήνα αλλα δεν νομίζω ότι φταίει αυτό. Ίσα ίσα στην Αθήνα έχεις και περισσότερες ευκαιρίες να γνωρίσεις κόσμο. Εγώ περισσότερους φίλους έκανα Αθήνα παρά επαρχία. Γενικά είναι δύσκολο να κάνουμε καινούριους φίλους μεγαλώνοντας γιατί όταν είμαστε πιο μικροι κάνουμε φιλίες καπως επιπόλαια και δεν ξέρουμε ακόμα ποιοι είμαστε. Θέλει τύχη. Δεν είναι μόνο θέμα προσπάθειας. Όσες προτάσεις και να έκανες, δεν έγινε κάτι γιατί δεν ταιριαζατε. Βασικό είναι να ψάχνεις στα σωστά μέρη όπου θα βρεις ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Στο γυμναστήριο πάει ο οποιοσδήποτε και μπορεί να μην ταιριαξεις. Προσπάθησε και από τα,σοσιαλ με… Διαβάστε περισσότερα »
Ανακάλυψα κι εγω στην ηλικια των 35 που πλεον δεν εχω καμια φιλη οτι οι φιλιες και ειδικα μεταξυ των γυναικων αφενος δεν ειναι πραγματικες γιατι υπαρχει στοιχειο ζηλειας αφετερου διαρκουν εως οτου βρεθει ο αντρας που θα παντρευτουν..Γενικα η φιλια περνα κριση οπως και ολα τα αλλα στην εποχη μας.Συγνωμη για τον πεσιμισμο αλλα…Η μονη ελπιδα ισως ειναι μια δραστηριοτητα που θα υπαρχει ειται αμοιβαιο κερδος ειτε κοινος σκοπος.
Φίλη δύσκολο. Έζησα σχεδόν δεκαετία στην Αθήνα δεν κτίζονται ουσιαστικές φιλίες. Είναι τυπικές. Μην νομίζεις και σε άλλες πόλεις το ίδιο ισχύει, π.χ. Βιέννη που είχα πάει, για λίγο, βέβαια διάστημα, δεν βγήκε κάτι. Τυπικές σχέσεις. Στην Αθήνα να σκεφτείς είχα και παιδιά που πηγαίναμε μαζί σχολείο, μπα τίποτα δεν κτίστηκε κάτι. Μου το έκοψαν από την πρώτη φορά που πρότεινα έξοδο και έκτοτε αποδέχτηκα το γεγονός ότι θα βγαίνω μόνη για καφέ. Δοκίμασα μετά να γίνω φίλη με κοπέλα που γνωριζόμασταν από Αθήνα ενώ ζούσαμε σε άλλη πόλη του εξωτερικού, μπα τζίφος. Υπάρχει πολύς κόσμος στις μεγάλες πόλεις, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »