Γεια σας,
Θέλω να γράψω την ιστορία μου εδώ γιατί μπορεί να υπάρχουν κ άλλοι «τυχεροί» σαν κ εμένα εκεί έξω κ θέλω να ξέρουν πως δεν είναι οι μόνοι που το περνάνε, κ ελπίζω πως ούτε κι εγώ.
Πριν δυο εβδομάδες ήμουν έγκυος 5 μιση μηνών. Το έμβρυο στη Β επιπέδου βρέθηκε με πρόβλημα στην καρδιά που δεν διορθωνόταν. Όταν η φύση κάνει λάθος, δυστυχώς υπάρχουν περιπτώσεις που αυτό δεν ξεγινεται.
Πόνεσα πολύ για να γεννήσω με φυσιολογικό τοκετό ένα παιδί νεκρό, και πόνεσα ψυχικά για την τεράστια ατυχία μου που ήμουν η μια στα χίλια όπως μας είπαν οι γιατροί. Έχω ήδη ένα παιδί μικρό ευτυχώς αυτό μου δίνει δύναμη και ο σύζυγος μου που είναι μαζί μου σε όλες τις δύσκολες αποφάσεις κ στιγμές(ευτυχώς).
Το πρόβλημα μου και το ερώτημα μου είναι, το αν και πως θα μπορέσω να επιστρέψω από αυτή την άσχημη εμπειρία στην προηγούμενη ζωή μου. Έχουν περάσει 2 εβδομάδες και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν χωρίς να κλάψω.
Πως θα πάω στη δουλειά μου και αν με ρωτήσουν πως θα καταφέρω να συγκρατηθώ? Επίσης, πως να μη φοβάμαι τη ζωή με αυτό το πράγμα που μας έτυχε? Φοβάμαι πολύ το απρόοπτο. Περίεργο? Κι όμως..δεν μπορώ να το αποβάλω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – R2D2
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η εμπειρία μου είναι αντίστοιχη με τη δική σου. Το πρώτο μου μωρό ήταν άρρωστο και έκανα διακοπή στον πέμπτο μήνα. Γέννησα και εγώ ένα μωρό που δεν έζησε, μόνη μου σε έναν θάλαμο (γιατί έτυχε εκείνη την ώρα να μην βρίσκεται κανείς δίπλα μου). Ο ψυχικός πόνος πολύ μεγαλυτερος από τον σωματικό. Εμένα μου πήρε χρόνο για να επανέλθω. Ζήτησα και τη βοήθεια ψυχολόγου καθώς μόνη μου ένιωθα να πνίγομαι και να μην έχω κάπου να κρατηθώ. Δεν έτρωγα, δεν μιλούσα σε άνθρωπο και έπαιζα συνέχεια παιχνίδια στο κινητό να μην σκέφτομαι. Ακόμα και ένα χρόνο μετά μπορεί να… Διαβάστε περισσότερα »
Ψυχή μου. Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό που συνέβη. Έχεις κάθε δικαίωμα να ξεσπάσεις και πρέπει να το κάνεις. Το γεγονός ότι έχεις υποστήριξη από το σύζυγο είναι σημαντικό, σε συνδυασμό με το παιδί σου ήδη, θα βοηθηθείς αρκετά, αλλά δεν επαρκεί, κατά τη γνώμη μου. Βιώνεις πένθος, κυριολεκτικό πένθος και είναι απόλυτα λογικό. Και πέρα από τα στάδια του πένθους, ίσως παρατηρώ να αχνοφαίνονται κάποια σημάδια μετατραυματικού στρες. Καλό θα ήταν να μιλήσεις με κάποιον ειδικό. Μπορείς να ξεκινήσεις θεραπεία με αυτό το αίτημα, υπάρχουν και βραχυπρόθεσμες, με λίγες συνεδρίες. Θα έλεγα να μην το αφήσεις, γιατί μπορεί να μεγαλώσει… Διαβάστε περισσότερα »
Το ξέρω ότι είναι μηδαμινό αυτό που θα γράψω και ίσως σου φανεί ψεύτικο αλλά ,θα στο γράψω μέσα από τη ψυχή μου :Σου σφίγγω το χέρι , και εύχομαι να παίρνω έστω ψίχουλα από το βάρος της ψυχής σου έτσι.
Δε ξέρω τι άλλο να πω .Είσαι ηρωίδα στα μάτια μου .
Πόσο τρυφερό σχόλιο 💜
Στις 12 εβδομάδες, μετά απο λήψη τροφοβλαστη, όπου φάνηκε ότι το μωρό μου θα είχε σύνδρομο Down, προχώρησα σε έκτρωση. Ήταν η 1η μου εγκυμοσύνη, μετά απο χρόνια προσπαθειών και με άφησε συντετριμμένη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς ήταν στο Μητέρα, με έβαλαν σε ένα μικρό δωμάτιο μόνη μου, να αναμένω ώρες με πόνους μέχρι το σώμα μου να είναι έτοιμο για να κάνω την επέμβαση και να βλέπω γυναίκες να πηγαινοέρχονται στα διπλανά δωμάτια, να τις ακούω να κλαίνε, όταν έρχονταν και όταν έφευγαν, γιατί όλες ήμασταν εκεί για τον ίδιο λόγο: ήμασταν και μετά δεν ήμασταν… Εγώ ήμουν… Διαβάστε περισσότερα »
Σου στέλνω μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά κορίτσι μου… Σε παρακαλώ, μη νιώθεις ενοχές… Η απώλεια σου είναι πολύ φρέσκια ακόμα, μην περιμένεις από τον εαυτό σου να το ξεπεράσει έτσι σαν να μην συνέβη ποτέ. Δώσε χρόνο στο σώμα σου να επανέλθει, δώσε χρόνο και στην ψυχή σου να βιώσει το πένθος όσο χρειάζεται. Ακόμα κι αν κάποια στιγμή ξεσπάσεις στη δουλειά σου, τι πειράζει; Ας σταματήσουμε επιτέλους να μπλοκάρουμε τα συναισθήματα μας, κι ας δείξουμε ενσυναίσθηση στους συναδέλφους μας. Κι εργαζόμενοι άνθρωποι είναι, και πονάνε, και στεναχωριουνται, και ξεσπάνε κλπ. Σίγουρα θα σε βοηθήσει να δεις έναν ψυχολόγο, κι… Διαβάστε περισσότερα »
Μακάρι να μπορούσα να καθίσω λίγο δίπλα σου, να σου κρατήσω το χέρι και να κλάψουμε παρέα για το μωράκι σου. Είναι πολύ άδικο αυτό που σας συνέβη. Αυτό που συνέβη και σ’ εμάς. Την 25.10.2022 στις 4 τα ξημερώματα γέννησα νεκρή τη δεύτερη μας κόρη, την Ανδριάννα, στην 25η εβδομάδα της κύησης. Ο ήλιος που ανέτειλε λίγες ώρες μετά είναι ό,τι πιο σουρεαλιστικό έχω αντικρίσει στη ζωή μου. Για την ακρίβεια, αν δεν έβγαινε ο ήλιος, αν συνέχιζε να είναι απλώς νύχτα, πιστεύω πως θα μου έπαιρνε μήνες για να το προσέξω. Τις πρώτες ημέρες, σοκαρισμένη ακόμα, παπαγάλιζα αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
Μπορώ να φανταστώ πόσο μεγάλος είναι ο πόνος σου αγαπητή φίλη. Εγώ παλινδρομη έπαθα και τα έβαψα μαύρα, φαντάσου το δικό σου που είναι πολύ χειρότερο. Σκέψου όμως ότι κάθε κακό έχει κι ένα καλό, και καλύτερα που τελείωσε έτσι από το να γεννούσες ένα παιδί με σοβαρά προβλήματα υγείας, να ταλαιπωριοσουν και να υπήρχε πάντα η πιθανότητα να πεθάνει έτσι κι αλλιώς. Ευτυχώς έχεις ήδη ένα παιδί, επικεντρωσου σ’αυτό, κάνε οπωσδήποτε θεραπεία που θα σε βοηθήσει πολύ, κι όταν ξανανιωσεις έτοιμη, μπορείς αν θέλεις να κάνεις κι άλλο παιδί στο μέλλον.
Η ζωή έχει μια ματαιότητα όταν τη συνειδητοποιήσεις θα ελευθερωθεις από την τυχαιότητα των πραγμάτων.
Άφησε το πένθος να κάνει τον κύκλο του γιατί αυτό ακριβώς είναι. Ότι και να σου λένε πάρε τον χρόνο σου για να πενθησεις το παιδί που έχασες. καλό θα ήταν να δεις έναν ειδικό ώστε να περάσεις όλη τη διαδικασία με βοήθεια για να μη γίνουν χειρότερα τα πράγματα. Μια μεγάλη αγκαλιά!!
Δεν έχω βιώσει κάτι αντίστοιχο. Εγώ γατάκια σώζω και όταν χάσω κάποιο που δέθηκα πολύ μαζί του δεν μπορώ να σηκωθώ από τη στεναχώρια, ανοίγει η γη να με καταπιεί. Έχασα την κολλητή μου γάτα που την αποκαλούσα εκτός από το όνομα της και χαϊδευτικά φιλενάδα. Έμειναν τα μωράκια της ορφανά, μόλις είχε γεννήσει, πριν λίγες μέρες. Αυτό που θέλω να πω είναι να πενθήσεις, άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο να πενθήσει. Εγώ για τη γάτα μου που τη δηλητηρίασαν έκλαιγα απαρηγόρητη ακόμα και όταν πήγα για ψώνια. Ακόμα με πονά κι ας είναι για ζωακι.. Ναι ήθελαν να με… Διαβάστε περισσότερα »
Το εχω βιωσει κ γω αυτο,στην β επιπεδου διαγνωστηκε προβλημα στον εγκεφαλο του εμβρυου δυστυχως χωρις να μπορει να διορθωθει. Μαλιστα ηταν η πρωτη μου εγκυμοσυνη. Εχουν περασει 6 χρονια απο τοτε κ ποτε δεν μπορω να μιλησω για το παιδι που εχασα χωρις να δακρυσω. Παιδι χασαμε,δεν ξεπερνιεται ποτε! Απλως μαθαινεις να ζεις με αυτο. Πλεον εχω μια κορουλα 4 χρονων κ της εχω ηδη μιλησει για την αδερφη της. Στην δουλεια σου κ σε οποιον αλλο δεν νιωθεις ανετα να μιλησεις θα λες οτι δεν θελω να το συζητησω. Αρκετα εχεις να διαχειριστεις,μην βαζεις κ αυτη την εγνοια… Διαβάστε περισσότερα »